Ὁ «πολυπολιτισμὸς» καὶ οἱ Ἀλβανοὶ Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε πολιτισμένοι καὶ θεωροῦμε καὶ τοὺς γείτονές μας τὸ ἴδιο πολιτισμένους μὲ μᾶς. Συχνὰ τοῦτο μᾶς στοίχισε ἀκριβά, ὅπως λ.χ. μὲ τοὺς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔχουν κάνει ἀρκετὲς γενοκτονίες καὶ ἀκόμη τοὺς ἐμπιστευόμαστε, διότι ἀγνοοῦμε τὸ συλλογικό τους χαρακτῆρα. Οἱ Ἀλβανοί, γιὰ τοὺς ὁποίους θὰ μιλήσουμε ἐδῶ, εἶναι ἕνας λαὸς ποὺ ἔχει μείνει στὸ περιθώριο τῆς ἱστορίας καὶ δὲν μπῆκε ὣς τώρα στὸ δρόμο τῆς ἐξε- λίξεως καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά τους εἶναι πρωτόγονα καὶ φε- ουδαρχικά. Ἐνῷ ζητοῦν ἀπὸ τὴν κυβέρνησή τους ὑγεία, παιδεία, ἀσφάλεια, δὲν δέχονται νὰ χάσουν ἕνα μέρος τῆς ἀσυδοσίας τους πρὸς χάριν τῶν θεσμῶν. Ἀποτέλεσμα, ἡ ἔλλειψη δημοκρατικοῦ πνεύματος καὶ ἡ ἐπικράτηση τῆς φα- τρίας καὶ τῆς δύναμης τοῦ ἰσχυροτέρου. Ἰδιαίτερα ἡ θέση τῆς γυναίκας εἶναι ἀξιοθρήνητη. Αὐτὴ εἶναι οὐσιαστικὰ σκλάβα τοῦ ἄνδρα. Ἡ γυναῖκα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ζητήσῃ διαζύγιο, οὔτε νὰ βρῇ ἄλλο σύντροφο, διότι αὐτὸ ἐγκυμονεῖ θανάσιμους κινδύνους γιὰ τὴν ἴδια, τοὺς γονεῖς της ἢ τὸν νέο της σύντροφο. Τὸ σπίτι τοῦ συζύγου ἢ τοῦ πε- θεροῦ ἐγγυᾶται τὴν ἁγνότητα καὶ ἀσφάλεια τῆς γυναίκας. Ἡ αἱμομιξία εἶναι λίαν διαδεδομένη στὴν ἀλβανικὴ κοινωνία. Ὅταν ὁ σύζυγος ξενητεύεται, ἡ γυναῖκα του, ποὺ ζῇ στὸ σπίτι τοῦ πεθεροῦ της, συχνὰ ἐκτελεῖ τὶς ἐρωτικὲς ἐπιθυμίες του ὑπὸ ἄκρα μυστικότητα καὶ ἐπὶ ποινῇ θανάτου γιὰ τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας, ἂν ἀποκαλύψουν τὸ μυστικὸ. Οἱ ἄνδρες δὲ δίδουν ἐμπιστοσύνη στὶς σχέσεις τῆς γυναίκας τους μὲ ἄλλες γυναῖκες, διότι φοβοῦνται ὅτι θὰ τὶς «προαγάγουν». Οἱ γυναῖκες εἶναι κλεισμένες στὴν κρεββατοκάμαρα, πίσω ἀπὸ τοὺς ὑψηλοὺς τοίχους τοῦ ἀλβανικοῦ σπιτιοῦ καὶ προορίζονται νὰ γεν- νοβολοῦν παιδιά. Συχνὰ γίνονται αἰτία γιὰ ἐρωτικὰ ἐγκλήματα καὶ αἱμα- τηρὲς βεντέττες. Στοὺς Ἀλβανοὺς ἰσχύει τὸ δίκαιο τῆς ἀνδροκρατίας. Καὶ ἐπειδὴ ἡ γυναῖκα θεωρεῖται «πρᾶγμα», συχνὰ γίνεται ἐμπορεύσιμο εἶδος. Σύμφωνα μὲ τὸν ἰσλαμικὸ νόμο οἱ ἄνδρες ἐπιτρέπεται νὰ ἔχουν περισσότε- ρες τῆς μιᾶς συζύγους, γι’ αὐτὸ κάνουν καὶ πολλὰ παιδιά. Τὰ κορίτσια τὰ πα- ντρεύουν πολὺ μικρὰ καὶ συχνά μὲ πολὺ μεγαλύτερούς τους, ἀκόμη καὶ κατὰ 50 χρόνια. Δέρνονται ἀπὸ τοὺς ἄνδρες καὶ εἶναι ὑποχρεωμένες νὰ σιωποῦν. Τὸ πρῶτο παιδὶ μένει στὰ πατρικὰ κτήματα καὶ τὰ ἄλλα ξενητεύονται. Δὲν εἶναι σπάνιο, ὁ ἀδελφὸς νὰ ἱκανοποιῇ σεξουαλικὰ καὶ τὶς ἀδελφές του, οἱ ὁποῖες ἐθιμικὰ ἀπαγορεύεται νὰ βγοῦν μὲ ἄλλον ἄνδρα. Μὲ βάση αὐτὰ τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα μποροῦμε νὰ ἐκτιμήσουμε ὅτι σὲ μερικὲς δεκαετίες οἱ Ἀλβανοὶ, ἂν δὲν ἐκπολιτισθοῦν ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Παιδεία καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Κοινωνία, μὲ τὴν ὑπερβολικὴ γεννητικότητα θὰ ἔχουν μεταβάλει τὴν Ἑλλάδα σὲ «Ἀλβα- νιστὰν». K. X. Κωνσταντινίδης Ὑποστράτηγος ἐ.ἀ.