Ἐτυμολογικὴ προσέγγιση σὲ ἔννοιες τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας Οἱ παλαιότερες ἑλληνικὲς γραφές, Γραμμικὴ A καὶ κυρίως Γραμ- μικὴ B, ποὺ ἀποδεδειγμένα πιὰ ἦταν συλλαβογραφικές, φαίνε- ται ὅτι συνετέλεσαν ἀρκετά, παρὰ τὶς ἀδυναμίες τους, σὲ κατα- γεγραμμένη πιὰ μορφολογικὴ ἀλλὰ καὶ φωνητικὴ παγίωση τῶν διαφόρων θεμάτων τῶν λέξεων (ὀνομάτων, ρημάτων, ἐννοιῶν).Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ συλλαβογράμματα, ποὺ ἀπετέλε- σαν ἀνέκαθεν θέματα βασικῶν ἐννοιῶν τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς, τὰ μεταφέρουμε (ὅπως λειτουργοῦσαν ἄλλοτε) τώρα πιὰ στὸ φθογγο- γραφικὸ ἀλφάβητο, κάτι σὰν κλειδιά, σὲ μιὰ προσπάθεια ἀποκρυ- πτογράφησης ἔστω ἑνὸς μέρους τῆς μορφῆς τοῦ λόγου τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος. 1. ™Y§§ABO°ΡΑΜΜΑΤΑΑΒΑΘΗΝΑ, A: ΟΠΟΥ: BA:[τοῦ βαίνω (βάσις) = πατῶ ἐπάνω, μεταβαίνω, [στὴν ἀθροιστική του ἔννοια]. 3. 4. 2. ἐγκαθίσταμαι]. ΘΗ:[τοῦ τίθημι = θέτω, τοποθετῶ, ἐγκαθιστῶ]. NA:[τοῦ ναίω (ναὸς) = μένω, κατοικῶ]. Ἐὰν τώρα ἀθροίσουμε τὰ συλλαβογράμματα 1, 3 καὶ 4 (A ΘΗ NA), ἔχουμε, σύμ- φωνα μὲ τὸ ἐννοιολογικό τους περιεχόμενο, τὸ σχῆμα A ΘΗ NA (ΑΘΗΝΗ - «ΑΘΗΝΑΙ»), ποὺ σημαίνει, κατὰ τὸ «ἄθροισμα»τῶν ἐπὶ μέρους συμβολικῶν ἐννοιῶν, ἀβίαστη, κάπως αὐθόρμητη, φυσιολογικὴ συνάθροιση-κατοίκηση ἀνθρώπων. «Τὴν γὰρ χώραν οἱ αὐτοὶ ἀεὶ οἰκοῦντες, διαδοχῇ τῶν ἐπιγιγνομένων μέχρι τοῦδε ἐλευθέραν δι’ ἀρετὴν παρέδωσαν»(Θουκ. B´ 36, I). Ἂς θυμηθοῦμε καὶ τὸ Θησέα: ὅπου Θη(ἐκ τοῦ τίθημι) θέτω, τοποθετῶ, ἐγκαθιστῶ· καὶ ὅπου -σεὺς(ἐκ τοῦ σεύω) κινῶ, παρακινῶ, παρωθῶ. Ὁμοίως τὰ «φθογγογραφημένα συλλαβογράμματα»ΘΗ καὶ BA ὅπου ΘΗ(ἐκ τοῦ τίθημι) θέτω, τοποθετῶ, ἐγκαθιστῶ· καὶ ὅπου BA(ἐκ τοῦ βαίνω) βάσις, πατῶ