Ἡ «ἐπανάσταση» τῆς βασίλισσας Νεφερτίτης ™τὴν μακραίωνη ἱστορία τῆς πολυθεϊστικῆς Αἰγύπτου καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Φαραὼ Ἀμένοφι τοῦ Δ´ ἢ Ἀκανατὼν (1372-1347 π.X.) θὰ συντελεσθῇ μία κοσμοϊστορικῆς σημασίας μεταρρύθμιση: Ἡ διὰ τῆς βίας ἐπιβολὴ τοῦ πρώτου παγκοσμίως κρατικοῦ μονοθεϊσμοῦ. Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐπαναστάσεως δὲν θὰ πτοήσῃ τοὺς ἐμπνευστές της. Ἑκατὸ περίπου ἔτη ἀργότε- ρα μέσ’ ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο καὶ πάλι θὰ ξεπηδήσῃ ὁ μονοθεϊσμὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Μωϋσῆ, ποὺ μετὰ τὴν Ἔξοδο τῶν Ἑβραίων ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο, θὰ ἐπιβληθῇ στὶς ἑπόμενες χιλιετίες σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Σὲ πανάρχαιους χρόνους οἱ Ἕλληνες - Πελασγοὶ εἶχαν ἱδρύσει ἀποικίες κάτωθι τοῦ Αἰγαίου πελάγους (Δαναοί, Καδμεῖοι, Ἄβαντες, Ἀθηναῖοι, Μακεδόνες κ.ἄ.), ποὺ διὰ τῆς ἀναμείξεώς τους μὲ τοὺς γηγενεῖς κατοίκους δημιούργησαν τὸ κράτος τῆς Αἰγύπτου. Στὴν Αἴγυπτο ἡ ἐρω- μένη τοῦ Δία Ἰὼ ταυτίσθηκε μὲ τὴν Ἴσιδα καὶ ὁ υἱός της Ἔπαφος μὲ τὸν Ἄπι, ὁ ὁποῖος μεταξὺ ἄλλων ἵδρυσε τὴν Μέμφιδα καὶ ἔγινε βασιλεύς. Ὁ Διόδωρος ὁ Σικελιώτης ἀναφέρει: «Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ οἱ Ἀθηναῖοι ἔκτισαν στὴν Αἴγυπτον μίαν πόλιν, ποὺ ὠνομαζόταν Σάϊς...»(Ἱστ. Βιβλιοθήκη, E´ 57,6). Κατὰ τὸν Αἰγύπτιο ἱστορικὸ Μανέθωνα τὸν Ἡλιουπολίτη, πρῶτος βασι- λεὺς τῆς Αἰγύπτου ἦταν ὁ Ἥφαιστος καὶ ἀκολούθησαν ὁ Ἥλιος, ὁ Ἀγαθοδαίμων, ὁ Σῶσις, ὁ Κρόνος, ὁ Ὄσιρις, ὁ Τυφών, ὁ Ὦρος, ὁ Ἄρης, ὁ Ἄνουβις, ὁ Ἡρακλῆς, ὁ Ἀπόλλων, ὁ Ἄμμων Ζεὺς κ.ἄ. Ἡ Ἄβυδος, ἡ Ἡρακλεόπολις, αἱ Θῆβαι, ἡ Ναύκρατις, οἱ Διοσπόλεις (ἄνω καὶ κάτω) καὶ ἡ Ἑρμούπολις εἶναι μερικὲς ἐκ τῶν ἑλληνικῶν πόλεων στὴν Αἴγυπτο. Τὰ σημερινὰ τοπω- νύμια Ἀσσουὰν καὶ Σουέζ, διαβάζοντάς τα ἐκ τῶν δεξιῶν πρὸς τ’ ἀριστερά, μᾶς ἀποκαλύπτουν: Νάουσσα καὶ Ζεύς. Ὁ προβληματικὸς Ἀκενατὼν καὶ ἡ καλλονὴ Νεφερτίτη Ἐπὶ βασιλείας τοῦ Φαραὼ Ραμεσσῆ ἡ Αἴγυπτος φαίνεται διαβρωμένη ἀπὸ ἐποίκους. Ὁ θάνατος τοῦ Ἰακώβ, τοῦ πατέρα τοῦ Ἰωσῆφ, θὰ τιμηθῇ ἀπ’ τοὺς Αἰγυπτίους μὲ ἑβδο- μήντα ἡμέρες πένθους: «καὶ ἐπένθησεν αὐτὸν Αἴγυπτος ἑβδομήκοντα ἡμέρας» («Γένε- σις» N, 3). Ἡ πληθυσμιακὴ αὔξησις τῶν Ἑβραίων ἦταν τεραστία: «Ἀνέστη δὲ βασιλεὺς ἕτερος ἐπ’ Αἴγυπτον, ὃς οὐκ ᾔδει τὸν Ἰωσὴφ καὶ εἶπε τῷ ἔθνει αὐτοῦ: Ἰδοὺ τὸ γένος τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ μέγα πλῆθος καὶ ἰσχύει ὑπὲρ ἡμᾶς» («Ἔξοδος» A´ 8-9). Τὸ 1372 π.X. στέφεται Φαραὼ τῆς χώρας τοῦ Νείλου ὁ Ἀμένοφις ὁ Δ´, ὁ δεκατριάχρονος πρίγκηπας μὲ τὶς πολλὲς ἀναπηρίες καὶ τὴ χαμηλὴ ὅραση1. Σύντομα νυμφεύθηκε τὴν πανέμορφη λευκή, ἀλλὰ ἀγνώστου καταγωγῆς, Νεφερτίτη2. Ἡ Νεφερτίτη οὐσιαστικῶς βασιλεύει στὴν Αἴγυπτο. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς Αἰγύπτου κυβερνᾶ βασίλισσα τὴν αὐτοκρατορία. Ὁ Ἀμένοφις ὁ Δ´ θ’ ἀλλάξῃ τ’ ὄνομά του