Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΛΑΛΑΣ, Χρονογραφία Τὴν ἐν κεφαλίδι ἔκδοση καὶ ἐπεξεργασία ἐπιμελήθηκε ὁ ἐρευνητὴς Γιῶργος Λαθύρης, τοῦ ὁποίου συνέταξε τὴν εἰσαγωγή, ὑπεμνημάτισε ἐπιτυχῶς τὸ κείμενο καὶ ἐκπόνησε γλωσσάριο σπανίων λέξε- ων. Παραλλήλως στὴν εἰσαγωγή του περιέλαβε κατάλογο τῶν ἀρχαίων συγγραφέων ἀλφαβητικῶς, στοὺς ὁποίους ἐστήριξε τὴ «Χρονογραφία» του καὶ ἀναφέρει στὸ κείμενό του ὁ Μαλάλας, πολλοὶ τῶν ὁποίων εἶναι ἄγνωστοι σ’ ἐμᾶς. Οἱ ἐπισημαινόμενοι συγγραφεῖς ἀπὸ τὸν Γ. Λαθύρη εἶναι 66. Τὴ συγγραφὴ ἐβάσισε ὁ Μαλάλας (τὸν 6ον αἰῶνα μ.X.) στοὺς παραπάνω 66 ἀρχαιότερούς του Ἕλληνες, Ρωμαίους καὶ ἄλλους μὴ ἀναφερόμενους. Οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς συγγραφεῖς ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἔχουν ἀπωλεσθῆ. Ἡ γλῶσσα τοῦ κειμένου τοῦ Μαλάλα εἶναι ἡ δημώδης τῆς ἐποχῆς του, ποὺ διέσωσε σπάνιους ἰδιωματισμοὺς καὶ λέξεις. Ἡ Χρονογραφία ὑπῆρξε προσφιλὲς ἀνάγνωσμα καὶ ἐπέδρασε σὲ μεταγενέστερους συγγραφεῖς σὰν πρότυπο καὶ πηγὴ πληροφοριῶν. Ὅπως λέγει ὁ Γ. Λαθύρης, ποὺ ἐπιμελήθηκε τὴν ἔκδοση, πλῆθος σημαντικῶν πληροφοριῶν καὶ ἀνα- φορῶν σὲ γεγονότα περιλήφθηκαν στὴν «Χρονογραφία», μικρὸ μέρος τῶν ὁποίων καταγράφει ἐνδεικτικὰ σὲ 6 καὶ πλέον σελίδες τῆς Εἰσαγωγῆς του. Ὁ Γ. Λαθύρης, παρατηρεῖ, ὅτι ὁ Μαλάλας δὲν χρησιμοποιεῖ τὶς ρωμαϊκὲς ὀνομασίες τῶν μηνῶν, ἀλλὰ ἐκεῖνες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἡμερολογίου (Δῖος, Ἀπελλαῖος, Αὐδηναῖος, Περίτιος, Δύστρος, Ξανθικός, Ἀρτεμίσιος, Δαίσιος, Πάνεμος, Λῶος, Γορπιαῖος, Ὑπερβερεταῖος). Αὐτοὶ οἱ μῆνες ἦσαν συνδεδεμένοι μὲ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς φυλῆς μας. Τοὺς ἐξωβέλισαν ὅμως βίαια μὲ παντὸς εἴδους δια- τάγματα, ἐγκύκλια καὶ λοιπὰ μέτρα καταναγκασμοῦ, ὅπως καὶ τὰ ἔργα τῶν μεγάλων Ἑλλήνων φι- λοσόφων, τραγικῶν ποιητῶν, τὸ θέατρον κ.