ΜΠΑΛΛΑ - ΟΡΘΟΔΟ•ΙΑ - ΝΕΚΡΟΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ ¶αρῆλθαν δεκατρία χρόνια ἀπ’ τὴ λήξη τοῦ «ψυχροῦ πολέμου»· καὶ οἱ ἰδεολογικὲς παρενέργειες τῆς κατάρρευσης αὐτῆς ἄρχισαν πλέον νὰ εἶναι εὐδιάκριτες καὶ στὴν Ἑλλάδα. Τόσο ἡ «ἐθνικόφρων» Δεξιὰ ὅσο καὶ ἡ «διεθνιστικὴ» Ἀριστερὰ ἔχασαν ἀμφότερες καὶ ἀμοιβαῖα τὸ «Ἀντίπαλον Δέος» τους. Τὰ μεγάλα ὁμαδοποιητικὰ στοιχεῖα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, οἱ κομματικὲς ἰδεολογίες – κυ- ρίαρχες μέχρι τὴν Δεκαετία τοῦ ’80– παρήκμασαν, μὲ ἀποτέλεσμα τὰ κόμματα νὰ χάνουν σταδιακὰ τοὺς «ἰδεολόγους» ὀπαδούς τους καὶ νὰ κρατοῦν ὡς πελατεία μόνο ἐκείνους ποὺ ἐπιδιώκουν ἰδιοτελῶς προ- σωπικὰ ὀφέλη. Οἱ ἄλλοτε πανίσχυρες πολιτικὲς νεολαῖες σήμερα τραυλίζουν ἐλλείψει ἰδεολογίας. Ἀπο- τέλεσμα ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων – στερούμενη φυσικὰ στέρεης αὐτοπαιδείας – νὰ στέκεται μετέωρη ἀποζητώντας μιὰ νέα πλατειὰ καὶ σίγουρη ἀγκαλιὰ, ἡ ὁποία θὰ τῆς προσφέρῃ τὴ θαλπωρή της· καὶ βέβαια θὰ τῆς ὐποδείξῃ τὸν νέο της «ἀντίπαλο», τὸ νέο της «ἐχθρό». Ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ συνειδησιακοῦ αὐτοῦ κενοῦ καλύφθηκε ἀπ’ τὰ μαζικὰ ἀθλήματα τοῦ ποδο- σφαίρου καὶ τῆς καλαθόσφαιρας, ποὺ χαίρουν τελευταῖα μιᾶς πρωτοφανοῦς ἀπήχησης στὴν ἐλληνικὴ κοι- νωνία. Ἡ λαϊκὴ ἀποδοχὴ τῶν πάντοτε δημοφιλῶν αὐτῶν ἀθλημάτων ξεπέρασε σήμερα κάθε προηγούμε- νο, ἀκόμη καὶ τὴν περίοδο τῆς Ἐπταετίας. Ἔτσι ἡ ψυχοκοινωνικὴ ἀνάγκη τοῦ «νὰ ἀνήκῃς κάπου» πραγ- ματώνεται μέσα ἀπ’ τὸν ρόλο τοῦ ὀπαδοῦ μιᾶς ἐκ τῶν μεγάλων ποδοσφαιρικῶν καὶ καλαθοσφαιρικῶν ὁμά- δων (Ὀλυμπιακός, Παναθηναϊκός, AEK, ΠΑΟΚ). Ἡ ἀναζωπύρηση τοῦ «φιλάθλου αἰσθήματος» δὲν ἀφορᾶ μόνο στὴ νεολαία ἀλλὰ καὶ σὲ μεγαλύτερες ἡλικίες, ποὺ ἀθόρυβα καὶ μέσῳ τῶν MME ζοῦν τὴ δική τους συγκίνηση. Τὰ γεγονότα τῆς μπάλλας προκαλοῦν συγκινήσεις, συγκρούσεις, «μάχες», συναναστροφὲς, ἐπιχειρήματα, ποὺ ἐνισχύουν τὴν αἴσθηση τῆς ὁμαδικότητας καὶ τῆς σύμπνοιας. Καὶ πλάι στὴν μπάλλα ἡ ρωμιοσύνη, φρεσκαρισμένη μὲ περισσότερο ἀρχαιοελληνικὸ ἄρωμα, ἀνοίγει τὶς ἀγκάλες της στὸν σημερινὸ μετέωρο Ἕλληνα. Τὸ «ἑλληνοχριστιανικὸ ἰδεῶδες» ἐκμοντερνίζεται καὶ προβάλλεται ὡς ἀντίπαλο δέος τῆς «διαλυτικῆς» παγκοσμιοποίησης.