ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Παντοῦ καὶ πάντοτε «Ἕνα πρωινὸ ποὺ διάβαινα παράπλευρα μὲ τὸ ποτάμι τοῦ Ἰλισσοῦ, εἶδα μιὰ λιτανεία νὰ πλησιάζῃ. Ἁπλοῖ ἄνθρωποι ἀκολουθοῦσαν, σκυμμένοι μὲ σεβασμὸ στὸ ξόανο τῆς θεᾶς Δήμητρος, ἐνῷ ἐγὼ γνώριζα ἀληθινὰ ὅτι τὸ λατρευόμενο ξόανο δὲν εἶχε νὰ κάνῃ τίποτα μὲ τὴ θεὰ καὶ τὴν ἀνύπαρκτη ὕπαρξή της. Ὡστόσο παρατήρησα μιὰ γυναῖκα, ἁπλοϊκὴ κατὰ πὼς φαινόταν, νὰ δακρύζῃ καὶ νὰ γρυλίζῃ μόλις ἔφθανε μπροστὰ στὴν ξύλινη ἀναπαράσταση τῆς θεᾶς. Παρακαλοῦσε τὸ ἄψυχο ξύλο νὰ σώσῃ τὸ πολὺ ἄρρωστο παιδί της. Τότε ἦταν ποὺ κατά- λαβα πραγματικά, ὅτι μέσα στὴν ἀθηναϊκὴ κοινωνία λειτουργοῦσαν δύο θρησκεῖες: Ἡ μία τῶν ἐλεύθερων ἀνθρώπων καὶ ἡ ἄλλη τῶν σκλάβων. Ἡ γυναικούλα αὐτὴ ἀνῆκε στὴ δεύτερη κατη- γορία. Τώρα ὡς πρὸς ἐμένα θεωρῶ ὅτι ἡ θρησκευτικὴ προσέγγιση εἶναι θέμα ἀτομικὸ καὶ ἔχει ὀργανικὴ σχέση μὲ τὴν παιδεία τοῦ καθενός. Ἐγὼ πάντως προσωπικὰ ἀπορρίπτω κάθε “μεσα- ζιλίκι” ἀνάμεσα στοὺς θνητοὺς καὶ τοὺς ἀθανάτους.» Ὑπογραφή; Σωκράτης ὁ Ἀθηναῖος, μάρτυρας συνειδήσεως. Τὰ λόγια του ἔχουν ἀπόλυτη ἰσχὺ καὶ σήμερα. Γ.M. Νέα σκόπευση Φαίνεται πὼς τελικὰ δὲν θὰ ἀποφύγῃ ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία νὰ κηρύξῃ τὸ ἔτος 2003 ὡς «Ἔτος κατὰ τοῦ Νεοπαγανισμοῦ», ἀφοῦ οἱ ἐκδόσεις της, οἱ ραδιοφωνικές της ἐκπομπές, οἱ ἀπὸ ἄμβωνος λόγοι «πῆραν φωτιὰ» κατὰ τῆς «ἀπειλῆς ἀπὸ τὸ παρελθόν». Παρ’ ὅτι γνωρίζουν πολὺ καλά, πὼς αὐτοὶ ποὺ σήμερα ἐμφανίζονται ὡς «νεοπαγανιστὲς» δὲν εἶναι παρὰ «ἀδελφάκια» τους, ἐν τούτοις παράτησαν τὸν Πάπα, τὴν Νέα Ἐποχή, καὶ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῶν στρέφουν τὶς ἀτέρμονες κινδυνολογίες τους. Ἄλλωστε, ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς αὐτὸς ὁ νέος «ἀντίπαλος» δὲν ἐπαγγέλλεται «ἀνάσταση νεκρῶν» καὶ «παράδεισο» καὶ ἑπο- μένως δὲν κινδυνεύουν νὰ χάσουν μέρος τοῦ ποιμνίου τους. Ὅμως πίσω ἀπὸ αὐτὸν τὸν φλύαρο θεατρινισμό, μήπως κρύβεται καὶ κάποιος σοβαρώτε- ρος δόλος; Μήπως, ὅπως οἱ μοναχοὶ τοῦ Μεσαίωνος ποὺ βάφτιζαν τὶς πάπιες ψάρια, ταυτί- ζουν τὴν ἱστορικὴ ἔρευνα ποὺ ἀποκαλύπτει τὰ κατὰ τὸ παρελθὸν πεπραγμένα τους μὲ τὸν «παγανισμό», γιὰ νὰ καταφέρουν σ’ αὐτὴν εὐκολώτερα χτυπήματα; Μήπως... Π.Λ.K. «Ὅρκος τοῦ M. Ἀλεξάνδρου στὴν Ὤπη» «Ὀφείλουμε νὰ θεωροῦμε ἐθνικὸν ὅτι εἶναι ἀληθὲς» ἔχει πεῖ ὁ Διονύσιος Σολωμός. Λυπού- μεθα γιὰ τὸ ὅτι ὁ περίφημος αὐτὸς ὅρκος δὲν εἶναι παρὰ ἕνα χάλκευμα, καὶ ἔτσι τὸ «διεθνιστικὸ image» τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου πρέπει νὰ ἀλλάξῃ. Πρέπει οἱ νεόκοποι διεθνιστὲς νὰ ἀντι- ληφθοῦν, ὅτι ἄλλο οἰκουμενικὸ πνεῦμα, ὅπως τὸ ἐννοοῦσαν οἱ Ἕλληνες καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, καὶ ἄλλο ὁ στεῖρος ἐξουσιαστικὸς διεθνισμὸς ποὺ ἐπιβάλλει ὁ διεθνιστικὸς ἐξουσιασμός. Δὲν νομι- μοποιοῦνται οἱ δημοκόποι νὰ ἀναφέρωνται στὸ λογοτεχνικὸ αὐτὸ κατασκεύασμα τοῦ Ζαλοκώ- στα, ὁ ὁποῖος ἤθελε τὸν Ἀλέξανδρο προπομπὸ τοῦ Ἰησοῦ. Αὐτὸ πολὺ θὰ διασκέδαζε τὸν Ἀλέ- ξανδρο, ὅπως διασκεδάζουν καὶ ἐμᾶς οἱ διάφοροι γνῶστες καὶ ἱστορικοὶ μὲ τὰ βαρύγδουπα ὀνό- ματα, προϊόντα τῆς νεο-ελλαδικῆς, χρεωκοπημένης πρὸ πολλοῦ ψευδο-διανοήσεως, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται σ’ αὐτὸν τὸν «Ὅρκο» σὰν σὲ πραγματικὸ γεγονός. «Αἰδώς, Ἀργεῖοι»· μελετῆστε λιγάκι ἱστορία. Γ.Γ.