ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἀμετανόητος Ὑπὸ τὸν τίτλο «Κραυγὴ ἀγανάκτησης» ἡ ἐφημερίδα «Ἀδέσμευτος Τύπος» (5/7/02) ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων: «“Οἱ ἀναθεματισμοὶ κατὰ τῶν Ἑλλήνων ἐγράφησαν πρὸ αἰώνων καὶ θὰ ἔπρεπε νῦν νὰ παραλείπωνται. Ἡ ἐκκλησία, ὡς φαίνεται, διστάζει νὰ προβῇ σὲ μεταβολὲς χάριν τῆς παραδόσεως”. Μὲ τὴ λακωνικὴ αὐτὴ φράση ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Κωνσταντῖνος Στεφανόπουλος ἀπαντᾶ σὲ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ εἶχε ἀποστείλει ὁ δρ. Χατζηθεοδώρου Γεώργιος, ἐκφράζοντας τὴν κραυγὴ ἀγανάκτησής του γιὰ τοὺς ἀναθεματισμούς, ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ διαβάζωνται ἀκόμη καὶ σήμερα στοὺς ναούς, ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων. Τὴν ἰδιαίτερα καυστικὴ ἐπιστολὴ τοῦ ὑφηγητῆ Πολυτεχνείου Ἄααχεν Γερμανίας φιλοξενεῖ στὶς σελίδες του στὸ τεῦχος Ἰουλίου τὸ περιοδικὸ “Δαυλός”. Μάλιστα στὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο κοινοποιεῖται καὶ στὸνΠροκαθήμενο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὁ κ. Χατζηθεοδώρου καλεῖ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο νὰ πάρῃ θέση». Προσθέτομε ἐμεῖς, ὅτι στὴν ἔκκληση τῆς ἐφημερίδας «νὰ πάρῃ θέση ὁ κ. Χριστόδουλος», ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἀνταποκρίθηκε πολλαπλῶς στὰ καλοκαιρινὰ κηρύγματά του, στὰ ὁποῖα ἐπετέθη (μὲ «ἀκκομπανιαμέντο» παρόμοιες δηλώσεις ἄλλων ἱεραρχῶν) κατὰ τῶν «νεοειδωλολατρῶν», ὅπως ἀκριβῶς οἱ πρὸ 1225 ἐτῶν ἀναθεματιστὲς συνάδελφοί του, οἱ ὁποῖοι «νομοθέτησαν» καὶ καθιέρωσαν τοὺς ἀναθεματισμοὺς αὐτούς Στ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Γ.Σ.Π. Τί μπορεῖ νὰ διδάσκεται στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν Πολὺς ὁ λόγος ἀλλὰ καὶ οἱ ἀντιδράσεις γιὰ τὴν πρότασι τῶν κορυφαίων πνευματικῶν Ἑλλήνων M. Θεοδωράκη («Δ», τ. 246) καὶ Γ. Μαρκόπουλου («Δ», τ. 241) γιὰ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν «Θρησκευτικῶν» στὰ σχολεῖα μας. Ὅμως ποῦ τὸ πρόβλημα; Ὡς παιδαγωγὸς θεωρῶ ὅτι κατ’ ἀρχὴν οἱ συνάδελφοι διδάσκοντες δὲν θὰ ζημιωθοῦν, ἀφοῦ τὸ θολὸ καὶ ἀόριστο μάθημα τῶν «Θρησκευτικῶν» θὰ μετεξελιχθῇ σὲ συγκεκριμένα μαθήματα ἱστορίας τῶν θρησκειῶν, θρησκειολογίας, πολιτικῆς θεολογίας κ.λπ. Οὔτε ὅμως καὶ οἱ μαθητὲς θὰ βλαφθοῦν – ἄρα τὸ ἑλλαδικὸ κράτος καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀδίκως ἀνησυχοῦν – ἀφοῦ τὰ Ἑλληνόπουλα θὰ μποροῦν ἄφοβα πλέον καὶ ἀπροκατάληπτα, ἀπηλλαγμένα ἀπὸ δογματισμοὺς καὶ ἐπιβολές, νὰ ἐπιλέγουν περὶ θρησκείας τὰ ὅσα ταιριάζουν στὴν ἐθνική τους συνείδηση καὶ στὴν ἑλληνική τους παράδοση. Ἑπομένως πολὺς θόρυβος γιὰ τὸ τίποτα, ὅπως θά ’λεγε καὶ ὁ Σαίξπηρ! Δ.X.M. Λογικὴ καὶ θεολογία Ἡ μεταφυσικὴ θεολογία ἔχει καταλάβει τὴ Γῆ ὑπὸ μορφὴ παγκοσμιότητας καὶ οἰκουμε- νισμοῦ, ὅπου σὲ λίγο κάτω ἀπὸ καθαρὰ ὁλοκληρωτικὲς μεθόδους, πᾶσα ἀμφισβήτηση θὰ χαρακτηρίζεται... τρομοκρατία! Σὲ θεολογικὴ παράκρουση οἱ δικοί μας, τῆς ὀρθοδοξίας, ἀγνοοῦν τὴν ἀναπόδραστη ἐξάρτησή τους ἀπὸ τὸ Σύστημα, παριστάνοντες τοὺς τάχατες ἀντιτιθέμενους. Τοὺς ρωτᾶμε:ποῦ θὰ στηριχθοῦν; Μὲ θεωρίες περὶ ἀγάπης (ποῦ καὶ πῶς τὴν βρῆκαν;), ἐνῷ τὸ Σύστημά τους λυσσομανᾶ ἔξω εἰς τὴν ἱστορία; ἀποκομμένοι καὶ σὲ χαύνωση, διακι- νοῦν ἀσύνδετες ἰδέες ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπαγωγὴ τῶν γεγονότων, ἐκλαμβάνοντες μιὰ χαλκευμέ- νη ὑπερβατικότητα σὰν ὑπαρκτὴ προέκταση τῆς Φύσης, ὅπου καὶ ἡ πιὸ διαστρεβλωμένη ἐκ μέρους τους ἐπιστήμη τοὺς ἀπορρίπτει ἀπροκαλύπτως! Π.Γ.