15750 ΔΑΥΛΟΣ/244, Ἀπρίλιος 2002 Ὑπὸ τὴν μάσκα λοιπὸν τοῦ ἱστορικοῦ μυθιστο- ρήματος καὶ ἀφήνοντας ἀχαλίνωτη τὴν μακιαβελ- λίστικη φαντασία του ὁ κ. Μεσσαντιὲ ρίχνει «ἄπλε- το» φῶς στὰ αἴτια θανάτου τοῦ μεγάλου σοφοῦ: Μὲ τὸ στόμα τοῦ Διογένη κάνει τὴν ἀποκάλυψη, ὅτι ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸν Ἀλκιβιάδη καὶ ἡ κατοπινὴ ἀπο- γοήτευση – γιὰ τὴν ὄψιμη ἐφιαλτικὴ συμπεριφορά του – ἦταν ἐκεῖνα ποὺ τὸν ἔκαναν ν’ αὐτοκτονήσῃ, ἀφήνοντας νὰ τὸν καταδικάσουν καὶ νὰ πιῇ τὸ κώ- νειο!!! «...ἔπειτα κατάλαβε ὅτι ὁ Ἀλκιβιάδης ἦταν ἔνας ἀλήτης, καὶ ἄφησε νὰ τὸν δικάσουν...» (σελ. 432). Δὲν ἔχει ἐνδοιασμοὺς ἢ ἀμφιβολίες γιὰ τὸ ποιὸς ἦταν ὁ Σωκράτης. Μᾶς τὸ γράφει κατηγορηματικὰ στὴν σελ. 442: «Δὲν πιστεύω ὅτι ἡ Ξανθίππη, σύ- ζυγος ἑνὸς ὁμοφυλόφιλου...». Φθάνοντας στὴν τε- λευταία σελίδα τοῦ πνευματικοῦ του τέκνου ὁ κ. Μεσσαντιέ φθάνει καὶ στὸ κορύφωμα τῆς θρασύ- τητας, ὅταν ἀναιδέστατα μᾶς ἐξηγεῖ. «Ὁ ἀναγνώ- στης μπορεῖ εὔκολα νὰ μαντέψῃ τὶς πηγές μου: ἡ Ἱστορία τοῦ Θουκυδίδη, τὰ Ἑλληνικά τοῦ Ξενο- φώντα, οἱ πλατωνικοὶ διάλογοι φυσικὰ καὶ οἱ Βί- οι Παράλληλοι τοῦ Πλουτάρχου» (σελ. 450). Τί πιὸ βαρυσήμαντη δήλωση θὰ μποροῦσε νὰ ἐπικαλεσθῇ, γιὰ ν’ ἀληθοφανέψουν τὰ ψεύδη του καὶ νὰ πλασάρῃ τὸν λίβελλό του σὰν ἱστορικὸ μυ- θιστόρημα;Μόνο ποὺ ὁ Ζεράλ, λαλίστατος, «ξε- χνᾶ» νὰ μᾶς ὑποδείξῃ σὲ ποιά παράγραφο τῶν βι- βλίων ποὺ ἐπικαλεῖται, διάβασε αὐτὰ ποὺ ἀφη- γεῖται. Μὲ ἐκτίμηση Γ. Βουρνέλης Ζυρίχη, Ἑλβετία Ἡ σύγχυση μεταξὺ τῶν «πιστεύω» καὶ τοῦ Λόγου Κύριε διευθυντά Διάβασα στὸ τεῦχος Φεβρυαρίου (242) τὸ γράμ- μα τοῦ Φυσικοῦ Πάνου Τσουρούτα καὶ ἔνιωσα μιὰ μεγάλη ἀπογοήτευση γιὰ τὴν πλάνη ποὺ μπορεῖ νὰ διακατέχῃ ἕναν ἄνθρωπο τῶν θετικῶν ἐπι- στημῶν. Χωρὶς νὰ εἶμαι παντογνώστης ἢ εἰδήμο- νας, θὰ ἤθελα νὰ δώσω μιὰ δική μου ἀπάντηση, ἂν καὶ διαισθάνωμαι, πὼς θὰ ὑπάρξουν κι ἄλλες. Κατ’ ἀρχὰς δὲν καταλαβαίνω, γιατὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ θεωροῦμε τὸν Χριστιανισμὸ ὡς ἑβραϊκὸ κατα- σκεύασμα, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ρίζες του εἶναι καθαρὰ ἑβραϊκὲς (Παλαιὰ Διαθήκη) καὶ ὁ «ἱδρυτής» του εἶναι Ἑβραῖος ραββῖνος, ποὺ γεννήθηκε καὶ δίδα- ξε στὴν Ἰουδαία, ἀπευθυνόμενος σὲ Ἑβραίους. Φυ- σικὰ στόχος του δὲν εἶναι αὐτὸς καθ’ αὑτὸς ἡ κα- ταστροφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ ἡ κατάκτηση ὁλόκληρου τοῦ κόσμου. Ἁπλᾶ ἀπαραίτητη προϋ- πόθεση γιὰ τὴν ἐπίτευξή του εἶναι ἡ ἐξάλειψη τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τρόπου