16330 τὴ δράση τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου. ᾿Απὸ παλαιό- τερα γγώριζα τὰ σχέδια τοῦ σκηνοθέτη ΟΙϊνοι δίοπε, ὅπως καὶ ὅτι σχόπευε νὰ παρουσιάση τὸν Μέγα ᾿Αλέ- Ἑανδρο ὡς ὁμοφυλόφιλο. Γιὰ αὐτή του τὴν ἀπαράδε- χτη σχέψη εἶχα ἑτοιμάσει ἐπιστολὴ καὶ προσπάθησα. μάταια μέσῳ τοῦ Διαδικτύου νὰ τοῦ τὴν στείλω. Τώρα τὸ θέµα ξαναῆρθε στὸ προσχήνιο χαὶ οἱ φό- 6οι µου ἐπιθεθαιώθηχαν ἀπὸ τὶς εἰδήσεις. ΄Αχουσα. ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλος σκηνοθέτης, ποὺ θέλει νὰ χάνη ταυτόχρονα ταινία μὲ τὸ ἴδιο θέµα, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω. τὸ ὄνομά του οὔτε τὶς προθέσεις του. ΔΑΥΛΟΣ/252, Δεκέμόριος 2002 Στὸ περιοδικό σας γράφω, πιστεύοντας ὅτι ἔχετε τὰ μέσα νὰ κινηθῆτε γιὰ τὴν προστασία τῆς ἱστορίας µας. Ἐλπίζω μὲ τὴ δική σας προσπάθεια νὰ εὐαισθητο- ποιηθοῦν οἱ λεγόμενοι ὑπεύθυνοι καὶ νὰ κάνουν τὴ δουλειά, τῆς ὁποίας τὸν τίτλο φέρουν, σωστά χαὶ μὲ τὸν ἀπαιτούμενο ζῆλο. Εἶμαι πάντοτε στὴ διάθεσή σας. Σᾶς εὐχαριστῶ Δήμητρα Κόκκαλη αθήνα Ἡ νοηματικὴ σαφήνεια τοῦ «Ἔξεις ἀφήξεις...» Φίλε ἐκδότα, Ἡ πρότασις «Ἥξεις ἀφήξεις οὐ, ἐν πολέμῳ θνή- ξεις» θεωρεῖται γενιχῶς ὡς χλασιχὸ παράδειγμα ἀσαφείας. Ὅμως ἐπίτρεψέ μου νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ εἶναι οὐ καὶ ὄχι οὐκ, εἶναι σαφές, ὅτι τὸ κόμμα ἕπεται! Ἐὰν προηγεῖτο, τότε τὸ οὐ πρὸ τοῦ ἀχολουθοῦντος φωνήεντος θὰ μετετρέπετο σὲ οὐχ. Προὐπόθεσις ὅμως γιὰ τὴν σωστὴ κατανόησι τοῦ χρησμοῦ εἶναι ἡ γνῶσις τῆς Ἑλληνικῆς! ἢ Ἓρρυσο Λεωνίδας Γρ. Μάνδρας Οφθαλμίατρος, Χαλκίδα Ἑλληνικῆς ρίζας ἡ ὀνομασία «Μαδαγασκάρη»; ᾿Αγαπητὲ χ. Λάμπρου, Κάτι ἐγχώριο ἀπὸ τούτη τὴ χώρα ποὺ μὲ φιλοξενεῖ σὲ ἀπίθανη ἐτυμολογικὴ φαντασία... Στὰ Γαλλικὰ γράφεται Μαάαραςοι, ὁ δὲ Μαδαγα- σκαρηνὸς γράφεται Μαίραςῆς. Προσέξτε ὅμως: Στὴ δική τους γραφὴ τὸ Μαάαρασεα: γράφεται ὅτι ἕνα ἡμερήσιο σχολεῖο στὸ Σικᾶγο, ποὺ ἀναγκαστικὰ ἀνεξαρτητοποιήθηκε ἐπειδὴ δὲν τὸ ἤθελε ἡ ἐνορία τῆς Παναγίας, αὔξησε τὸν ἀριθμὸ τῶν μαθητῶν του ἀπὸ 20 σὲ 100. Πολλάκις ἔθιξεν τὸ θέµα τῆς Ελληνικῆς Παιδείας στὴν ᾿Αρχιεπι- σκοπή, ἀλλ᾽ οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως ἠξιώθη... Σιωπηρά, ἀθόρυδα καὶ χωρὶς καμμιὰ ἀντίσταση καθιερώθηκε ἐπισήμως πλέον ἡ ᾽Αγγλικὴ στὴν «ἑλληνικὴν» ᾿᾽Αρχιεπισκοπή. Οἱ 'Ομογενεῖς ὡστόσο εἶναι δί- γλωσσοοι εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, πρᾶγμα ποὺ ἐπιδάλλει νὰ εἶναι δίγλωσση καὶ ἡ ἐπικοινωνία, ὅπως γίνεται καὶ μὲ τὴ Ρωσικὴ ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία. Τὸ ἄλλοτε δραστήριον καὶ ἀκμάζον γραφεῖο τῆς) Αρχιεπισκοπῆς µας ἐν ΝΟΥ͂. ἔχει περιπέσει πλέον εἰς πλήρη ἀφάνεια καὶ ἀνυποληψία. ᾿Αγνοοῦν ἢ θέλουν νὰ ἀγνοοῦν οἱ «ἅγι- οι πατέρες», ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς διανοήσεως, ἐ ἐνῷ ὅλες οἱ ἄλλες γλῶσσες εἶναι γλῶσσες τῆς συνεννοήσεως; Μήπως θὰ πρέπῃ γὰ τοὺς ὑπεν- θυμίσουμε τὸ ὑπὸ τῶν ξένων λεχθέν: «Πίσω ὁλοταχῶς στὴν ἀρχαίαν Ἑλλάδα, ἐὰν θέλουμε νὰ ἐπιθιώσουμε ὡς ἄνθρωποι»! Μετὰ τιμῆς Θεόδωρος Α. Λύρας ᾿Ἰατρός, Νέα ᾿Ιερσέη, Η.Π.Α.