λπ., μ’ ἀποτέλεσμα νὰ βυθίσουν τὴν ἀνθρωπότητα στὸν δισχιλιετῆ μεσαίωνα, ποὺ προσπαθοῦν οἱ ἐξουσιαστὲς νὰ συνεχίσουν καὶ κατὰ τὴν νέα χιλιετία. Παρατηρεῖται ὅμως ὅτι ὁ πρῶτος λόγος τῆς «Χρονογραφίας» δὲν σῴζεται, προφανῶς διότι ἀνα- φέρεται στοὺς ἀπώτατους ἱστορικοὺς χρόνους, καὶ ἐπειδὴ δὲν συνέφερε τοὺς ἐξουσιαστές. Ἡ «Χρο- Τὸ Ρεμπέτικο καὶ τὸ «Νέο Κῦμα» Οἱ μεγάλες θεατρικὲς ἐπιτεύξεις τῆς χώρας δὲν εἶναι παραστάσεις, γιὰ νὰ κλείσω μιὰ θέση στὴν παράσταση. Ὄχι, αὐτὲς διδάσκονται. Ὅλοι θυμόμαστε τὸ κατα- πληκτικὸ ἐκεῖνο ντουέτο «Ἐκεῖνος καὶ Ἐκεῖνος» στὴν τηλεόραση. Ὅμως, ὅπως διδάσκεται στὴ μνήμη μας, γιατὶ αὐτὴ εἶναι ἡ δράση του: μιὰ διαρκὴς θεατρο- γόνος αὔρα παραμένει ὄχι σὰν σειρὲς στὴν τηλεόραση ἀλλὰ σὰν θεατρικὴ παράσταση, γιατὶ θέατρο ἦταν. Στὴν συνείδησή μας δὲν σταματᾶ σὰν στὴν τηλεόραση: αὐτομάτως στὴ δημιουργικὴ ἀνέλιξή του στὸ χρόνο γίνεται θέατρο κι αὐτὸ εἶναι τὸ σπουδαῖο. Μεταφέ- ρει λοιπὸν τὴν ποίηση τοῦ σκεπτόμενου ἀνθρώπου.Τί ὀμορφιά, πόσο σπουδαῖοι... Ὅμως δὲν ἦταν τυχαῖο, εἶχαν πίσω τους ἕνα κοινωνικὸ πνεῦμα, ποὺ ἀμφισβητοῦσε καὶ ἔψαχνε (παρὰ πᾶσα διάψευση μετά)· εἶχαν τὸ ρεμπέτικο καὶ τὸ νέο κῦμα. Ὅμως πέρασαν οἱ γενιές... «τὰ πάντα ρεῖ»· καὶ φθάνομε στὸ μπάχαλο τῶν ἡμερῶν μας. Τὸ παγκόσμιο σύστημα σὲ μιὰ τεράστια ἀποσάθρωση τοῦ σκεπτόμενου ἀνθρώπου μέσα ἀπὸ τὸ πολίτευμα τοῦ κέρδους, ὅταν οἱ πλανητάρχες ἐξαργύρωσαν τὸν Ἑβραιοχριστια- νισμό, Μαρξισμό, Σοσιαλισμὸ σὲ πλανηταρχία. Αὐτὸ εἶναι τὸ δύο χιλιάδων ἐτῶν παιχνί- δι ποὺ ἔπαιξαν καὶ κέρδισαν. Κέρδισαν ὅμως μέσα ἀπὸ τὸ κέρδος μὲ τὶς ἀνάλογες παρε- νέργειες· τὰ πάντα πληρώνονται!.. Φυσικὰ τὸ «ἐκεῖνος κι’ ἐκεῖνος» ἔγινε «σ’ ἀγαπῶ, μ’ ἀγαπᾶς», ἄλλο ἕνα ὡραῖο ντουέτο, ποὺ τώρα πιὰ ἀντικατέστησε τὸν σκεπτόμενο ἄνθρω- πο ποιητικά μὲ τὸν μανιασμένο καταναλωτικά. Ἡ ρηχότης, ἡ ἀμορφωσιά, ἡ ἄγνοια τοῦ �