9ΑΡΙΘΜΟΣΙΕΙΚΟΣ 0 ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΙΟΕΦΙ Μιὰ ἔρευνα μὲ ἀφορμὴ τὰ 20 χρόνια τοῦ «Δ» Ἡ ἐνηλιχίωσις καὶ ἡ ἔνταξις στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία ἐγίνετο κατὰ τὸ παρελθὸν μὲ τὴ συμπλήρωσι τοῦ εἰκοστοῦ ἔτους. Ἡ σημασία τῆς ἐνηλικιώσεως εἶναι ἡ ἀναγνώρισις εὐθυνῶν, καθηκόντων καὶ ὑπο- χρεώσεων ἀλλὰ καὶ ἀπορρεόντων δικαιωμάτων. Παράλληλη ἦτο ἡ ἀνάληψις τῶν σχετικῶν δραστηριοτήτων γιὰ τὴν ὑλοποίησι τῶν ἀνα- γκῶν τοῦ 6ίου καὶ τὴν ἐκπλήρωσι στόχων καὶ ἰδανικῶν. Τίθεται τὸ ἐρώτημα: ἐὰν ἕνα ἔργο ἢ µία δραστηριότης ὁλοκληρώσῃ κύκλο εἴκο- σι ἐτῶν σύμφωνα μὲ τὴν προαναφερθεῖσα πανάρχαια ἀντίληψι καὶ εἰσέρχεται εἰς τὸ εἰκοστὸ πρῶτο ἔτος, ἀνοίγει νέο κύκλο διαφορετικοῦ ἐπιπέδου ἐξελίξεως, δραστηριοτήτων, ἐμθελείας καὶ στόχων; Ἡ ἀπά- ντησις δίδεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα. Οἱ μεγάλοι μῦστες Ἡσίοδος («Θεογονία». «Ἔργα καὶ Ἡμέραι»), Ὅμηρος («Ἰλιὰς» καὶ «Οδύσσεια») καὶ ἡ διερεύνησις εἰς τὰ ἐνδότερα τοῦ ἀρχαίου ἕλλη- νικοῦ ἀλφαθήτου καὶ τοῦ ἀστρονομικοῦ / μυθολογικοῦ συσχετισμοῦ εἶναι οἱ ὁδηγοὶ τοῦ ὁδοιπορικοῦ τῆς περιπλανήσεως εἰς διαφορετικοὺς χώρους τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος, προκειµένου νὰ δοθῇ µία κατὰ τὸ δυνατὸ συν- θετικἠ ἀπάντησις εἰς τὸ ἀνωτέρω ἐρώτημα. ΗΣΙΟΔΟΣ: «ΘΕΟΓΟΝΙΑ», «ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑ, Μία ἀναλυτικὴ προσέγγισις τῶν γεγονότων τῆς «Θεογονίας» στέλνει τὸν ἀντι- κατοπτρισμὸ τοῦ ἀοράτου «ὑπάρχειν» εἰς τὸ ὁρατὸ «γίγνεσθαι». 6 Πρώτη περίπτωσις ἡ περιγραφὴ τοῦ ἄκμονος («ἀμόνι»), συνδετικοῦ λό- γου τῆς οὐσίας τῆς κοσµογονίας. Οὐρανός, ὁ ἀόρατος θεῖος κόσμος: Γῆ, ὁ αἰσθητὸς καὶ ὁρατός, ὃ χθόνιος: καὶ Τάρταρος, ὁ ὑποχθόνιος καὶ ἐκ νέου ἀόρα- τος, ὃ «“Αιδης», ὁ ἄνευ εἴδους, λέγει ὁ Σωκράτης εἰς τὸν «Κρατύλον» (404), συν- δέονται διὰ τοῦ «χάλκεος ἄκμονος». Ποῖος ὃ λόγος τῆς χάλκινης κατασκευῆς τοῦ ἄκμονος; Προφανῶς, διότι εἶναι ὁ κατάλληλος ἀγωγὸς εἰς τὸ αἰσθητὸ καὶ διὰ τῆς ἀναγωγῆς συνάπτει μὲ εὐκολία τὰ διαφορετικὰ πεδία: «γιατὶ ἐννιὰ μερόνυχτα χαλκωματένιο ἀμόνι πέφτοντας ἀπ’ τὸν οὐρανὸ φτάνει στὴ γῆ στὶς δέκα: κι ἐννιὰ πάλι μερόνυχτα χαλκωματένιο ἀμόνι κάνει ἀπ’ τὴ γῆ τὴ δέκατη στὸν Τάρταρο νὰ φθάσῃ» («Θεογονία», 721-725).