ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΤΟΤΕΜΙΣΤΗ Μεσαιωνικὲς εἰκόνες ἀφρικανικοῦ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου τῆς νεο- ελληνικῆς ρωμιοσύνης παρακαλουθήσαμε προσφάτως ἀπ’ τοὺς τηλεοπτικοὺς διαύλους μὲ τὸ προσκύνημα τῆς «θαυματουργῆς» εἰκόνας τῆς «Παναγίας τῆς Ἱεροσολυμίτισσας». Εἰκόνες ποὺ κά- νοντας τὸν γύρο τοῦ κόσμου διασύρουν τὴν χώρα τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς φι- λοσοφίας καὶ τῆς ἔλλογης προσεγγίσεως τῆς πραγματικότητας. Κατὰ τὸν Ἀπολλώνιον τὸνΤυανέα«εἶναι αἰσχρὸ νὰ ἔχῃς τὸ ὄνομα κάποιου, δίχως νὰ ἔχῃς καὶ τὶς ἰδιότητές του...».Δυστυχῶς ἡ Ὀρθοδοξία μετὰ ἀπὸ δύο χι- λιετίες πνευματικῆς κυριαρχίας της κατάντησε τὸν Ἕλληνα ἕνα εἶδος το- τεμιστῆ - κάφρου τῆς ἀφρικανικῆς ζούγκλας, ποὺ θεωρεῖ τὰ ξόανα ποὺ κα- τασκευάζει ὡς ρυθμιστὲς τῆς μοίρας του. Ἂς δοῦμε μερικὲς φιλοσοφικὲς ἀπόψεις περὶ ὀρθῆς ἀντιλήψεως τοῦ θείου καὶ περὶ τῆς πνευματικῆς κατάπτωσης, τῆς δεισιδαιμονίας. ὉΣαλούστιος, ὁ νεοπλατωνικὸς διδά- σκαλος τοῦ ἐστεμμένου φιλοσόφου Ἰουλιανοῦ, στὸ ἔργον του «Περὶ Θεῶν καὶ Κόσμου» ἀναφέρει: «Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ διδαχθοῦν περὶ τῶν θεῶν ὀφείλουν ἀπὸ τὴν παιδική των ἡλικία νὰ ἔχουν διαπαιδαγωγηθῆ καλῶς καὶ νὰ μὴν ἔχουν διαστραφῆ πνευματικὰ μὲ ἀνόητες δοξασίες· πρέπει ἐπίσης νὰ εἶναι ἐκ φύσεως ἀγαθοὶ καὶ λογικοί, γιὰ νὰ παρου- σιάζουν κάποια συγγένεια πρὸς τὶς φιλοσοφικὲς διδασκαλίες, γνωρίζοντες ἀκόμη καὶ τὶς κοινὲς ἔννοιες. Κοινὲς δὲ ἔννοιες εἶναι ἐκεῖνες, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὅλοι οἱ ἔμφρονες ἄνθρω- ποι, ἐὰν ὀρθῶς ἐρωτηθοῦν, θὰ συμφωνήσουν». Ὁ Ἡράκλειτος γράφει κατηγορηματικῶς: «Ὅσοι λατρεύουν τὰ ἄψυχα γιὰ θεούς, δὲν διαφέρουν ἀπὸ κάποιον ποὺ πιάνει συζήτηση μὲ τοὺς τοίχους.» Ὁ Ἐπίκουρος ἀναφέρει: «Εἶναι ἀνόητο νὰ ζητοῦνται ἀπ’ τοὺς θεούς, αὐτὰ τὰ ὁποῖα ὁ καθεὶς εἶναι ἱκανὸς νὰ χο- ρηγήσῃ στὸν ἑαυτό του». Ὁ Πυθαγόρας (στὸ «Περὶ Πυθαγορικοῦ βίου» τοῦ Ἰαμβλίχου) καταγγέλλει: «Τὸ νὰ ζητοῦμε ἀπ’ τοὺς θεοὺς κάτι ποὺ νομίζομε ὅτι στερούμεθα εἶναι βλα- σφημία, διότι οἱ θεοὶ γνωρίζουν καλύτερα ἀπὸ ἐμᾶς τὶς ἀνάγκες τῶν ὄντων καὶ τοῦ κό- σμου». ὉΠλούταρχος στὸ «Περὶ δεισιδαιμονίας» γράφει: «Καμμία ἀρρώστια δὲν περιέ- χει τόσα ἄσχημα συναισθήματα καὶ παρανοϊκὲς σκέψεις καὶ γνῶμες τόσο ἀντιφατικὲς με- ταξύ των ὅσο περιέχει τὸ νόσημα τῆς δεισιδαιμονίας. Ὁδεισιδαίμων δὲν θέλει νὰ πιστέψῃ, πιστεύει ὅμως παρὰ τὴ θέλησή του, διότι φοβᾶται ν’ ἀπιστήσῃ. Ἐνῷ φοβᾶται τὸν Θεό, τὸν λατρεύει, ὅπως ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἀπὸ πάνω τους κάποιον κακὸ τύραννο, πού, γιὰ νὰ τὸν ἐξευμενίσουν, τοῦ ἀποδίδουν τιμές...». Αὐτὸς ὁ κακὸς Θεὸς τύρανος τοῦ Πλουτάρχου ἀντι- στοιχεῖ στὸν σημερινὸ Ἰουδαῖο θεὸ Γιαχβέ, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν ὑπόλοιπο «θίασό» του κατα- δυναστεύει τὶς ψυχὲς τῶν Νεοελλήνων καθὼς καὶ ἄλλων ἑκατομμυρίων θυμάτων του.) *** Ἡδεισιδαιμονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς χώρας μας γεμίζει τὰ ταμεῖα της μὲ πε- ριφορὲς καὶ προσκυνήματα κοκκάλων ἢ ἐνδυμάτων τῶν ἁγίων της καὶ μὲ ψευτο- θαύματα, καὶ ἐξαπατώντας τὸ ὑπνωτισμένο καὶ εὐκολόπιστο ποίμνιό της. Αὐτοὶ οἱ δημιουργοὶ τῆς σημερινῆς εἰδωλολατρείας ἀποκαλοῦν τοὺς μεγίστους γίγαντες τῆς σκέψεως προγόνους μας «εἰδωλολάτρες»(καὶ εἰρήσθω ἐν παρόδῳ καὶ τὸν «Δαυλὸ» ἐπίσης«εἰδωλολατρικὸ περιοδικό»,ἕνα περιοδικὸ, ἂς μᾶς ἐπιτραπῇ νὰ ποῦμε, ποὺ ἐπὶ 22 χρόνια ἀγωνίζεται σκληρά, γιὰ νὰ διαφωτίσῃ τὸν Ἕλληνα καὶ νὰ τὸ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν κακιά του μοῖρα, μιὰ μοῖρα 2000 χρόνων Σκοταδισμοῦ. Τί εἰρωνεία! Ὁνοῶν νοείτω. Βασίλειος Μαυρομμάτης