Πληθώρα ἀρχαίων καὶ νεωτέρων μαρτυριῶν καὶ ἱστορικῶν στοιχείων «Ἐμεῖς οἱ Παλαιστίνιοι καταγόμαστε ἀπὸ τὴν Κρήτη. Φύγαμε ἀπὸ τὴν Κρήτη καὶ πήγαμε στὴν Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στὴν Κρήτη καὶ ξαναφύγαμε ἀπὸ τὴν Κρήτη καὶ ξαναπήγαμε καὶ ἐγκατασταθήκαμε μονίμως στὴν Παλαιστίνη...» Γιασὲρ Ἀραφάτ, Ἀθήνα, 15 Δεκεμβρίου 19811 Τὸ ζήτημα τῆς καταγωγῆς τοῦ σύγχρονου παλαιστινιακοῦ ἔθνους ἔχει ἀπασχολήσει κατὰ καιροὺς πλῆθος ἐρευνητῶν. Οἱ ἴδιοι, ἀραβόφωνοι ὄντες καὶ στὴν πλειοψηφία τους μουσουλμᾶνοι στὸ θρήσκευμα μὲ μεγάλο ποσοστὸ ὀρθοδόξων μεταξύ τους, εἴθι- σται νὰ θεωροῦνται «ἀραβικὸς» λαός. Ὡστόσο σήμερα πλέον ἡ συ- ντριπτικὴ πλειονότητα τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων συμφωνοῦν, ὅτι του- 1. Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ λόγο τοῦ Παλαιστίνιου προέδρου στὸ ξενοδοχεῖο «Μεγάλη Βρεταννία» τῆς Ἀθήνας κατὰ τὴν τελετὴ ἀνακήρυξής του σὲ ἐπίτιμο δημότη τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τὸν τότε δήμαρχο τῆς πρωτεύουσας Δημήτρη Μπέη καὶ τὸ δημοτικὸ συμβούλιο τῆς πόλης. Η ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ ΗΛΑ Ἡἐξάπλωση τοῦ Ἑβραϊκοῦ Πνεύματος ὑπῆρξε μακραίωνη ἐπιχείρηση, τῆς ὁποίας ὁ σχεδιασμὸς χάνεται στὰ βάθη τοῦ παρελθόντος καὶ οἱ διάφορες φάσεις της ἐξε- λίσσονται καὶ ὁλοκληρώνονται μέσα σὲ χρονικὰ διαστήματα ἀπροσδιόριστης διάρ- κειας. Σήμερα μποροῦμε νὰ δοῦμε, μὲ τὴν ἄνεση ποὺ μᾶς παρέχει ἡ προοπτικὴ τοῦ χρόνου, πῶς μία ὀλιγάνθρωπη φυλὴ τῆς ἐρήμου, χωρὶς κανένα πολιτισμὸ καὶ μὲ πρωτόγο- νη γλῶσσα κατέκτησε σὲ πρῶτο στάδιο θρησκευτικὰ ἄλλα καὶ μάλιστα πολιτισμένα ἔθνη μὲ τὸ ὅπλο τοῦ δόγματος – ὅπλο καθαρὰ ἑβραϊκό, καθαρὰ ἐξουσιαστικὸ καὶ ἄγνωστο στὴν ὑπό- λοιπη ἀνθρωπότητα – καὶ πῶς ἀργότερα, ὅταν ἡ κυριαρχία τοῦ θρησκευτικοῦ δογματισμοῦ ἄρχισε νὰ κλονίζεται, ἡ ἐξουσιαστικὴ τακτικὴ καὶ στρατηγικὴ τῆς Σιὼν ἀνανεώθηκε καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν καθιέρωση τοῦ πολιτικοκοινωνικοῦ δογματισμοῦ, δηλαδὴ τῶν νε- ώτερων ἑβραιογενῶν ἀστοκαπιταλομαρξιστικῶν ἀντιλήψεων, πάνω στὶς ὁποῖες στηρίζεται ἡ κατεστημένη τάξη τοῦ οἰκονομισμοῦ καὶ τῆς Ratio, ποὺ ἰσχύει στὸν σύγχρονο κόσμο. Ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς διαπιστώνουμε ἐκ τῶν ὑστέρων, δηλαδὴ τὴν εὐελιξία καὶ συνωμοτικό- τητα τῶν μεθόδων μὲ τὶς ὁποῖες ὁ «περιούσιος λαὸς» αἰχμαλωτίζει καὶ ὑποδουλώνει πνευματικὰ �