ΔΑΥΛΟΣ/250, Ὀκτώβριος 2002 16171 ντινὸ μεταλλίκιον. – Esnaf= ἐπαγγελματικὴ τάξη. Βυζαντινό, ἀπὸ τὸ συναφής. (Συνάφιον τῶν χεριανῶν = ξυλουργοὶ λεπτῶν ἐργασιῶν). – Sandiu= Τὸ Βυζαντινὸ συνδόκιον. Ὅρος ποὺ ἀναφέρεται καὶ στὰ πλοῖα. – Kümes= Κουμάσι.Τὸ Βυζαντινὸ κοιμάσιον. (Κοιμάσιον τοῦ πτηνικοῦ = θέση πουλερικῶν στὰ πλοῖα προοριζόμενα γιὰ κατανάλωση στὴ διάρ- κεια τοῦ ταξιδιοῦ. – Anbar= ἀμπάρι. Τὸ Βυζαντινὸ ἐμβάριον (ὄχι ἀπὸ τὸ ἐμπορεῖον)· ὑπῆρχε καὶ τίτλος: σκευοφύλαξ τοῦ ἐμβαρίου. – Τὸ alisveris= ἀλισβερίσι εἶναι τουρκικό, ἀπὸ τὸ alman = alis = λαβεῖν καὶ vermeu = veris= δοῦναι. – Πολὺ νεώτερες ξένες λέξεις τῆς Ἑλληνικῆς πέ- ρασαν ἀτόφυες στὰ τουρκικά, ὅπως domates= ντο- μάτες καὶ ὄχι domatalar, πληθυντικός· patates= πα- τάτες καὶ ὄχι patatatar· karides= γαρίδες, κ.λπ. – Ἀξιοπρόσεκτο εἶναι ὅτι οἱ τουρκικὲς λέξεις ποὺ πέρασαν στὴν Ἑλληνική, χρησιμοποιοῦνται μειωτικὰ ὡς πρὸς τὴ σημασία τους. Ἔτσι τὸ sokak σημαίνει κανονικὸ δρόμο, ἐνῷ σ’ ἐμᾶς σοκάκι εἶναι τὸ στενό. Ηamalεἶναι κανονικὰ ὁ ἀχθοφόρος κι ὄχι ὅ,τι περιφρονητικὰ σημαίνει γιὰ μᾶς ὁ χαμάλης. Ἀνάλογα ἀκόμη ὁ μανάβης, ὁ μπακάλης καὶ τὸ ντουβάρι, ποὺ στὰ τουρκικὰ εἶναι «καθὼς πρέπει» λέξεις, ἐνῷ σ’ ἐμᾶς ἀπαξιωτικές. Ἀποκορύφωμα τὸ davac, ποὺ εἶναι νομικὸς ὅρος καὶ σημαίνει ἐνά- γων, μηνυτὴς κι ὄχι ὅ,τι τὸ «νταβατζῆς». Ὑπάρχει ὅμως καὶ τὸ ἀντίθετο: τὸ at= ἁπλῶς ἄλογο, σ’ ἐμᾶς δηλώνει τὸ περήφανο κι ὄμορφο ἄλογο· al= κόκ- κινο, ἐνῷ στὰ ἑλληνικὰ τὸ ζωντανὸ κόκκινο. – Γιὰ τοὺς ἑλληνόφωνους μουσουλμάνους ἀνα- φέρω καὶ τοὺς Βαλαάδες. Πρόκειται γιὰ τοὺς τε- λευταίους ἐξισλαμισθέντες Ἕλληνες (Δ. Μακεδο- νία, 19ος αἰῶνας), ποὺ τὰ μόνα τουρκικὰ ποὺ ἔμα- θαν ἦταν ὁ ὅρκος Vallahi, Billahi, Tallahi καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο ὠνομάστηκαν Βαλαάδες. – Σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ στὸ κείμενο γιὰ τὴν ἅλωση, ὁ Γεννάδιος Σχολάριος φιλοξενήθηκε μᾶλλον στὴν Ἀδριανούπολη, ποὺ ἤδη ἦταν πρωτεύουσα τῶν Τούρκων καὶ ὄχι στὴν Ἀλεξανδρούπολη, ποὺ ἱδρύ- θηκε στὰ μέσα τοῦ 19ου αἰῶνα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Π. Ντώνιας Ἀλεξανδρούπολη Ἡ ἐξολόθρευση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Κυρίου – Γιαχβὲ Κύριε διευθυντά, Διαβάζω στὸ «Δευτερονόμιον» (Z 1-6): «Ὅταν ὁ Κύριος ὁ Θεός σου σὲ φέρει εἰς τὴν γῆν εἰς τὴν ὁποία ὑπάγεις διὰ νὰ κληρονομήσῃς αὐτὴν (ὅλη ἡ πινου πολιτισμοῦ:Τὸ ἀρχαῖο δρᾶμα. Ὅσο γιὰ μένα, δὲν γράφω αὐτὴν τὴν ἐπιστολή γιὰ νὰ κρίνω οὔτε τὸ ἔργο οὔτε τοὺς κριτές του ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἑξῆς δύο λόγους:1) γιατὶ πιστεύω πὼς ἡ μόνη ἄμυνα ποὺ ἔχει σήμερα ὁ πολίτης ἀπέναντι σ’ ὅλους αὐτοὺς ποὺ προσπαθοῦν νὰ διαμορφώσουν τὴν κοινὴ γνώμη, εἶναι νὰ χρησιμοποιῇ τὸ δικαίωμα ποὺ τοῦ δίνει ἡ Δημοκρατία, νὰ ἐκφράζῃ δημόσια αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος εἰσπράττει ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ δημιουργοῦ καὶ 2) γιατὶ εἶναι πεποίθησή μου, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἕνας δημιουργὸς ἀπευθύνεται στὸν πολίτη μέσῳ τοῦ ἔργου του καὶ τοῦ χαρίζει ἁπλόχερα – ὅπως μόνον ὁ Θεοδωράκης ξέρει νὰ κάνῃ – τοὺς καρποὺς τοῦ πνευματικοῦ του κόπου, τοῦ ταλέντου καὶ τῆς γνώσης του, αὐτὸ τὸ ἔργο ὄχι μόνον ἀφορᾶ στὸν πολίτη ἀλλὰ τοῦ δημιουργεῖ τὴν ἠθικὴ ὑποχρέωση νὰ ὑπερα- σπιστῇ αὐτὸ τὸ δῶρο, ποὺ τὸν διαπαιδαγωγεῖ καὶ τὸν κάνει νὰ νοιώθῃ καλύτερος ἄνθρωπος. Αὐτό, πιστεύω, εἶναι τὸ καθῆκον κάθε ἐλεύθερου ἀνθρώπου,ποὺ πιστεύει στὴ δημοκρατία. Εὐχαριστῶ τὸ περιοδικό σας, ποὺ μοῦ προσφέρει τὴ δυνατότητα καὶ τὸν χῶρο νὰ ἐκφράσω τὶς ἀπόψεις μου. Μὲ ἐκτίμηση Ἀναστασία Βούλγαρη Νέα Κηφισιὰ