ΟΙ «ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ» Ἕ ξι «συνέχειες» συνολικῆς ἐκτάσεως ἄνω τῶν 25 σελίδων μεγάλου σχήματος ὑπὸ τὸν γενικὸ τίτλο «Διαλεκτικαὶ Σχέσεις Χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνι- σμοῦ» ἀφιέρωσε τὸ ἐπισημότατο ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ περιοδικὸ «Ἐκκλησία»,σὲ ἕξι συναπτὰ τεύχη του (Αὔγουστος 2002 - Ἰα- νουάριος 2003), γιὰ νὰ ἀπαντήσῃ στὶς ἐννέα σελίδες (15975-15984) τοῦ τεύχους Ἰουνίου 2002 τοῦ «Δαυλοῦ», στὶς ὁποῖες εἴχαμε περιλάβει α) 6 2/3σελίδες τῶν ἐρω- τήσεων καὶ τῶν ἀπαντήσεων τῆς ἱστορικῆς πλέον συνεντεύξεως τοῦ κορυφαίου τοῦ σημερινοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ Μίκη Θεοδωράκη, β) μία ὁλοσέλιδη φω- τογραφία του καὶ γ) 1 ½σελίδες πρόλογο τοῦ ὑπογράφοντος τὸ παρὸν ἀρθρίδιο μαζὶ μὲ τὸν τίτλο μας – πρόλογο καὶ τίτλο, ὅπου ἀναδεικνύαμε τὰ κύρια σημεῖα τῶν ἀπαντήσεων τοῦ μεγάλου δημιουργοῦ καὶ τὴ βαρύτητα τοῦ Λόγου ποὺ ἄρθρωνε καὶ σχολιάζαμε τὴ δύναμη τῆς προσωπικότητάς του.Στὰ παραπάνω ἀριθμητικὰ στοιχεῖα ἂς προστεθῇ καὶ μία ἀνταπάντησή μας (στὴν α´ ἐκ τῶν προ- αναφερθεισῶν ἕξι ἀπαντήσεων τῆς Ἐκκλησίας) ἐκτάσεως 6 σελίδων («Δαυλός», τεῦχος Ὀκτωβρίου 2002), ὅπου, σημειωτέον, ἀναδημοσιεύσαμε ἐπὶ λέξει καὶ τὴν ἐν λόγῳ α´ ἐκκλησιαστικὴ ἀπάντηση (χάριν τῆς δημογραφικῆς ἐντιμότητας καὶ ἰσηγορίας), μία ἀνταπάντησή μας ὅμως, στὴν ὁποία δὲν δώσαμε συνέχεια, πλὴν τῆς δημοσιεύσεως κάποιων κριτικῶν σχολίων μας σὲ νεώτερα τεύχη μας, ἐπειδὴ κρίναμε ὅτι οἱ ἀκολουθήσασες πέντε ἀπαντήσεις τῆς Ἐκκλησίας δὲν χρήζουν συ- στηματικῶν ἀνταπαντήσεων, διότι οἱ ἱστορικὰ καὶ κοσμοθεωρητικὰ σαθρὲς ἀπό- ψεις ἐπὶ τοῦ θέματος «Σχέσεις Χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνισμοῦ»,ποὺ περιείχοντο σ’ αὐτές, ἔχουν προκαταβολικὰ ἀπαντηθῆ σφαιρικὰ καὶ μὲ πλήρη ἀποδεικτικὴ καὶ συστηματικὴ ἐπάρκεια ἀπὸ ἑκατοντάδες ἔρευνες ἤδη δημοσιευμένες στοὺς 21 τό- μους τοῦ «Δαυλοῦ». Καὶ ὅμως ὁ ὑπογράφων τὶς 25 καὶ πλέον σελίδες τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀπαντή- σεων, κορυφαῖος ἐκ τῶν ζώντων Ἑλλήνων θεολόγων καὶ διευθυντὴς τοῦ περιο- δικοῦ «Ἐκκλησία»καθηγητὴς κ. E. Θεοδώρου, μολονότι ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ σχολιάσῃ ἀκόμη καὶ τὸν τίτλο τοῦ ἐξωφύλλου μας, καὶ τὸν τίτλο τῆς συνεντεύξε- ως, καὶ τὴν ταυτότητα τοῦ «Δ» ὡς «μηνιαίου περιοδικοῦ πρωτοποριακῆς ἔρευνας», καὶ τὶς δύο φωτογραφίες (στὸ ἐξώφυλλό μας καὶ μέσα στὴ συνέντευξη) τοῦ με- γάλου μουσικοσυνθέτη ποὺ δημοσιεύσαμε (!), καὶ νὰ μνημονεύσῃ τουλάχιστον 20 φορὲς τὸν «Δ» καὶ τὸν συνεργάτη μας κ. Παν. Λ.Κουβαλάκη ποὺ ἔλαβε τὴ συ- νέντευξη, παρ’ ὅλα ταῦτα κλείνοντας ἐπιτέλους τὸν «ποταμὸ» τῶν σχολίων του μὲ τὴν στ´ «συνέχειά» του («Ἐκκλησία», ἔτος ΙΓ´, Ἰανουάριος 2003, σ. 27) «βαπτίζει» τὰ κριτικὰ κείμενά μας «κακόπιστα»καὶ «ἀνάξια ἰδιαιτέρας μνείας καὶ ἀπαντή- σεως».Ἰδοὺ ἡ πλήρης καταληκτήρια «κορώνα», μὲ τὴν ὁποία, δίκην ψυχιάτρου, ὁ διευθυντὴς τοῦ ἐπισημοτάτου (μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐπισήμων) ἐκκλησιαστι- κοῦ ὀργάνου περαίνει τὸν σχοινοτενῆ λόγο του: «Ἐλπίζομεν ὅτι ὁ κ.Θεοδωράκης θὰ κατανοήσῃ τὸ νόημα τῶν σχολίων μας καὶ θὰ φθάσῃ στὴν ἐπιδιωκομένη ἀπὸ αὐτὸν “σύνθεση τῶν ἐσωτερικῶν ἀντιθέσε- ων”, οἱ ὁποῖες, ὅπως λέγει, δὲν τὸν “ἄφησαν ποτὲ νὰ κοιμηθῇ ἥσυχος” (αὐτ.). Τὸ ὅτι ἐπισημάναμε κι ἐμεῖς μερικὲς διατυπώσεις του, ποὺ ἀποκαλύπτουν με- ρικῶς τέτοιες “ἐσωτερικὲς ἀντιθέσεις”, παρόμοιες τῶν ὁποίων δὲν εἶναι ἄγνω-