ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΡΧΕΣ - ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ «ἩἘκκλησία συκοφαντεῖται ἀπὸ ὡρισμένους, οἱ ὁποῖοι δηλώνουν λάτρεις τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας.»Εἶναι λόγια τοῦ ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου, λεχθέντα στὴν ἐπίσημη τελετὴ τῶν ἐγκαινίων τοῦ «Λαϊκοῦ Πανεπιστημίου», ποὺ ἵδρυσε πρό- σφατα ἡ «Εἰδικὴ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ Πολιτιστικῆς Ταυτότητας» τῆς Ἐκκλη- σίας τῆς Ἑλλάδος (προφανῶς νεοϊδρυθεῖσα καὶ αὐτή), τὸ ὁποῖο ἐγκαταστά- θηκε στὸ παραχωρηθὲν ἀπὸ τὴν Πρυτανεία Κεντρικὸ κτήριο τοῦ Πανεπιστη- μίου Ἀθηνῶν καὶ διδάσκει τὸ ἀντικείμενο «Ἑλληνισμὸς - Χριστιανισμός». Καὶ ἐξήγησε ὁ κ. Χριστόδουλος τὸ περιεχόμενο τῆς «συκοφαντίας»: «Ὁ Χριστια- νισμὸς συναντήθηκε μὲ τὸν Ἑλληνισμό, ὅταν τὸ φῶς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔσβησε.» «Ἀπὸ κοντά» του καὶ ὁ «τελετάρχης» ὡς πρύτανις κ. Γ. Μπαμπινιώτης, ὁ ὁποῖος κατέθεσε σὰν «τσόντα» στὸν «γενικὸ λογαριασμό», ὅπως μᾶς διαβεβαιώνει ἡ ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» (1/11/02), ὅτι «τάσσεται ἀντίθετος πρὸς τὰς ἀπόψεις τῶν ἀντιχρίστων νεοειδωλολατρῶν»,συμπληρώνοντας ἔτσι καὶ τὸν προλαλήσαντα αὐτοῦ πρόεδρο τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν μητροπολίτη Περ- γάμου κ. Ἰωάννη. Ἡ ἀνωτέρω εἰδησεογραφία τοῦ Τύπου θὰ καθιστοῦσε ἴσως ἐντελῶς περιτ- τὴ τὴν δημοσίευση τῶν ὑπολειπομένων συνεχειῶν τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας τοῦ κ. Στέφανου Μυτιληναίου ὑπὸ τὸν γενικὸ τίτλο «Ἐπεμβάσεις τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἑλληνικὴ Παιδεία»,ἡ ὁποία ἄρχισε στὸ τεῦχος Νοεμβρίου καὶ θὰ καλύψῃ τὶς περιόδους τοῦ Βυζαντίου, τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τοῦ Νεοελληνικοῦ Κρά- τους. Καὶ θὰ καθιστοῦσε τὰ ἱστορικὰ ντοκουμέντα, ποὺ ἀποκαλύπτονται στὴν ἐν λόγῳ ἔρευνά μας, ἐπίσης ἐντελῶς περιττά, διότι οἱ δηλώσεις καὶ οἱ πράξεις ποὺ μᾶς δίνει ἡ ὡς ἄνω εἴδηση κάλυψαν «ζωντανὰ» ἐν ἔτει 2002 ὅλο τὸ φάσμα τῆς 1600/ετοῦς Ἑλληνικῆς Τραγῳδίας, οἱ σκηνὲς καὶ οἱ πράξεις τῆς ὁποίας δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μιὰ τραγῳδία τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας (συνέπεια τῆς ὁποίας εἶναι οἱ ἀτέλειωτοι αἰῶνες σκότους, ἀπολιτισιᾶς, ἀνελληνισιᾶς, κα- τάπτωσης, συρρίκνωσης καὶ ἀποκτήνωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ). Ἂς ἀναλύσου- με αὐτὸ τὸ φάσμα. 1. Ἡ «δικαίωση» ὅσων ἀντιπροσώπευαν καὶ ἀντιπροσωπεύουν τὴν τάξη ἰδεῶν καὶ πραγμάτων τῆς κατάπτωσης, ἀλλὰ καὶ ταυτόχρονα ἡ «κατα- δίκη» γιὰ συκοφαντία ὅσων ἀντιτάσσονται στὴν κατάσταση αὐτὴ («λατρῶν τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας»)προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀρχιεπισκοπικὴ ρήση - ἄλλο- θι, ὅτι «ὁ Χριστιανισμὸς συναντήθηκε μὲ τὸν Ἑλληνισμό, ὅταν τὸ φῶς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔσβησε»: Κατὰ συνέπειαν γιὰ τὸ ἐπακολουθῆσαν (καὶ συνεχιζό- μενο ἕως σήμερα) σκότος δὲν εὐθύνεται ἡ τότε ἐπιβληθεῖσα καὶ ἕως σήμερα ἰσχύουσα κατάσταση. Καὶ ὅμως ἴσως καὶ ὁ πιὸ ἀφελὴς «ἀντίχριστος λάτρης τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας» θὰ μποροῦσε νὰ γελάσῃ: Ἂν «ἔσβησε», γιατὶ νὰ ἐπιτίθεται μὲ τόση ἐπισημότητα ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ ὅμοιοί του ἐναντίον