Μία πρώτη προσέγγιση (II) Εἶναι ἡ ἰαπωνικὴ γλῶσσα ἑλληνικὴ διάλεκτος; Ἂν ἡ ἐρώτηση δὲν ἀπαντήθηκε στὸ προηγούμενο τεῦχος, θὰ συνεχίσουμε στὸ παρὸν τεῦχος τὴν ἔρευνα καὶ σὲ ἄλλα ἐπίπεδα. Πάντως ἡ διαπίστωση ὅτι τρεῖς διαφορετικὲς ἰαπωνικὲς λέξεις [ἕνα ρῆμα, ἕνα ἐπίθετο καὶ ἕνα ὄνομα: hora! = κοίτα < hopa, michita= γεμάτη <μεστὰ καὶ dorei = δοῦλοι < ΓΓΒ´ do.re.i] ταυτίζονται μὲ τὶς ἀντίστοιχες ἑλληνικές, εἶναι ἐνθαρρυντική. ΠΑΡΑΓΩΓΗ - ΣΥΝΘΕΣΗ §Ε•ΕΩΝ. ΠΑΡΑΓΩΓΗ - ΣΥΝΘΕΣΗ §Ε•ΕΩΝ. Ὅπως προείπαμε ἡ Ἰαπωνικὴ (Ἰ.) δὲν ἔχει σχέση μὲ καμμία ἀπὸ τὶς ἀσιατικὲς γλῶσσες· οὔτε μὲ τὴ «συγγολλητικὴ» μογγολικὴ οὔτε μὲ τὴ «μονοσύλλαβη» κινεζικὴ οὔτε κἂν μὲ τὴν Πολυνησιακὴ1(παρὰ τὶς κοινὲς ρίζες τους). Πράγματι ἡ Ἰαπωνικὴ παρὰ τὸ ἀπόμακρο (Ἄπω Ἀνατολὴ) εἶναι περισσότερο «εὐρωπαϊκὴ» γλῶσσα παρὰ ἀσιατική. Χρησιμοποιεῖ πολλὰ προσφύματα (πρὸ καὶ μετὰ τὴ ρίζα) ἰδίως ἐπιθήματα (→ mai�μή, -tomo �Fὁμοῦ κ.ἄ.), ποὺ τὰ ὑπολόγισα περισσότερα τῶν 180· τὰ προθέματα 30 (too-�τοῦτο). Ὅπως ἡ ἑλληνικὴ μὲ τὶς 18 προθέσεις της καὶ τὰ ἑκατοντάδες ἐπιθήματα (-εια, - ικος...) ἔτσι καὶ ἡ ἰαπωνικὴ δημιουργεῖ παρομοίως χι- λιάδες λέξεις. Ἄλλος τρόπος εἶναι ἡ σύνθεση δύο λέξε- ων, ὄχι ὅμως τόσο συχνὰ ὅσο στὴν ἑλληνικὴ (π.χ. haya.oki= ἐνωρὶς + ξυπνῶ). Σχ. 4. Καλλιγραφία. ΣΥΝΤΑ•Η. ΣΥΝΤΑ•Η. Ὡς γνωστὸν διαφέρει ὄχι μόνο ἀπὸ γλῶσσα σὲ γλῶσσα ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια σὲ διάφορες περιόδους. Στὴν κλασικὴ ἐποχὴ θὰ ἔλεγαν: «ἐκ τοῦ παραθύρου τὴν κε- φαλὴν ὑμῶν κύπτειν (τοῦτ’) ἐπικίνδυνόν ἐστι». Σήμερα: «Εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ σκύβῃς τὸ κεφάλι σου ἀπὸ τὸ παράθυρο»· σχεδὸν ἀντίστροφα. Παραδόξως ἡ ἰαπωνικὴ διατηρεῖ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ σύνταξη: = mado kar]a kubìo dàsu, to kikèn desu = παράθυρο ἐκτὸς κεφαλῆς ὑμῶν κύπτειν, τοῦτο κίνδυνός ἐστι. Σοβαρὴ ἔνδειξη σχέσεως Ἰαπωνικῆς καὶ Ἑλληνικῆς Γλώσσας. ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ. ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ. Ἀντιθέτως, ἐνῷ ἡ Ἑλληνικὴ ἔχει παραμείνει ἡ σαφέστερη γλῶσσα, ἔχοντας ὅλα τὰ γένη, ἄρθρα, τόνους καὶ τοὺς τύπους (κλίσεις) τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ρη-