Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΜΙΜΟΥΛΛΑΣ ™ὲ μία πρόσφατη ἀπ’ τὶς καθημερινές διακηρύξεις του στὸνΤύπο ὁ ἀρχιεπί- σκοπος Ἀθηνῶν δήλωσε, πὼς στὶς ἑπόμενες βουλευτικὲς ἐκλογὲς θὰ λη- φθοῦν σοβαρὰ ὑπ’ ὄψιν τὰ τρία ἑκατομμύρια τῶν πιστῶν, ποὺ προσῆλθαν στὶς ἐκκλησίες καὶ ψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στὶς ταυτότητες... Ἐκμεταλευόμενος λοιπὸν τὴν πολιτικὴ παρακμή, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀντι- καταστήσῃ τὸν ἄτονο πλέον κομματισμὸ μὲ τὸν θρησκευτικὸ φανατισμό. Ταυτό- χρονα οἱ περὶ τὸν ἀρχιεπίσκοπο ποιμενάρχες ἔχουν ἀναπτύξει ἔντονη παρασκη- νιακὴ δραστηριότητα, ποὺ σκοπεύει νὰ καταπνίγῃ ὁποιαδήποτε φωνὴ ἀμφι- σβήτησης τοῦ ἰσχύοντος ἀκόμη ἐν Ἑλλάδι θρησκευτικοῦ σκοταδισμοῦ. Κι ὅλα αὐτὰ σὲ μία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία παρατηρεῖται σὲ παγκόσμιο σχεδὸν ἐπίπεδο μιὰ σαφῶς μετριοπαθέστερη στάση τῶν διαφόρων θρησκευτικῶν ἡγετῶν ἔναντι «ἀλλοτρίων ἀπόψεων» ἀλλὰ καὶ τῶν πολιτικῶν καὶ ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Μὲ προεξάρχουσες τὶς «παπικὲς συγγνῶμες» ἔναντι τῶν ἱστορικῶν «σφαλμάτων» τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας Χριστιανοὶ καὶ Μουσουλμᾶνοι ποιμενάρχες – πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων – ἐξαναγκάζονται ἀπὸ τὰ πράγματα νὰ ἀναγνωρί- ζουν σταδιακὰ κάποια δικαιώματα στὰ ποίμνιά τους. Αἰτία ἡ ραγδαία μετα- μόρφωση τῶν κοινωνιῶν, ποὺ μέσῳ τῆς ἀνόδου τοῦ μορφωτικοῦ ἐπιπέδου, τῆς διάχυσης τῆς πληροφορίας καὶ τῆς ἐπικοινωνιακῆς συνένωσης τοῦ κόσμου ὁδη- γεῖ τὰ ἄλλοτε παντοδύναμα δόγματα κάτω ἀπὸ τὸ πιεστήριο τῆς κριτικῆς καὶ τῆς ἀμφισβήτησης. Κραυγαλέα ἐξαίρεση τῆς τάσης αὐτῆς – καὶ μάλιστα ἐντὸς τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου – ἀποτελεῖ ἡ ἑλλαδικὴ ἐκκλησία καὶ ὁ προκαθήμενός της, ποὺ μὲ τὶς δραστηριότητές του ἔμμεσα καταδηλώνει τὸ ἐπίπεδο τοῦ πολιτισμοῦ τῆς σύγχρονης Ρωμιοσύνης. Μεγάλο μέρος τοῦ λαοῦ αὐτοῦ τρέμει καὶ σήμερα μπρο- στὰ σὲ μεσαιωνικὲς ἀπειλὲς τοῦ τύπου «ὅποιος ἁπλώνῃ τὸ χέρι του πάνω στὴν Ἐκκλησία, ξεραίνεται» καὶ δέχεται σιωνιστικῆς ἀγωγῆς διεθνιστὲς νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ ἔθνος του, ἐθελουσίους ἀτέκνους νὰ διαπαιδαγωγοῦν τὰ παιδιά τους, αὐτο- κηρυγμένους ἀνέραστους νὰ θέτουν κανόνες στὴν ἐρωτική τους ζωή. *** Κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν Ἀθήνα ὁ Ἰρανὸς πρόεδρος Μωχά- μεντ Χαταμὶ στὴ διάλεξή του ποὺ ἔδωσε στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο, μὲ μεστοὺς καὶ φιλοσοφημένους λόγους ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας. Τὴν ἑπομένη μεγάλο μέρος τοῦ ἐντύπου καὶ ἠλεκτρονικοῦ τύπου εἰρωνεύτηκε τὸν Ἰρανὸ πρόεδρο, μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι ὡς ἐκπρόσωπος ἑνὸς στυγνοῦ θεοκρατικοῦ καθεστῶτος μουλλάδων τόλμησε νὰ μιλήσῃ γιὰ δη- μοκρατία καὶ πολιτισμό. Ξέχασαν ὅτι ὁ μετριοπαθὴς αὐτὸς ἡγέτης βρίσκεται μέ- σα στὴ «φωλιὰ» τοῦ ἰσλαμικοῦ φανατισμοῦ καὶ πὼς πράγματι – ἔχει ἐπισημαν- θῆ διεθνῶς – μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ ὁδηγεῖ τὸ λαό του μὲ μικρὰ φιλελεύθερα βή- ματα. Ὅμως κανένα ἀπ’ αὐτὰ τὰ ἔντυπα καὶ ἠλεκτρονικὰ MME τοῦ τόπου μας δὲν τολμᾷ πλέον νὰ καταγράψῃ τὸ γεγονὸς, πὼς ὁ «ἑλληνοχριστιανικὸς» θεο- κρατικὸς ζόφος ἀποτελεῖ τὴν ἐπίσημη ἰδεολογία τῆς Ρωμιοσύνης. Παν. Λ. Κουβαλάκης