ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ Ἀπὸ τὸ «Νέο Ὀρθογραφικὸ Λεξικὸ» τοῦ Δ. Δημητράκου καὶ στὸ λῆμμα «δίλημμα»δίδεται ὡς ἑρμηνεία ἡ ἑξῆς ἐκδοχή: «θέσις ἀμηχανίας, προ- κειμένης ἐκλογῆς μεταξὺ δύο ἐξ ἴσου ἐπικινδύνων». Στὴν περίπτωσή μου βέβαια τὸ «προκειμένου» δὲν ταιριάζει ἀλλὰ τὸ «ἐπικειμένου» σί- γουρα! «προκειμένου» λοιπὸν τοῦ γάμου τῆς θυγατρός μου ἀδυνατῶ ν’ ἀπο- φασίσω, ἂν πρέπῃ νὰ τελέσῃ πολιτικὸ γάμο ἢ τὸν πατροπαράδοτο θρησκευτι- κό. Καὶ ἰδοὺ τὸ δίλημμά μου: διότι ἀφ’ ἑνὸς μὲν μετὰ τὴν τέλεση πολιτικοῦ γάμου ἀρκετοὶ ἱερεῖς ἀρνοῦνται τὴν τέλεση βαπτίσματος τῶν τέκνων, κηδειῶν κ.λπ., ὅπως αὐτές οἱ περιπτώσεις ἀνα- φέρονται ἀπὸ τὰ M.M.E.· ἀφ’ ἑτέρου δέ, καὶ τὸ πλέον σοβαρὸ κατ’ ἐμέ, τὰ ἀναφερόμενα κατὰ τὸ τελετουργικὸ τῆς τελέσεως τοῦ γάμου ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς στὸ Μικρὸ Εὐχολόγιο (ἔκδοσις 1988 τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), ποὺ εἶναι ἐν χρήσει σήμερα καὶ «τοῦ ὁποίου σκοπὸς εἶναι ἡ διευκόλυνσις τῶν εὐλαβεστάτων ἱερέων καὶ Διακόνων εἰς τὴν ἐκπλή- ρωσιν τοῦ χάριν τῶν πιστῶν ἁγιαστικοῦ των ἔργου». Εἰς τὴν «Ἀκολουθία ἐπὶ Μνήστροις ἤτοι τοῦ Ἀρραβῶνος»(σελὶς 94) ὁ ἱερεὺς μεταξὺ ἄλλων λέγει καὶ τὸ «ἀνεπανάληπτο»:«διὰ δακτυλιδίου ἐφανερώθη ἡ ἀλήθεια τῆς Θάμαρ», κατὰ τὴν στιγμὴ ποὺ περνᾶ τὰ δακτυλίδια στοὺς νεονύμφους. Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω τὴ πρακτικὴ σκο- πιμότητα αὐτῆς τῆς εὐχῆς, διότι τὰ ὅσα ἀναφέρονται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Κεφ. Λη´ τῆς Γε- νέσεως) περὶ Θάμαρ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ μεταφέρω ἐδῶ, σεβόμενος τὴν σοβαρότητα τοῦ «Δαυλοῦ».Μόνο ὅσοι ἀρέσκονται στὴν ἀνάγνωση πορνογραφημάτων θὰ τὸ εὐχαριστηθοῦν. Ἀπὸ τὴ σελίδα 110 (πάντα τοῦ «Μικροῦ Εὐχολογίου») ἀντιγράφω: «Εἶτα ὁ ἱερεὺς ἐπαίρει τοὺς στεφάνους· καὶ ἐπάρας τὸν στέφανον τοῦ νυμφίου λέγει: Μεγαλύνθητι Νυμφίε ὡς ὁ Ἀβραὰμ καὶ εὐλογήθητι ὡς ὁ Ἰσαὰκ καὶ πληνθύνθητι ὡς ὁ Ἰακώβ, πορευόμενος ἐν εἰρήνῃ καὶ ἐργαζόμενος ἐν δικαιοσύνῃ τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ»·καὶ «ἐπάρας τὸν στέφανον» τῆς νύμφης λέγει: «Καὶ σὺ Νύμ- φη μεγαλύνθητι ὡς ἡΣάρρα καὶ εὐφράνθητι ὡς ἡ Ρεβέκκα καὶ πληθύνθητι ὡς ἡ Ραχὴλκ.λπ.». Προτοῦ ν’ ἀναφερθῶ στὶς πράξεις τῶν παραπάνω «ἁγίων προπατόρων», ὅπως αὐτὲς καταγρά- φονται στὰ σχετικὰ κεφάλαια τῆς «Γενέσεως»τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, θὰ προσπαθήσω νὰ σχο- λιάσω ἀντικειμενικὰ μερικὰ ἀπὸ τὰ ἀναφερόμενα κεφάλαια, ποὺ ἀφοροῦν στὸ θέμα μας. Ἀπὸ τὴν Π.Δ. («Γένεσις»ιβ´ 11-15 κ. 1-3, ιβ´ 16 καὶ κ´ 14-16) μπορῶ νὰ συμπεράνω, ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ἦταν μέγας μαστρωπός ἀλλὰ καὶ εὐνοούμενος τοῦ Θεοῦ ἢ Κυρίου. Ἀκατανόητο τὸ ἐδάφιο ιβ´ 17: Για- τί, ἀφοῦ ἡ Σάρρα προσφέρθηκε, ὁ Κύριος τιμώρησε τὸν Φαραώ; Ὁ Ἰσαάκ, ἀκολουθώντας τὴν τακτικὴν τοῦ πατρός του, ἔπραξε τὰ ἴδια (κς´ 6-9), γι’ αὐτὸ καὶ «εὐλογήθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου» (κς´ 12). Γιὰ τὸν Ἰακώβ ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς τουλάχιστον: α) Ἐκβιασμὸς (κε´ 29-34) γιὰ νὰ πάρῃ τὰ «Πρωτοτόκια»ἀντὶ ἑνὸς πιάτου φακῆς καὶ β) Ἐξαπάτηση (κζ´ 6-29 καὶ Λ´ 31-43)· περὶ δὲ τῶν λοιπῶν δραστηριοτήτων του, εἰδικὰ ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὸ πῶς «εἰσῆλθε»καὶ πῶς «ἐξῆλθε»περι- γράφονται ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ εἰς τὰ κεφ. κθ´ καὶ λ´ (ὅπου ὁΚύριος ὄχι ἁπλῶς εὐλογεῖ, ἀλλὰ λαμβάνει καὶ μέρος στὰ δρώμενα). Περὶ τῆς Σάρρας, τῆς Ραβέκκας καὶ τῆς Ραχὴλ ἀπαξιῶ νὰ μιλήσω, διότι δὲν βρῆκα τὸ παραμικρὸ ἠθικὸ στοιχεῖο στὶς πράξεις τους. Τέλος γιατί τὰ ρήμα- τα «μεγαλύνω», «εὐλογῶ» καὶ «πληθύνω»χρησιμοποιοῦνται εἰς τὴν προστακτικήν; Ἀπὸ τὰ πα- ραπάνω ποὺ παραθέτω, πιστεύω νὰ ἀντιλαμβάνεσθε τὸ «δίλημμά»μου. Καὶ μία ἀπορία: οἱ Συνοδικοί, οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι «θεόπνευ- στον ὠφέλιμον καὶ ἠθοπλαστικὸν βιβλίον»δὲν τὴν διάβασαν; Γεώργιος Μεθενίτης Ὑποπτέραρχος ἐ.ἀ.