ΔΑΥΛΟΣ/250, Ὀκτώβριος 2002 16169 ἰσχὺ ἡ γαλλόφωνη κυβέρνηση τοῦ Κεμπὲκ, προ- χωρεῖ μέχρι ἀπαγορεύσεως ἀναρτήσεως πινακίδων στὰ ἐμπορικὰ καταστήματα, σὲ ἄλλη γλῶσσα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Γαλλική. Στοὺς ἀλλόφωνους ἡ νομοθεσία αὐτὴ φαίνεται ἐθνικιστικὴ ἀκρότητα. Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι, ὅτι ἡ Γαλλικὴ Γλῶσσα θὰ ἐκφυλιζόταν βαθμιαῖα μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, σὲ ἕνα χῶρο ὅπου ἡ Ἀγγλικὴ Γλῶσσα εἶναι παντοδύναμη.Τὸ παράδειγμα αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ εὐαισθητοποιήσῃ κι ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ νὰ πάρουμε τὰ κατάλ- ληλα νομοθετικὰ μέτρα γιὰ τὴν προστασία τῆς γλώσσα μας ἔναντι τῶν κινδύνων ποὺ συνεπάγε- ται ἡ συμμετοχή μας σὰν μέλους στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη. Μὲ ἐκτίμηση Κυριάκος Παπαδᾶτος Τορόντο, Καναδᾶς Πῶς οἱ ἀνελλήνιστοι ἐξελληνίζουν τὶς ξένες λέξεις Φίλε ἐκδότα, Ἤθελα νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴ σὲ συνήθη λά- θη ποὺ ἔχουν ἐπικρατήσει στὴν καθημερινή μας γλῶσσα: Κατ’ ἀρχὴν τὸ «κινητὸ» τηλέφωνο, ποὺ μόνο κινητὸ δὲν εἶναι! Τὸ σωστὸ εἶναι φορητὸ τη- λέφωνο! Μετὰ λέμε ὑπολογιστής, σαρωτὴς (ἂν ὄχι scanner), ἐκτυπωτὴς κ.λπ., ἐνῷ τὰ σωστὰ εἶναι ὑπο- λογιστήρ(ας), σαρωτήρ(ας), ἐκτυπωτήρ(ας), ὅπως εἶναι ὁ καθαριστὴρ(ας) στὰ τζάμια τῶν αὐτοκινή- των, ὁ πυροσβεστήρ(ας), ὁ ἀνεμιστήρ(ας), ὁ ὁδο- στρωτὴρ(ας) κ.ο.κ.. Τέλος, οἱ κλητικὲς τῶν κυρίων ὀνομάτων ἔχουν πρακτικὰ καταργηθῆ. Λέμε κε Δα- φέρμο ἢ Βαρεμένο ἢ Βελιζέλο ἀντὶ τῶν σωστῶν Δα- φέρμε,Βαρεμένε, Βενιζέλε... Ζητῶ συγγνώμην γιὰ τὸ μονοτονικό μου, ὅμως, δὲν τὰ πάω καλὰ μὲ τοὺς ὑπολογιστῆρες. Ἔρρωσο Λεωνίδας Γρ. Μάνδρας Ὀφθαλμίατρος, Χαλκίδα Προχριστιανικὴ καὶ χριστιανικὴ εἰδωλολατρία Κύριε Λάμπρου, Ἕνας ἀπὸ τοὺς ὑβριστικώτερους χαρακτηρι- σμοὺς τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ τῶν Ἑλλήνων εἶναι ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ «εἰδωλολάτρου», δηλαδὴ αὐτοῦ ποὺ προσκυνάει τὰ μάρμαρα, τὶς πέτρες, τὰ ξύλα κ.λπ. ὡς θεούς. Ὅμως, ποιά ἦταν ἡ θέσις τῶν ἴδιων τῶν Ἑλλήνων ἔναντι αὐτοῦ τοῦ χαρακτηρι- σμοῦ; Μᾶς τὸ ἀποκαλύπτει στὸν μισελληνικό του «Λόγο κατὰ τῶν Ἑλλήνων» ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος, ὁ καὶ «Μέγας» ἀποκαλούμενος λόγῳ προφανῶς τοῦ μουσικολόγους τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ποὺ ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1950 μέχρι σήμε- ρα μελετοῦν καὶ ἐξαίρουν τὸ συμφωνικὸ ἔργο τοῦ συνθέτη. Οἱ κριτικές, ποὺ ἦταν στὴν πλειοψηφία τους εἴτε ἄμεσα εἴτε ἔμμεσα ἀρνητικές, ὑποστηρίχτηκαν σιωπηλὰ καὶ ἀπὸ τὸ σύνολο σχεδὸν τοῦ «πνευματικοῦ», καλλιτεχνικοῦ καὶ πολιτικοῦ κόσμου τῆς χώ- ρας μας, ποὺ γι’ ἄλλη μία φορὰ ἔδειξε τὴν ἐμπάθεια ἀλλὰ καὶ τὴν πνευματική του ἔνδεια. Μὲ τὴν συμπλεγματική τους στάση πολιτικοὶ καὶ «διανοούμενοι» ρεζιλεύτη- καν γι’ ἄλλη μιὰ φορὰ στὰ μάτια τῶν Εὐρωπαίων πολιτικῶν καὶ διανοουμένων, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν ὄχι μόνο νὰ τιμοῦν τὸ Μίκη Θεοδωράκη (μὲ βραβεῖα, ἕδρες σὲ πα- νεπιστήμια κ.λπ.), ἀλλὰ φροντίζουν νὰ ἔχῃ στὴ διάθεσή του ὀρχῆστρες καὶ χώρους (ἀπὸ καθεδρικοὺς ναοὺς μέχρι στάδια) γιὰ τὴν παρουσίαση τοῦ ἔργου του, φθάνοντας μέχρι τοῦ σημείου νὰ διαμορφώνουν χώρους εἰδικὰ γιὰ τὴν παρουσίαση τοῦ ἔργου του· κάτι ποὺ στὴν Ἑλλάδα μόνον ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἀναγκάστηκε νὰ κάνῃ (διαμόρφωση Λυκαβηττοῦ), ὅταν οἱ τότε κρατοῦντες τοῦ Πολιτισμοῦ ἀρνήθηκαν νὰ παράσχουν στὸν συνθέτη χῶρο συναυλιῶν. Ἂς ἐπικεντρωθοῦμε ὅμως στὸ θέμα τῆς Τετραλογίας. Γιατί τελικὰ δὲν θὰ παρου- σιαστῆ ἡ Τετραλογία; Εἶναι θέμα κόστους, αἰσθητικῆς, ἢ εἶναι κάτι ἄλλο; Προσωπικὰ πιστεύω ἀκράδαντα πὼς εἶναι αὐτὸ τὸ «ἄλλο», ποὺ ἀποκρύπτεται τεχνηέντως – ἐπὶ σα- �