ΜΕΤΑ ΑΠΟ 17 ΑΙΩΝΕΣ... Ἀναμφιβόλως πρόκειται γιὰ μιὰ ἀπόφαση - σταθμὸ στὴν ἱστορία τῆς ἐπίσημης Νεοελληνικῆς Παιδείας:Τὸ E´ Τμῆμα τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἀπεφάνθη ὁμόφωνα, πὼς ἡ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν θὰ πρέπει νὰ λάβῃ μορφὴ θρησκειολογίας, διδάσκοντας τὴν ἱστορία, τὸ ρόλο καὶ τὶς ἀρχὲς τῶν θρησκειῶν καὶ ὄχι νὰ ἀποτελῇ «ἀπολογία ὑπὲρ τῆς ἑλληνορθόδοξης πίστης», ὅπως γίνεται σήμερα (Πρακτικὸ 347/2002). Συμπληρώνει ἐπίσης, πὼς τὸ νέο αὐτὸ ἀντικείμενο τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ὄχι μόνο δὲν ἀντιβαίνει πρὸς τὸ Σύνταγμα, ἀλλὰ ἀνταποκρίνεται πληρέστερα στὶς ἐπιταγὲς ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ αὐτό. Ἂς σημειωθῇ ἀκόμη, πὼς ἡ γνωμοδότηση αὐτὴ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας συμπλέει πλήρως πρὸς τὴν ἀπόφαση τῆς Ἀρχῆς Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων, ἡ ὁποία ἐξεδόθη λίγους μῆνες ἐνωρίτερα καὶ ἔκρινε πὼς εἶναι παράνομο νὰ ζητῆται ἀπ’ τοὺς γονεῖς νὰ δηλώνουν τὶς ἀλλότριες πρὸς τὸ «ἑλληνορθόδοξο δόγμα» πεποιθήσεις τους, ὥστε νὰ ἀπαλλάσσωνται τὰ παιδιά τους ἀπ’ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Τὸ Ἑλλαδικὸ Κράτος, ὕστερα ἀπὸ 180 χρόνια πλήρους πνευματικῆς ὑποταγῆς στὸν Βυζαντινὸ Χριστιανισμό, καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ὕστερα ἀπὸ δεκαεπτὰ αἰῶνες σκλαβιᾶς στὸ ἰουδαϊκὸ δόγμα, κάνουν τὰ πρῶτα τους – μικρὰ ἔστω – βήματα πρὸς τὸ δρόμο, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ὁριστικὴ ἀποτίναξη τοῦ ἀσιατικοῦ πνευματικοῦ ζυγοῦ. Βεβαίως ὁ δρόμος εἶναι μακρύς, ἡ ἀρχὴ ὅμως ἔγινε. *** Ἡδιδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ὡς Θρησκειολογίας, ποὺ θὰ δίνῃ ἔμφαση «στὴν ἱστορία, τὸ ρόλο καὶ τὶς ἀρχὲς»τῶν θρησκειῶν (ὅπως σημειώνεται στὴν σχετικὴ γνωμοδότηση τοῦ Σ.τ.E) καὶ ἰδιαιτέρως τῆς χριστιανικῆς θρησκείας, θὰ εἶναι μιὰ ἄκρως σημαντικὴ ἐξέλιξη. Διότι εἶναι σὲ θέση – ἂν διδαχθῇ σωστά – νὰ ἀποκαλύψῃ στὶς νέες γενιὲς τὰ παρακάτω ἀνείπωτα καὶ θαμμένα: ·. ‚. Á. ‰. Πὼς ἡ θρησκευτικὴ μισαλλοδοξία ἀνεφάνη στὸν κόσμο μέσα ἀπ’ τὰ κείμενα τῆς Π. Δια- θήκης καὶ γιγαντώθηκε διὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Πὼς ἡ ἐπιβολὴ τοῦ χριστιανισμοῦ ἐξυπηρετοῦσε τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία καὶ τὸν ἐπέβαλε διὰ τῆς βίας. Πὼς αὐτὴ ἡ ἐπιβολὴ ἦταν ἀδύνατη χωρὶς τὴν προηγούμενη καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνι- κοῦ Πολιτισμοῦ, ὅπερ καὶ ἐγένετο. Πὼς οἱ τρεῖς ἰουδαιογενεῖς θρησκεῖες ἐπιβλήθηκαν μὲ ποταμοὺς αἵματος: ὁ Ἰουδαϊσμὸς στὴνΠαλαιστίνη, ὁ Ἰσλαμισμὸς στοὺς Ἄραβες, Πέρσες, Αἰγύπτιους κ.π.ἄ., ὁ Χριστια- νισμὸς στὴν Ἑλλάδα, στὴν Εὐρώπη καὶ ἀργότερα στὴν Ἀμερική. *** Αὐτὲς εἶναι μερικὲς ἀπ’ τὶς ἀλήθειες ποὺ ἕνα μάθημα θρησκειολογίας ὀφείλει νὰ διδάξῃ, ἀφοῦ κατὰ τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο θὰ ἀναφέρεται στὶς «ἀρχές, τὴν ἱστορία καὶ τὸν ρόλο» τῶν θρησκειῶν. Αὐτὰ στὸν ἕνα ἢ στὸν ἄλλο βαθμὸ εἰσέρχονται σταδιακὰ στὴ σχο- λικὴ ἐκπαίδευση τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν. Δὲν εἶναι τυχαία ἡ στάση τοῦ Πάπα τὰ τε- λευταῖα χρόνια, ποὺ μὲ περίσσια ταπεινότητα ζήτησε συγγνώμη ἀπ’ τὴν Ἱστορία, συγγνώμην ἀπ’ τοὺς λαοὺς. Ἂς συγκρίνουμε τὴν παπικὴ στάση μὲ τὴν ἀλαζονικὴ συμπεριφορὰ τοῦ προ- καθημένου τῆς δικῆς μας ἐκκλησίας, γιὰ νὰ δοῦμε τὸ ἐπίπεδο τῆς παιδείας μας. Ὅπως εἴπαμε, ὁ δρόμος εἶναι μακρύς. Ἡ ἀρχὴ ὅμως ἔγινε. Παναγιώτης Κουβαλάκης