σκέψης. Δὲν κατάλαβα ἐπίσης, πῶς οἱ Ἑβραῖοι συνέβαλαν τὰ μέγιστα στὴν ἅλωση τῆς Πόλης. Ἀπ’ ὅ,τι ξέρω, πρωτεργάτης τῆς ἅλωσης ἦταν ὁ ἀρχηγὸς τῶν ἀνθενωτικῶν Γεώργιος Σχολάριος, γνωστὸς καὶ ὡς Πατριάρχης Γεννάδιος. Αὐτὸς καὶ οἱ ρασοφόροι ποὺ προπαγάνδιζαν τὴν πτώση τῆς Πόλης («εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψῃ», «κάλλιο τουρ- μπάνι Τούρκικο παρὰ καλύπτρα λατινικὴ» κ.λπ.) ἄνοιξαν τὴν κρίσιμη στιγμὴ τὴν κερκόπορτα. Ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῶν παραπάνω σίγουρα εἶναι τὸ ὅτι εὐθὺς μετὰ τὴν ἅλωση ὁ Μωάμεθ B´ ἔκανε τὸνΓεννάδιο πατριάρχη... Ἀκόμη «ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ...» δὲν εἶναι ἀπαραίτητα φίλος μας, ὅπως ἀπέδειξε ἡ ἱστορία τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπὶ (ὅλων) τῶν ἐθνικῶν θρησκειῶν, εἰδικὰ τοὺς 4ο-6ο αἰῶνα μ.X. ἀλλὰ καὶ ἡ στάση τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας, τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἀκόμα καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Ἀπριλιανῆς δικτατορίας. Ὅσο γιὰ τὴν «Σατανολατρία» ἐπιτρέψτε μου νὰ τὴν θεωρή- σω σὰν ἔνα ἀκόμα τέχνασμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιὰ νὰ συσπειρώσῃ περισσότερο τοὺς πιστοὺς του. Ἐξάλλου εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ «Σατανᾶς» ἢ «Διά- βολος» εἶναι ἐπινόηση τῆς Π. Διαθήκης. Ὅσο γιὰ τὸ μνημεῖο τοῦ Ἄγνωστου Θεοῦ, πολὺ θὰ ἤθελε ὁ Παῦλος καὶ οἱ λοιποὶ χριστιανοὶ νὰ ἦταν ἀφιερωμένο στὸν Ἰησοῦ! Ὅμως ἦταν ἁπλᾶ κάποιοι βωμοὶ στὰ ἑλληνικὰ λιμάνια, ὥστε οἱ ξένοι ναυτικοί, ποὺ ἀναγκάζονταν νὰ μείνουν γιὰ πολὺ καιρὸ ἐκεῖ, νὰ ἔχουν ἕναν τόπο, γιὰ νὰ τελέσουν τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα. Συγκρίνετε τώρα αὐτὴ τὴν πνευματικὴ φιλοξενία τῶν Ἑλλήνων μὲ τὴ μισαλλοδοξία τῶν Χριστιανῶν ἀκόμα καὶ ἀπέ- ναντι σὲ ὁμόθρησκούς τους, διαφορετικοῦ δόγμα- τος. Χώρια ποὺ δὲν κήρυξε ἐκεῖ ὁ Παῦλος, ἀλλὰ (ὑποτίθεται) στὸν Ἄρειο Πάγο «κατὰ τὰς γρα- φάς», ὅπου γέλασε ὁ κάθε πικραμένος... Ἕνα ἄλλο «κεντρικὸ σημεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας», ποὺ δὲν ἔχω ἀκόμα καταλάβει παρὰ τὴν πολύχρονη ἐνασχόλη- σή μου μὲ τὸν χριστιανισμὸ (θέλοντας καὶ μή), εἶναι: ἀπὸ τί τελικὰ θὰ πρέπει νὰ σώσουμε τὴν ψυ- χή μας; Γιατὶ εἴμαστε ντὲ καὶ καλὰ ὅλοι «ἁμαρτω- λοὶ» μὲ τὸ ποὺ γεννιώμαστε; Γιατὶ σὲ τελικὴ ἀνά- λυση ἡ ἴδια ἡ ζωὴ καὶ ἡ φύση μας νὰ εἶναι κάτι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ «γλυτώσουμε», νὰ «σω- θοῦμε»; Φιλικὰ Γιάννης Φώτης N. Σμύρνη