ΕἸΣ ΊΘΔ ΩΝ Ὃ Ἑρμῆςτῆς Τξακάρτας, οἱ Κύριε διευθυντά. Πληροφορούμεθα ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴν εἴδησεο- Ὑθαφία, ὅτι εἰς τὴν πρωτεύουσα τῆς Ἰνδονησίας. Τζα- χάρτα ἕνα τεράστιο ἄγαλμα τοῦ θεοῦ τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλλήνων Ἑομέα- Ἑομῆ αἰφνιδίως ἐξηφανίσθη. Τὸ ἄγαλμα αὐτὸ ἐπί 90 χρόνια. ἐδέσποζε τῆς πόλεως πίσω ὡς ἀπὸ τὸ προεδρικὀ μέγαρο. ως, ὡς διὰ μαγείας, τὴν 20ὴν Αὐγούστου 2000 τὸ ςδίο μέτρων ὕψους ὀρειχάλκινον ἄγαλμα ἔξη- φανίσθη. Σύμφωνα μὲ τὸν τοπιχὸν τύπον ἡ ἐξαφάνι- σις δημιούργησε σάλον μεταξὺ τῶν πολιτῶν, διότι τὸ ἐθαύμαζαν γιὰ τὴν. ὑπέροχον μορφήν του. ἀλλὰ καὶ διότι τὸ θεωοοῦσαν κάτι ἰδικό των. Ὑπείνοντες ὅμως εἰς τὴν γενικὴν καταχραυγἠν, οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ δή. μου ὡμολόγησαν ὅτι αὐτοὶ τὸ ἀπέσυραν «λόγῳ μεγά- λης φθορᾶς αὐτοῦ ἀπὸ τὸν χρόνον». Ἐν τούτοις χα- τόπι χαθολιχῆς ἆ ἀπαιτήσεως ὑπεχρεώθησαν εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν χαθὼς χαὶ εἰς τὴν ἐπανα- τοποθέτησίντου. αὐτὴν τὴν φορὰν εἰς νέαν θέσιν. ἐπά- Ἰνδονήσιοι καὶ οἱ Ῥωμιοὶ ν εἰς τὴν γέφυραν “Αρμονίας (ΗΑΙΠΙΟΗΥ) Τὰ ἀποχαλυπτήρια ἔγιναν μὲ χάθε ἐπισημότητα. Ἧ τοπιχὴ ἐφημερίς «πε ᾿καπὰ Ρος» γράφει «Μὲ τὸ ἄγαλμα αὐτὸ ὁ Ἰνδονησιαχὸς λαὸς τιμᾷ τὸν ἀργαῖο “Ἕλληνα θεὸ τοῦ ἐμπορίου, τῆς ἐπιχοινωνίας, τῆς ὀμορφιᾶς, τῶν ταξιδίων καὶ γενικὰ τῶν ἐφευρέσεων. ᾿Ἑνέι γειες ποὺ χαρά ηρίζουν τὴν µε γάλην πρόοδον στοὺς τομεῖς αὐτοὺς τοῦ λαοῦ τῆς χώρας αὐτῆς...». Ὁποία διαφορά! Η ἢ Ἰνδονησία, ποὺ θεωρεῖται, λί- γο-πολὺ τριτοχοσμιχὴ χώρα χαὶ τόσον μαχριὰ εὗρι- (μένη. ἀναγνωρίζει τὶς ἀρχαιοελληνικές, μας. ἀξίες. ἐμεῖς, ποὺ θέλομε νὰ λεγώμεθα ἄμεσοι ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίω Ἑλλήνων, χάριν μιᾶς παγχοσμιοποιή- σεως ἀπεμπολοῦμεν ἢ διαστρεδλώνουμε τὴν ἕλληνι- χὴν μας ἱστορία. Ποῦ εὑρισχόμεθα, ποῖοι καὶ τὶ εἶμα- ᾿ς, Μετὰ τιμῆς Θεόδωρος Λύρας. Ἰατρός. Νέα Ἱερσέη, ΗΠΑ. Ἡ ἑλληνικότητα τοῦ ἀγγλικοῦ τίτλου εὐγενείας «δἱ5» ᾿Αγαπητὲ χ. Λάμπρου, Στοὺς εὐρωπαϊκοὺς τίτλους εὐγενείας, ποὺ προῆλθαν ἀπὸ ἑλληνιχὲς λέξεις καὶ παραθέτει ὁ χ. Γε- ὠργανᾶς στὸ ἐξαιρετιχὸ ἄρθρο του στὸ τεῦχος 238, ἐπιτρέψτεμου νὰ προσθέσω ἄλλον ἕνα, αὐτὸν τοῦ τ. Ἠλέξις δὲν ἐκτιμῶ ὅτι. προέρχεται ἀπὸ τὸ Άλλη νιχὸ χὺρ ὄχι μόνον λόγῳ τοῦ ὁμοήχου ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἧς ἐπὶ πλέον λόγο: Τὸ χὺρ ἀχολουθεῖται πάντα ἀπὸ μιχρὸ ὄνομα. Λέμε γιὰ παράδειγµα: χὺρ Γιῶργος, χὺρ Κύριε διευθυντά, Τὰ «λατινικὰ» «πέτρα» καὶ «ἔλαιον» τῆς ἐγκυκλοπαίδειας Γκρὰν Λαρούς... Κώστας, χὺρ Μῆτσος, ἀλλὰ ποτὲ δὲν λέμε χὺρ Παπα- δόπουλος (λέμε χύριος Παπαδόπουλος).᾿ Αν χάποιος Βρεταννὸς λέγεται πχ. Όοούθε Ναπνίογ, ἀποχαλεῖται Με Οοοβε Ἰαπκίεγ χι ἡ σύζυγός του Μις Δίαππίογ. Αν ὁ κ. Ἰαπβίογ ἀποκτήσῃ τὸν τίτλο τοῦ ϑίτ. τότε ἀποκαλεῖται μὲ τὸ µικοό του όνοµα, δηλαδὴ ἀπὸ τότε χι ἔπειτα θὰ λέγεται ϑιγ Οεοτβο, ἡ δὲ γυναίκα του Μι ἢ λαΐδη ἸΝαπιΙογ. Κι οἱ δυὸ μαζὶ ἀποχαλοῦνται 5: ΌἼεουθε οπά Μην απικίεγ. Δηλαδη ἐνῷ ἡ σύζυγος δια- Ἢ ἐφημερὶς «Τὰ Νέα» διανέμει δωρεὰν τὰ τεύχη τῆς ἐγκυκλοπαιδείας ΟΥαπά Ι,ατοικεο" εἰς δὲ τὸ τεῦχος τῆς 29ης Σεπτεµδρίου 2001 ἐδιάδασα στὴν σελίδα 184 καὶ ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἡ 'Ανα- κάλυψη τοῦ Πετρελαίου», ὅτι αὐτὸ προέρχεται ἐτυμολογικῶς «ἀπὸ τὸ λατινιχὸ Ρεινα Ξ πέτρα καὶ οἴριιπι -- λάδι», Μάλιστα, καλῶς ἐδιαθάσατε. ᾿Επειδὴ ἡ οηξικέλευθη αὐτὴ ἐτυμολογία μὲ ἐξέπληξε, διὰ τὸ πῶς ἕνα ΙαΤοιωεε καὶ μάλιστα Ογαμά δὲν εἶχε ὑπ᾽ ὄψιν του, ὅτι τὸ Λεξικὸν τῶν Γαρμπολᾶ- Ματακίδη, ἐκδόσεως Βιέννης 1837, »