O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ἡ ἑτέρα παρειὰ Βρέ, τί καμώματα εἶναι αὐτά; Ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ σᾶς βάλῃ ἔστω καὶ μὲ τὸ ζόρι στὸν ἴσιο δρόμο τῆς Γιαχβικῆς ἠθικῆς καὶ ἀρετῆς καὶ τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, κι ἐσεῖς, ἀντὶ νὰ τὸν ἁγιοποιήσετε, τοῦ ρίχνετε φάπες; Τί πάει νὰ πῇ «ἦταν μεμονωμένο περιστατικό»; Δὲν ντρέπεστε, νὰ ὑποκρίνεστε; Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὅλοι εἶστε συνένοχοι, ἀφοῦ τόσοι πολλοὶ ὄντες δὲν πιάσατε τὸν ἀσεβῆ, γιὰ νὰ τοῦ ἐφαρμόσετε μερικὲς ἀπὸ τὶς θεάρεστες βυζαντινὲς μεθόδους σωφρονισμοῦ, εὐνουχισμό, ρινεκτομή, τύφλωση... ἄχ, «τὴ βρίσκω», ὅσο τὰ θυμᾶμαι. Ὡραῖα χρόνια, ἀλησμονητα! Ἂν καὶ τώρα, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ἔφαγε τὶς σχετικές του ὁ μικρὸς ἀπὸ τοὺς «φουσκωτοὺς» ἁγιοσωματοφύλακες. Ὅλος ὁ κόσμος εἶδε, μὲ πόση ἀγάπη, καλοσύ- νη καὶ στοργὴ ἐπενέβησαν οἱ σμπίροι τοῦ «μεγάλου» ὡς ἄγγελοι Κυρίου καὶ ὑπέ- βαλαν τὸν δράστη σὲ νουθεσία κάνοντάς τον «μπαοῦλο» στὴν μπουνιὰ καὶ τὴν κλω- τσιά. Αὐτὰ πρὸς γνώση καὶ συμμόρφωση ὅλων τῶν ἐπιδόξων ἀκτιβιστῶν τοῦ εἴδους. Πάλι καλὰ ποὺ δὲν βγῆκαν καὶ τίποτα «ρομφαῖες», νὰ ἔχουμε καὶ αἵματα. Κι ὁ «με- γάλος» κατόπιν εὐχαριστοῦσε τοὺς σωτῆρες του κι ἔδινε ἄφεση στὸν νεαρὸ ταραξία. (Τὴν ἴδια στωικότητα ἔδειξε ἄλλωστε καὶ λίγο καιρὸ ἀργότερα, ὅταν οἱ φοιτητὲς τοῦ Ἀριστοτελείου παρὰ λίγο νὰ μοῦ τὸν μετατρέψουν σὲ ὀμελέττα. Ἀκοῦς ἐκεῖ τὰ κω- λόπαιδα, νὰ μὴν ἀντιλαμβάνωνται τὴν πλούσια προσφορὰ τοῦ θεοκρατικοῦ σκοτα- δισμοῦ στὴν Ἰατρικὴ Ἐπιστήμη; Εὐτυχῶς ἡ «δεξιὰ» τοῦ Γιαχβὲ παραμένει εἰς τὸ διηνεκὲς ὁ καλύτερος προμηθευτὴς τοῦ ἄλλου κόσμου! Ἔ, κάτι ξέρουμε κι ἐμεῖς ἀπὸ Ἰατρικὴ!) Βέβαια ἴσως νὰ μοῦ ξέφυγε μιὰ ἀπειροελάχιστη σκηνοθετικὴ λεπτομέρεια:Θά ’πρεπε ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη «σβουριχτὴ» νὰ καθοδηγήσω τὸν «μεγάλο» νὰ στρέψῃ καὶ τὸ ἄλλο μάγουλο σύμφωνα μὲ τὴν ἱερὰ διδασκαλία, ἔτσι ὥστε νὰ φαίνεται πει- στικώτερος. Τί νὰ γίνῃ; Ὑπάνθρωποι εἴμαστε, λάθη κάνουμε. Ναί, ἀκόμα κι ἐγώ, ποὺ αἰῶνες τώρα διαιρῶ καὶ βασιλεύω καὶ τὸν κόσμο ὑπονομεύω, πουλῶντας φού- μαρα καὶ δημιουργῶντας ψευδοδιλήμματα, γιὰ νὰ ἐξουσιάζω καλύτερα, ἀπευθυνό- μενος στὴν πλεονάζουσα ἀνθρώπινη βλακεία. Πάντως τοῦ χρόνου τὸ Πάσχα θὰ ἐπα- νορθώσω. Θὰ βάλω νὰ σταυρώσουν – εἰκονικὰ βεβαίως – τὸν «μεγάλο» μὲ ἀπ’ εὐθεί- ας τηλεοπτική, ραδιοφωνικὴ καὶ διαδικτυακὴ μετάδοση. Ἔτσι καὶ τὸ προφίλ του θὰ ἀνεβάσω καὶ τὰ ἀνδράποδα θὰ καταπλήξω. Ὣς τότε ὅμως κάτι πρέπει να σκεφτῶ, γιὰ νὰ προκαλέσω ἕναν παρόμοιο τζερτζε- λέ. Στὴ βράση κολλάει τὸ σίδερο. Μὰ ναί, αὐτὸ εἶναι! Θὰ βάλω τοὺς δικούς μου νὰ βροῦν ἕναν ὀρνιθόμυαλο χλαμυδοφόρο – ξέρετε, ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ἔχω ἀμολήσει ἐπί- τηδες στὴν πιάτσα, γιὰ νὰ γελοιοποιοῦν τὸν μυριαναθεματισμένο ἀρχαιοελληνικὸ πο- λιτισμὸ – καὶ θὰ τὸν προτρέψω νὰ σφαλιαρίσῃ ἕναν μητροπολίτη στὴ Θρᾴκη. Ἐκεῖ νὰ δῆτε χανέματα! Ἄντε μετὰ νὰ τολμήσῃ κανεὶς νὰ ξαναμιλήσῃ γιὰ τὰ ἀρχαῖα Θρᾳκικὰ Μυστήρια. Σηκωτὸ θὰ τὸν πάρουν ὡς νέες Μαινάδες τὰ ἅγιο-γραΐδια καὶ τὰ ἁγιο-νεολαιίδια καὶ θὰ τὸν κάνουν κομματάκια ὡς ἕτερον Ὀρφέα. Ἐλπίζω καὶ ἀπεύχομαι, νὰ μὴν ξυπνήσουν οἱ ὑπόλοιποι στὸ Ρωμαίικο. Δὲν εἶναι βέβαια ἰδιαίτερα πολλοί, ἀλλὰ ἔτσι καὶ καταλάβουν μιὰ μέρα τὶς ἐξουσιαστικὲς λου- μπινιές μου, εἶναι ἀρκετοὶ γιὰ νὰ μὲ συγυρίσουν μὲ τὸ Σάρωθρον