ΔΑΥΛΟΣ/258, Ἰούνιος 2003 σάρων σχολείων τῆς περιοχῆς. λεομοιότυπος παρέμεινε ἀναπάντητος... Ἡ προσπάθειά μου νὰ ἔλθω σ’ ἐπαφή μὲ τὸν ἀντιπρό- σωπο Σ.A.E. τῆς περιοχῆς τῆς Βόννης, ὅπως καὶ μὲ τὸ Σ.A.E. τῆς Θεσσαλονίκης κατὰ τὴν περίοδο τῶν δύο δη- μοτικῶν ἐκλογικῶν ἀναμετρήσεων, ἀπέβη ἄκαρπη. Ὁ τη- Εὐτυχῶς ποὺ στήνουν βυζαντινὰ μουσεῖα... 16819 Μετὰ τιμῆς Ἀν. T. Ἐκπαιδευτικός Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἐφέτος ἦρθα στὴν Ἑλλάδα κι ἐπισκέφθηκα τὴ Θεσ- σαλονίκη. Ἀποφάσισα νὰ ἐπισκεφθῶ οἰκογενειακῶς τὸ Μουσεῖο Θεσσαλονίκης, τὸ ὁποῖο ἀπόλαυσα καὶ θαύμα- σα, ἐξηγώντας στὰ παιδιά μου τὸ λαμπρὸ παρελθόν μας καὶ τὴ σημασία του γιὰ τὸ σύγχρονο κόσμο. Ὅταν τελειώσαμε, στὴν ἔξοδο ἕνας ὑπάλληλος μᾶς πληροφόρησε γιὰ τὴν ὔπαρξη Βυζαντινοῦ Μουσείου, τὸ ὁποῖο χτίσθηκε πολὺ κοντὰ στὸ Μουσεῖο Κλασσικῆς Τέ- χνης, κι ἔτσι τὸ ἐπισκεφθήκαμε κι αὐτό. Ἤδη στὶς πρῶτες αἴθουσες τὰ παιδιά μου μοῦ εἶπαν: «Αὐτὸ τὸ Μουσεῖο εἶναι καταθλιπτικὸ καὶ δὲν εἶναι ὄμορφα ὅ,τι βλέπουμε ἐδῶ μέσα». Ἔτσι μοῦ ἔδωσαν τὴν εὐκαιρία νὰ τοὺς ἐξη- γήσω καὶ νὰ δοῦν μὲ τὰ μάτια τους τὴ διαφορὰ τοῦ ἐλεύ- θερου πνευματικὰ ἀνθρώπου καὶ τοῦ καταπιεζόμενου, καθὼς ἐπίσης καὶ τὶς δημιουργίες τους κάτω ἀπὸ τὶς ἀντί- στοιχες συνθῆκες ἐλευθερίας καὶ καταπίεσης. Γιὰ τὸ λό- γο αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ συγχαρῶ ὅλους αὐτοὺς ποὺ συνέ- βαλαν στὴν ἀνέγερση τοῦ Βυζαντινοῦ Μουσείου δίπλα στὸ Ἑλληνικό μας Μουσεῖο, διότι ἔτσι δίδεται ἡ εὐκαιρία στὶς νέες γενιὲς Ἑλλήνων νὰ συγκρίνουν τὸ ἑλληνικό τους παρελθὸν καὶ τὰ δημιουργήματά του μ’ ἐκεῖνα τοῦ Βυ- ζαντίου, πού ’ναι ἄχαρα καὶ ὄζουν κατάπτωσης. Φιλικώτατα Γιῶργος Σωτηριάδης Winnipeg, Καναδᾶς Τὰ δένδρα ἔκρυψαν τὸ ἄγαλμα τοῦ Λεωνίδα Κύριε διευθυντά, Ταξιδεύοντας συχνὰ γιὰ Ἀθήνα, ἔχω παρατηρήσει στὶς Θερμοπύλες ὅτι τὸ μνημεῖο τοῦ Λεωνίδα, μοναδικὸ παράδειγμα ἡρωισμοῦ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, δὲν φαίνεται, παρὰ μόνο τὴ στιγμὴ ποὺ περνᾶς ἀκριβῶς μπροστά του, καθὼς τὰ δένδρα, ποὺ τὸ περικλείουν σὲ σχῆμα Π, ἔχουν μεγαλώσει τόσο, ποὺ πλέον τὸ καλύπτουν. Ἔτσι δυστυχῶς κρύβεται τὸ μνημεῖο, ἀντὶ νὰ προβάλλεται. Μὲ τιμὴ Θεόδωρος Πρισκομάτης Λαμία Καὶ φυσικὰ ἡ ἔννοια τῆς αὐτοκρατορίας ἀπέχει ἔτη φωτὸς ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ νοοτροπία καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ ὁ κύριος Σαρτζετάκης θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ γνωρίζῃ καλύτερα ἀπ’ ὅλους, σὰν τέως πρόεδρος δημοκρατίας. Ἡ Ἑλλάδα δημιούργησε τὸν πολιτισμό της χάρη στὸν θεσμὸ τῆς αὐτόνομης, αὐτοδιοικούμενης καὶ ἀνεξάρτητης πόλεως,δηλαδὴ χάρη στὴν ἀποκέντρωση καὶ ὄχι χάρη στὸν συγκεντρωτισμό. Στὴν Ἑλλάδα ἴσχυε πάντοτε ὁ θεσμὸς τῆς πόλεως (καὶ ὄχι «πό- λης - κράτους», ὅπως πολὺ σωστὰ ἐπισημαίνει ὁ K. Καστοριάδης), εἴτε ἡ πόλις εἶχε βασιλιά, εἴτε ἀριστοκρατία, εἴτε τέλος δημοκρατία. Ἡ αὐτοκρατορία εἶναι κάτι ἀπαράδεκτο γιὰ τὸν πραγματικὸ Ἕλληνα ἢ ἔστω γιὰ τὸν ἑλληνικὰ σκεπτόμενο νοῦ. Ναί, ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δημιούργησε αὐτοκρατορία. Ὅμως, ὅταν ἡ ἐκστρατεία του ἔπα- ψε πλέον νὰ ἔχῃ ἀμυντικὸ ἢ ἀπελευθερωτικὸ χαρακτῆρα (μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Δαρείου Γ´, τὸ 330 π.X.), τότε ἔχασε καὶ πλεῖστα ἑλληνικὰ στοιχεῖα ποὺ εἶχε. Εἶναι λοιπὸν πραγματικὰ λυπηρό, ὅταν ἕνας ἐκ τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν τῆς χώρας μας, ὁ ὁποῖος ἔχει τιμηθῆ μὲ τὸ ἀνώτατο δημοκρατικὸ ἀξίωμα, θεωρῇ ὡς ἐνδοξότερη ἱστορικὴ περίο- δο τοῦ ἔθνους μας τοὺς αἰῶνες τοῦ ἐθνικοῦ του ληθάργου καὶ χρησιμοποιῇ μὲ ὑπερηφάνεια τραγελαφικὲς ἐκφράσεις ὅπως «Ἑλληνικὴ Μεσαιωνική μας Αὐτοκρατορία»! Φιλικὰ Γιάννης Φώτης Ν. Σμύρνη, Ἀθήνα