Πῶς τὴν «ἀνακάλυψαν» ξανὰ οἱ Εὐρωπαῖοι Στὰ πρῶτα της βήματα ἡ Μαιευτικὴ ἦταν ἁπλῆ μαίευση, δηλαδὴ βοή- θεια πρὸς τὴ γυναῖκα νὰ γεννήσῃ, ποὺ προσφερόταν κατὰ κανόνα ἀπὸ μιὰ μεγαλύτερη σὲ ἡλικία γυναῖκα μὲ ἐμπειρία τοκετοῦ. Γυναῖκα ἦταν καὶ ἡ θεὰ ποὺ συμπαραστεκόταν τὴν ἐπίτοκο καὶ στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Μυθολογία, ἡ Εἰλείθυια, ποὺ ἡ παράδοση τὴ θέλει νὰ ξε- γεννᾶ τὸν Ἀπόλλωνα ἀπὸ τὴ Λητὼ (Εἰκ. 1). ὉἹπποκράτης (460-370 π.X.) πρῶτος στὰ ἔργα του ἔχει ἀσχοληθῆ ἐπιστημονικὰ μὲ τὴν κύηση καὶ τὸν τοκετό. Ἀναφέρεται στὶς περιτυλίξεις τοῦ ὀμφάλιου λώρου, στὸ ἐγκάρσιο σχῆμα τοῦ ἐμβρύου, ὅπου θεραπευτικὰ ἐφαρμόζει τὴ στροφήν, δη- λαδὴ τὸν ἐσωτερικὸ μετασχηματισμό. Ἀλλὰ καὶ στὴν περίπτωση τοῦ παραμελη- μένου ἐγκαρσίου σχήματος μὲ τὴ χαρακτηριστικὴ πρόπτωση τοῦ χεριοῦ ἔξω ἀπὸ τὰ γεν- νητικὰ ὄργανα ὁ Ἰπποκράτης προτείνει τὴν ἐγκατατομὴν ἢ ἐμβρυοτομίαν, ὅπως ὠνομά- στηκε ἀργότερα, ποὺ ἐφαρμοζόταν γιὰ τὴ σωτηρία τῆς μητέρας. Ἐπίσης ὁ Ἱπποκράτης ἀναφέρει τὴν μαῖα ὡς ὀμφαλοτόμον. Ἀργότερα ὁ Σωρανὸς ἀπὸ τὴν Ἔφεσο τῆς Ἰωνίας (98-138 μ.X.), ποὺ δίκαια θεωρεῖται ὁ πατέρας τῆς Μαιευτικῆς, στὸ τετράτομο σύγγραμ- μά του «Περὶ γυναικείων παθῶν», στὸ πρῶτο του βιβλίο «Περὶ τῆς Μαίας», στὰ κεφάλαια I καὶ II ἀναφέρεται στὸ «Τίς ἐστιν ἐπιτήδειος πρὸς τὸ γενέσθαι μαῖα καὶ τίς ἀρίστη μαῖα». Στὸ δεύτερο βιβλίο ἀναφέρεται ἀναλυτικὰ στὰ μετὰ τὸν τοκετὸ καὶ στὴν περιποίηση τοῦ νεογέννητου («Ἀπότεξις - Ὑγιεινὴ καὶ νόσοι τοῦ βρέφους».) Χαρακτηριστικὰ στὸ κε- φάλαιο XI («Περὶ τροφῆς») γράφει, ὅτι ἡ διατροφὴ τοῦ νεογέννητου τὶς δύο πρῶτες ἡμέ- ρες μετὰ τὸν τοκετὸ πρέπει νὰ εἶναι μὲ μελόνερο, ἀφοῦ τὸ νερὸ εἶχε βραστῆ πρῶτα. Στὸ τέταρτο βιβλίο («Περὶ τῶν ὑπαγομένων χειρουργίας καὶ φαρμακίας παθῶν»), στὰ κεφά- λαια I, II καὶ III περιγράφει τὴ θεραπευτικὴ ἀντιμετώπιση τῆς «Δυστοκίας»: «Πῶς θε- ραπεύσομεν δυστοκίαν κοινώτερον καὶ ἐπιμέλεια δυστοκίας. Περὶ ἐμβρυουλκίας καὶ ἐμβρυοτομίας». Ἡ Μαιευτική, ὅπως φαίνεται, ἀρχίζει νὰ διαμορφώνεται ὡς κλάδος τῆς ἀρχαίας ἑλλη- νικῆς ἰατρικῆς κυρίως κατὰ τὴν μετα-Ιπποκρατικὴ περίοδο, περὶ τὸ τέλος τῆς κλασικῆς περιόδου καὶ κυρίως στοὺς Ἑλληνιστικοὺς χρόνους ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τὴν ἐποχὴ τῆς ρω- μαιοκρατίας, μιὰ καὶ οἱ Ἕλληνες ἰατροὶ ἐθεωροῦντο οἱ καλύτεροι τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτο- κρατορίας.Βέβαια τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ ἰατροὶ ἀσχολοῦνταν μὲ ὄλες τὶς παθήσεις, ὅπου