ΤΟ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ Πῶς ἡ «ἀπ’ τὰ κόκκαλα» τῶν ἀρχαίων βγαλμένη ἐλευθερία μετατράπηκε σὲ «ἑλληνοχριστιανισμὸ» Εἶναι ἐπίσημη ἰδεολογικὴ «θέση» τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, πὼς ἡ Ἐκκησία διέσωσε τὸν Ἑλληνισμό, τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Παιδεία στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρ- κοκρατίας. Ὡστόσο ὁ μελετητὴς τῆς ἱστορίας διαπιστώνει ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ ἡ ἱεραρχία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀκολούθησε μιὰ πολιτικὴ ποὺ κρατοῦσε ἀμόρφωτο καὶ ὑποταγμένο στοὺς Τούρκους τὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἔτσι ὁ μῦθος τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» καὶ ἡ ὑποτιθέμενη προσφορὰ τοῦ Οἰκουμενι- κοῦ Πατριαρχείου καταρρέουν μέσα ἀπὸ ἀδιάψευστα καταγεγραμ- μένα ἱστορικὰ γεγονότα καὶ κείμενα. Τὰ ἴδια στοιχεῖα ἀποδεικνύουν καὶ ἀναδεικνύουν ὡς μοναδικὸ μο- χλὸ πίεσης πρὸς τὴν πολυπόθητη ἐλευθερία τῶν ὑπόδουλων Ἑλλή- νων τὴν αὐταπάρνηση καὶ τὸν ἡρωισμὸ τῶν ξενιτεμένων Ἑλλήνων διαφωτιστῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ διαποτίστηκαν μὲ τὸν πόθο τῆς ἀνε- ξαρτησίας μέσα ἀπὸ τὴ συστηματικὴ σπουδὴ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, βάλθηκαν νὰ ξυπνήσουν καὶ τοὺς ὑπόδουλους. Στὴ θέση μας αὐτὴ θὰ ἐπικαλεστοῦμε πρώτη τὴ μαρτυρία τοῦ ἀρχιστράτηγου τῆς Ἐπανάστασης καὶ μυημένουΦιλικοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ὁ ὁποῖος σὲ ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία του στὰ παιδιὰ τοῦΓυμνασίου τῆς Ἀθήνας τὸ Νοέμβρη τοῦ 1838 ἐπισήμανε: «Ὁ Σουλτᾶνος διώρισε ἕναν Βιτσερὲ (ἀντιβασιλέα), ἕνα Πατριάρχη καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆρος ἔκαμαν ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ὁΣουλτᾶνος. Ὕστερον ἔγιναν οἱ Κοτζαμπάσηδες (προεστοὶ) εἰς ὅλα τὰ μέρη.Ἡ τρίτη τάξις, οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πο- λιτῶν, μὴν ὑποφέροντες τὸν ζυγό, ἔφευγαν καὶ οἱ γραμματισμένοι ἐπῆραν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πατρίδα των, καὶ ἔτσι ἔμεινε ὁ λαός, ὅστις στερη- μένος ἀπὸ τὰ μέσα τῆς προκοπῆς ἐκατήντησεν εἰς ἀθλίαν κατάστασιν, καὶ αὐτὴ αὔξαινε κάθε μέρα χειρότερα· διότι, ἂν εὑρίσκετο μεταξὺ τοῦ λαοῦ κανεὶς μὲ ὀλί- γην μάθησιν, τὸν ἐλάμβανε ὁ κλῆρος, ὅστις ἔχαιρε προνόμια, ἢ ἐσύρετο ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς Εὐρώπης ὡς βοηθός του ἢ ἐγίνετο γραμματικὸς τοῦ προεστοῦ. Καὶ μερικοί, μὴν ὑποφέροντες τὴν τυραννίαν τοῦ Τούρκου καὶ βλέποντες τὲς δόξες καὶ τὲς ἡδονές, ὅπου ἀπελάμβαναν αὐτοί, ἄφηναν τὴν πίστη τους καὶ ἐγίνοντο Μουσουλμᾶνοι. Καὶ τοιουτοτρόπως κάθε μέρα ὁ λαὸς ἐλίγνευε καὶ ἐπτώχαινε. »Εἰς αὐτὴν τὴ δυστυχισμένη κατάστασιν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φυγάδες γραμματι-