ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Κατακλυσμοὶ - «Θεὸς» - «Θάνατος» - Λόγος Τὰ τελευταῖα χρόνια γίνεται μεγάλη προσπάθεια ἀποκάλυψης τῆς ἐκπληκτικῆς τε- χνογνωσίας τῶν Ἑλλήνων. Παγκοσμίως ἀλλὰ κυρίως στὴν Ἑλλάδα ἐρευνητὲς ἀνα- κοινώνουν τὰ «θαυμάσια τῶν Ἑλλήνων». Ἡ συμβολὴ τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι μεγάλη, πρωτοποριακὴ καὶ συνεχής. Διαπιστώνεται δὲ κάθε φορὰ ὅτι τὰ ἐκπληκτικὰ ἐπι- τεύγματα εἶναι προϊόντα «χαμηλῆς» τεχνολογίας, ἀφοῦ κατασκευάσθηκαν μὲ ἁπλᾶ μέσα.Εἶναι ἀδύνατη λ.χ., ἀκόμη καὶ σήμερα μὲ τὴ ρομποτική, ἡ κατασκευὴ - προ- σαρμογὴ δύο σπονδύλων γωνιακοῦ κίονος τοῦ Παρ- θενῶνα μὲ τὴ διπλῆ καμπυλότητά τους στὸ χῶρο (Σχ. 1). Ἀπὸ ποῦ προῆλθε ἡ γνώση αὐτή; Ἦταν αὐτὸ τὸ «ἕνα» μυστικὸ τῶν Ἑλλήνων ἢ ἦταν μέρος ἄλλων μυστικῶν; Αὐτὰ ὑπῆρχαν, καὶ ποιοί τὰ ἤξεραν; Γιατί παρέμειναν μυστικὰ μέχρι σήμερα;Τώρα μποροῦν νὰ κοινοποιηθοῦν; Καὶ γιατί; Η ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ. Η ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ. Ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἀρχαίας «τέ- χνης» (= τεχνικὴ) εἶναι βασικὴ καὶ ἀναγκαία προϋπόθεση γιὰ τὸ ξεκίνημα τῆς πορείας πρὸς τὴν πολιτισμικὴ καὶ ἀτο- μικὴ αὐτογνωσία. Καὶ εἶναι τὸ μέγα καθῆκον ὅλων τῶν ἐπι- στημόνων, ἀτομικὸ ἀλλὰ καὶ συλλογικό. Δὲν εἶναι ἀρχαιο- γνωσία, πολλῷ μᾶλλον ἀρχαιολατρία. Μὲ τὴν εὕρεση τῆς ἀλήθειας ἀποδίδεται καὶ ὁ σεβασμὸς στὸν ἀνεπανάληπτο αὐτὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, τὸν παγκόσμιο. Ὅμως, παρ’ ὅλον ὄτι μόνον οἱ μάστορες< magister< μέ- γιστοι γνώριζαν τὴ μεγάλη Τέχνη, δέν ἦταν αὐτὸ τὸ μεγά- λο μυστικὸ τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ ἀποτέλεσμα τούτου, ὅπως θὰ δοῦμε. ΥΠΗΡΧΑΝ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ; ΥΠΗΡΧΑΝ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ; Ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία ἀκόμα καὶ στὶς καλύτερες περιόδους της, ὅπου ἐπικρατοῦσε ὁ Λόγος, δὲν μπόρεσε νὰ ξεπεράσῃ τὴ βαρειὰ ἐπιθετικότη- τά της καὶ τὶς ζῳώδεις δομὲς τῆς ἀγέλης. Ὁ «τρελλὸς πί- θηκος» ἐκδηλώνεται μέσα της.Τὸ «χρύσεον» ἢ τὸ «ἀργύ- ρεον γένος» τοῦ Ἡσιόδου παραμένουν ἀπόμακροι ἀπόηχοι ἁρμονίας. Ἡ Ἐξουσία, πάντα μιὰ μικρὴ ὁμάδα, εἴτε μονάρχης, εὐγενεῖς, πλουτοκράτες εἴτε κόμματα, ἀποφασίζει / πράτ- τει πρὸς ὄφελός της. Ἀκόμα καὶ στὰ συμμετοχικὰ πολι- τεύματα τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας ἡ κατανομὴ τῶν ἀγαθῶν δὲν ἦταν ἡ ἰδανική. Ἀπόμακρες οἱ «πολιτεῖαι» τοῦ Ἀρι- Σχ. 1. Παρθενὼν: Οἱ «φυγὲς» τῶν καμπυλῶν τῶν κιόνων.