Τὰ δύο σκέλη του, τὸ «ἔνδοξο ἑλλη- νικὸ παρελθὸν» καὶ οἱ «χριστιανικὲς ἀξίες» συναρμολογοῦνται ἐκ νέου καὶ πλασσάρονται ὡς ἐναλλακτικὸ ἰδεολόγημα τῶν «χαλεπῶν καιρῶν». Ἡ ὀρθοδοξία μόνη της καὶ παρὰ τὶς ἀδιάλειπτες «ἡρωϊκὲς» προσπά- θειες τοῦ ἐδῶ προκαθημένου της ἀποδεικνύεται ἀνήμπορη νὰ συγκροτήσῃ ἕνα νέο – μὴ ἀναχρονιστικὸ ἰδε- ολόγημα, ποὺ νὰ μπορῇ νὰ προσελκύῃ τὸν χρεωκοπημένο κόσμο τῶν κομμάτων καὶ τῶν πολιτικῶν ἰδεο- λογιῶν. Ἔτσι συμφωνήθηκε νὰ δοθῇ περισσότερος τόπος στὴν «ἀρχαία Ἑλλάδα»:Ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτι- σμὸς πρὸς ἄγραν ποιμνίου! Ταχύτατα τὴν τελευταία 5ετία ἀναδύονται πλῆθος ἀπὸ ἐπιχειρήσεις (σύλλο- γοι, ἑταιρεῖες, λέσχες, ἐκδρομικὰ σωματεῖα, περιοδικά), ποὺ προπαγανδίζουν τὸ ἀρχαῖο κλέος προσφέρο- ντας – μὲ τὸ ἀζημίωτο – στὸ σύγχρονο ρωμιὸ τὴν ἄξεστη ὑπερηφάνεια τῆς «ὑψηλῆς του καταγωγῆς», ταυ- τόχρονα μὲ τὴν «ἀνώτερη πνευματικὰ» χριστιανικὴ πίστη του. Ἀντίπαλα δέη ἡ Φραγκιὰ, ἡ Παγκοσμιο- ποίηση, τὸ Ἰσλάμ καὶ βέβαια οἱ διχαστὲς τοῦ ἑλληνοχριστιανισμοῦ, ὅπως ὁ «Δ», ποὺ δὲν συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς συνύπαρξης τοῦ τραγελαφικοῦ αὐτοῦ ἰδεολογήματος. Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλλάδα μπαίνουν στὴν χοάνη τῆς ἐπιβεβλημένης ἑλληνοχριστιανικῆς «ἑνότητας», προσφέροντας ἰσότιμα τρισάγια στοὺς ἀρχαίους ἥρω- ες καὶ τοὺς χριστιανούς ἁγίους. Μπάλλα καὶ Ἑλλάδα ἀνταμώνουν μὲ τὴν «μπάλλα» τῶν ἀρχαίων, στὸ «πο- δόσφαιρο» ποὺ ἔπαιζε ὁ Ἡφαιστίων μὲ τὸν Μεγαλέξανδρο, χάριν τῆς ἄγρας φιλάθλου ποιμνίου... *** Ἐκεῖνο ποὺ πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὀφείλει νὰ ζητᾶ κανεὶς ἀπ’ τὸν ἴδιο του τὸν ἐαυτό εἶναι ἡ αὐτοσυνείδη- σια. Ἡδυνατότητα νὰ ὀρθώνῃ τὸ ἀνάστημά του στηριζόμενος στὰ δικά του πόδια. Ἡἔλευση τῆς ἀληθινῆς παιδείας ἐπαληθεύεται μὲ τὴν ἐξάλειψη τῆς ὄψιμης ἀναζήτησης μιᾶς μητρικῆς ἀγκά- λης, ποὺ προσφέρεται ἀφειδῶς ἀπὸ πολλοὺς σωτῆρες, ἡγέτες καὶ προστάτες. Τὸ πρότυπο τοῦ πνευματικὰ ἐλεύθερου ἀνθρώπου εἶναι ἐκεῖνο ποὺ πραγμάτωσε ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμός. Αὐτὸ πρέπει νὰ πραγματώσῃ κι ὁ σημερινὸς μετέωρος Ἕλληνας, ἂν θέλῃ νὰ φανͅ ῇ ἀντάξιος τῶν προγόνων του καὶ ὄχι νὰ παραμείνῃ ἡμιμαθὴς ἢ ἀρχαιονεκρολάτρης ἢ πιθηκίζων θαυμαστής τους. Ἀλλιῶς πάντοτε μιὰ διελκυ- στίνδα θὰ ὑπάρχῃ ἐμπρὸς του, ποὺ παρὰ τὶς ἀντίρροπες δυνάμεις θὰ τὸν κρατᾶ στάσιμο στὸ σημεὶο μηδέν. Εἴτε πρόκειται γιὰ διελκυστίνδα τῆς μπάλλας εἴτε γιὰ διελκυστίνδα τῆς ρωμιοσύνης εἶτε ὁποιαδήποτε ἄλλη τοῦ βάλουν στὰ χέρια του οἱ διάφοροι ἑλλαδέμποροι ἢ θεόπνευστοι μεταπράτες συνειδήσεων. Παν. Λ. Κουβαλάκης.