Σκουπιδότοπος μυκηναϊκὸ ἀνάκτορο Τὸ μεγαλύτερο σῳζόμενο μυκηναϊκὸ ἀνάκτορο τῆς πατρίδας μας, τὸ λεγό- μενο ἀπὸ τοὺς ἀρχαιολόγους καὶ «Καδμεῖον», ἔχει μετατραπῆ τοὺς τελευ- ταίους μῆνες σὲ χωματερή, σκουπιδότοπο καὶ τόπο βοσκῆς οἰκόσιτων που- λερικῶν. Καὶ αὐτὰ στὴν καρδιὰ τῆς Θήβας, στὸ κέντρο τῆς πάλαι ποτὲ ἀκρό- πολης τῆς Καδμείας, σὲ ἀπόσταση λίγων μόνο μέτρων ἀπὸ τὸ ἀρχαιολογικὸ μουσεῖο τῆς πόλης καὶ τὸ δημαρχεῖο. Ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ σύγχρονη πόλη τῆς Θήβας εἶναι κτισμένη ἀκριβῶς ἐπάνω στὴ μυθικὴ ἀκρόπολη τῆς Καδμείας. Τὸ τσιμέντο καὶ ἡ κακογου- στιὰ τῆς νεοελληνικῆς δόμησης ἔχουν πνίξει καὶ καταπατήσει ἐντελῶς τὴν ἀρχαία πόλη, ἡ ὁποία, ὅπως καὶ στὴν περίπτωση τῆς Ἐλευσίνας, ἔχει πλέον πλήρως καταστραφῆ. Ἀλλὰ ἡ σημασία τοῦ μνημείου εἶναι μεγά- λη, ἂν ἀναλογιστῇ κανεὶς ὅτι ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸ τμῆμα τοῦ ἀνακτόρου, ποὺ ἔχει γλιτώσει ἀπὸ τὶς μπουλντόζες καὶ μπορεῖ κανεὶς νὰ δῇ. Ὡστόσο καὶ ἐδῶ ἡ ἀδιαφορία τόσο τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας ὅσο καὶ τῆς τοπικῆς αὐτοδιοίκησης εἶναι εὐθαρσῶς ἐμφανής! Τοὺς τελευταίους μῆνες τὸ ἀνάκτορο τοῦΚάδμου ἔχει μετατραπῆ σὲ σκουπιδότοπο κυρίως τῆς παρακείμενης κρεαταγορᾶς (τῆς παλαιᾶς ἀγορᾶς τῆς πόλης) ἀλλὰ καὶ τῶν διερχομένων. Καφάσια, μπάζα, παλαιὰ ὑποδήματα, ἀφίσσες, πλαστικὰ δο- χεῖα, μεταλλικὰ κουτιὰ ἀναψυκτικῶν καὶ ὅ,τι ἄλλο μπορεῖ νὰ φανταστῇ κα- νεὶς εἶναι πεταμένα ἐκεῖ, δίνοντας στὸ μνημεῖο τὴ χείριστη εἰκόνα. Τὴν κα- τάσταση ἐπιδεινώνουν τὰ νερὰ ποὺ συγκεντρώνονται εἴτε ἀπὸ τὶς βροχὲς εἴτε γιὰ ἄλλους λόγους. Ἔτσι μπορεῖ νὰ «θαυμάσῃ» κανεὶς τὰ σκουπίδια νὰ ἐπι- πλέουν μεταξὺ τῶν μυκηναϊκῶν κτισμάτων. Ἀκόμα στὰ σημεῖα ὅπου τὸ ἀνθρώπινο χέρι δὲν φθάνει, γιὰ νὰ τὰ ρυπάνῃ, ἐκεῖ ἡ φύση ἔχει ἀναλάβει νὰ καλύψῃ μὲ ἀγριόχορτα, ποὺ φθάνουν σὲ ὕψος μέχρι καὶ τὸ ἕνα μέτρο, τὰ λεί- ψανα τοῦ δοξασμένου παρελθόντος. Σὲ συνομιλίες μας μὲ κατοίκους τῆς πόλης πληροφορηθήκαμε ὄτι ἡ δημο- τικὴ ἀρχὴ ἀδιαφορεῖ πλήρως γιὰ τὰ ἐλάχιστα σῳζόμενα ἀκόμη ἀρχαῖα μνη- μεῖα. Στὶς ἐπανειλημμένες ἐκκλήσεις πολιτῶν νὰ καθαριστοῦν ἀπὸ τὰ ἀγριό- χορτα καὶ τὰ σκουπίδια, ὁ Δῆμος Θηβαίων κωφεύει. Πράγματι ἡ ἴδια εἰκό- να, ὅπως εἴδαμε ἰδίοις ὄμμασι, ἐπικρατεῖ καὶ στοὺς ὑπόλοιπους ἀρχαιολογι- κοὺς χώρους. Ἡ μέχρι στιγμῆς ἀδιάφορη στάση μπορεῖ νὰ χαρακτηριστῇ μό- νο ὡς ἔγκλημα εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ποὺ ἐκθέτει καὶ ἐξευ- τελίζει διεθνῶς τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν πατρίδα μας, κυρίως τώρα ποὺ ἡ Ὀλυ- μπιάδα τοῦ 2004 βρίσκεται πρὸ τῶν πυλῶν. Στέφανος Μυτιληναῖος