Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΟΝ ΙΔΕΩΝ Π. ΤΣΙΝΑΣ,΄Η Θρησκεία τῆς Ερήμου Τὰ κατεστηµένα τῆς Μεσογείου -μπροστὰ στὸν χίνδυνο τῆς αὐτοκατάργησής τους ἐξαιτίας τοῦ διαρχῶς καὶ ραγδαίως ἐξαπλούμενου τολμηροῦ, χαινοτόμου καὶ ἐξανθρωπιστικοῦ Πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων- συ- γώμοσαν χαὶ μὲ ὄργανό τους τὸν Κωνσταντῖνο -τὸν ὁποῖο γιὰ τὴν προδοσία του αὐτὴ ὠνόμασαν «Μέ- γα», «Ἰσαπόστολο» καὶ «ἽΑγιο»- παρέδωσαν τὴν Εὐρώπη στὴν ᾿Ανατολή, γράφει ὁ ἐπίτιμος διευθυντὴς τῆς Ἐθνικῆς Βιόλιοθήχης καὶ συνεργάτης τοῦ «Δ» κ.[.Τσ. στὸ ἐν χεφαλίδι ἔργο του (σελ. 18). Ὁ ἀσιατικὸς δογματισμός-σχοταδισμὸς «πλάκωνε» τὴν Εὐρώπη ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες" ἡ «Ἀναγέννησις» «ἄργιε νάρθῃ..» πολὺ καὶ µέχρι τότε πλῆθος ἐπιστημόνων, λογίων καὶ παλλιτεχνῶν ρίχτηκαν στὴν πυρά. ἐπειδὴ οἱ ἔρευνες καὶ τὰ ἔργα τους κρίθηκαν ἐπιζήμια γιὰ τὴν «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ»... «Καὶ ποὺ ἦλθε ὅμως ἡ ᾿Αναγέννησις, δὲν ἄλλαξαν τὰ πράγματα κατὰ πολύ: διότι ἡ Εὐρωπαϊκὴ ᾿Αναγέννησις ἦταν ἀπόλυτα ἐλεγχόι δογματιχὸ κατεστημένο, ποὺ καθ' ὅλην τὴν διάρκεια τοῦ Μεσαιῶνος τελειοποιοῦσε τοὺς. μὴχανισμοὺς συντήρησης καὶ διαιώνισής του. Ο "ἀναγεννηθεὶς” ἄνθρωπος ἔμοιαζε δυστυ; ᾿χῶς μὲ στρου- θίον, τὸ ὁποῖον, οἴμοι, ἐνεπλέχθη εἰς δρόχιόν τι. Ματαίως προσπαθοῦσε νὰ ξεφύγῃ τοῦ θανάσιµου ἐνα- Υκαλισμοῦ τοῦ δόγματος: νὰ ἀποδάλῃ τοὺς παραμορφωτικοὺς φακούς, ποὺ τοῦ φόρεσαν στὰ μάτια οἱ ἐξου- σιαστές. Ἢ Εὐρώπη, ποὺ προέκυψε διὰ τῆς λεγομένης ᾿Αναγεννήσεως, εἶναι νεφοσκεπής, ὀυσνόητος, μὴ- δενιστικὴ καὶ πνευµατόδοξη, ἄσχετη ἐν πολλοῖς μὲ τὴν πολιτιστικήν τῆς πηγή, τὴν΄ Ελλάδα» (σελ. 23 χι). Τὰ καλύτερα καὶ χρησιμώτερα ἐργαλεῖα στὰ χέρια τῶν διεστραμµένων καὶ τῶν κακοποιῶν ἀποθαί- νοῦν χαταστρεπτικά’ καὶ τὰ πολιτιστικἁ στοιχεῖα τῶν Ἑλλήνων (γραπτά, γλυπτά, εἰκονιστικά...). --« τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων» κατὰ τὸ Σολωμό, ὅπου κατοικοῦν ἡ Ἐλευθερία, ἡ Γνῶσι καὶ κάθε πραγ- ματιχὴ ᾿Αναγέννησι- παραποιήθηκαν καὶ κακοποιήθηχαν ἔτσι, ὥστε ὁ σύγχρονος Δυτικὸς Πολιτισμὸς, νὰ µοιάζῃ μὲ τὸ τέρας τοῦ Φραγκενστάιν. Μαυσωλεῖα Λένιν καὶ ἱεροδιδασκαλεῖα Γιὰ τὸ ἐνδιαφέρον κομμάτι στὸ τ. 240 τοῦ «Δαυλοῦ» περὶ Ταλιμπὰν καὶ Χριστιανῶν: Συμ- φωνῶ ἀπολύτως στὸ περὶ κοινοῦ σκοταδισμοῦ τους μέρους. Δὲν πρέπει ἐπιπλέον νὰ ξεχνᾶμε ὅτι, ὅταν τὸ Ισλὰμ ἐξανθρωπίστηκε («παιδικὴ ἀσθένεια», ἀπὸ τὴν ὁποία ἀνέρρωσε πρὸ καιροῦ), χωρὶς νὰ ἀποδάλῃ πλῆθος καταπιεστικῶν στοιχείων του, δημιούργησε ἕναν σημαντικὸ πολιτι- σμό, ποὺ οἱ Χριστιανοὶ ἄργησαν πολλοὺς αἰῶνες νὰ τὸν ἐπιτύχουν, ὅσον ἀφορᾶ στὰ ἀνθρωπι- στικά του ἐπιτεύγματα (κατὰ μερικοὺς δὲν τὸ πέτυχαν ποτέ). "Όμως τὸ ἐν λόγῳ ἄρθρο ἔχει με- ρικὲς ἀνακρίδειες. "Αν καὶ οἱ ἰουδαιογενεῖς θρησκεῖες σαφῶς κατέχουν τὰ πρωτεῖα σὲ σκοταδιομό, φανατισμὸ Χλπ., δὲν εἶναι οἱ μόνες. Πρὸ τῆς ἐμφάνισης τῶν Ελλήνων δὲν νομίζω ὅτι κάποια θρησκεία εἶχε συντελέσει στὴν ἀνάπτυξη τοῦ πολιτισμοῦ ἢ τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἀναζήτησης. ᾿Εκτὸς ἄν κά. τι τέτοιο ἔχῃ συμδῆ στὴν θεοχρατικὴ (πολυθεϊστικὴ) Αἴγυπτο (ὅπου ἡ Μαίρη Ρενὼ ἀποδίδει τὴ γέννηση τῆς «πόλης» στὸ διδλίο της «Ὁ Ταῦρος τοῦ Μαραθῶνω») ἢ στὴν Ασσυρία!. Μπο- ρεῖ πάλι στὴν Καρχηδόνα, ὅπου µέχρι τὸν 30 π.Χ. αἰῶνα γίνονταν μαζικὰ ἀνθρωποθυσίες, ὅπως ἄλλωστε καὶ στὴ «ὁωδεκαθεϊστικὴ» Ρώμη (στοιχεῖα ἀπὸ τὸ Ρωμαῖο Τίτο Λίδιο)! Εἶναι πιθανόν, ὁ Ροΐδης νὰ εἶχε δίκιο καὶ ὁ προσηλυτισμὸς διὰ τῆς δίας νὰ ἄρχισε μὲ τὶς τρεῖς «θρησκεῖες ἐξ ἀποκαλύψεως», ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι κάτι ποὺ τὸ γνωρίζουμε μὲ σιγουριά. Π. χ. οἱ ἀρχαῖοι Πέρ- σες ἦταν, ὑποτίθεται, ἀνεχτικοὶ θρησκευτικὰ (Κύρος ὁ Μέγας, Δαρεῖος ὁ Α΄, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἦταν σταθερό. Ὁ Ξέρξης ἦταν φανατικὸς (οἱ γραμμένες στὴ Βαδυλῶνα διακηρύξεις του γιὰ τὰ ἐπι- »