ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Τὸ «σικὲ» δίτερμα Οἱ λάτρεις τοῦ Γιαχβὲ ποὺ ὀργανώνουν συνέδρια κατὰ τῶν ἀρχαιολατρῶν καὶ ζητοῦν τὴν ποινικὴ δίωξη τοῦ «Δ» (πού, ὅπως ἄριστα γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες του, δὲν «λατρεύει» κανέναν καὶ τίποτα), καὶ οἱ λάτρεις τοῦ Δία ποὺ ὀργανώνουν ἀντενέργειες κατὰ τῶν πρώτων καὶ ζητοῦν τὴν «καταδίκη» τῶν δραστηριοτήτων τους, δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέση μὲ κανένα «θεῖον». Ἡ σχέση –ἂν ὑπάρχῃ– κάποιου μὲ τὸ «θεῖον» (Γιαχβέ, Δίας, Ἀλλὰχ ἢ ὅ,τι ἄλλο) εἶναι κα- θαρὰ ὑποκειμενικὴ καὶ συνεπῶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικειμενικοποιηθῇ καὶ νὰ ἐκφρασθῇ μὲ καμμιὰ μορ- φὴ πολιτικῆς δραστηριότητας, ὅπως εἶναι οἱ συνάξεις, οἱ διωγμοὶ τῶν ἀντιφρονούντων, οἱ ὀργα- νώσεις, ἡ παρέμβαση τοῦ εἰσαγγελέα κ.λπ. Συνεπῶς οἱ ἄνθρωποι ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν, οἱ κρυ- πτόμενοι εἴτε πίσω ἀπὸ τὸ Γιαχβὲ εἴτε πίσω ἀπὸ τὸ Δία, λειτουργοῦν μόνον ἐξουσιαστικὰ –κάτι ποὺ δὲν τὸ ὁμολογοῦν, διότι ἡ μάζα τὴν ὁποία ἐξουσιάζουν ἢ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξουσιάσουν δὲν ἐντάσσε- ται καὶ δὲν ὑποτάσσεται παρὰ μόνο σὲ ὁμαδικὰ (πολιτικὰ - ἰδεολογικὰ - θρησκειακὰ) μορφώματα, τὰ ὁποῖα κατασκευάζουν οἱ ἐκμεταλλευτές της καὶ τῆς τὰ προσφέρουν ὡς «ὀμπρέλλες» ἢ «μαντριά». Συνεπῶς ἡ «βαβούρα» ποὺ ξέσπασε στὰ κανάλια καὶ ἐμφανίζεται ὡς δῆθεν σύγκρουση μεταξὺ ὀπαδῶν τοῦ Γιαχβὲ καὶ τοῦ Δία, εἶναι τὸ προπέτασμα καπνοῦ, πίσω ἀπὸ τὸ ὁποῖο συγκαλύπτεται ἡ ἐχθρότητα καὶ ὁ φόβος τοῦ Ἐξουσιασμοῦ κατὰ τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσωπικῶς φρονεῖν, τοῦ προ- σωπικῶς ἐρευνᾶν, τοῦ προσωπικῶς λέγειν καὶ σὲ τελευταία ἀνάλυση ἡ ἀντίδρασή του κατὰ τῆς προ- όδου τοῦ Προσώπου καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ διὰ τῆς ἐντάσεως τῆς παραπλανήσεως καὶ τῆς πυκνώσεως τοῦ Σκότους. Ὁ «Δ» οὐδέποτε ἐνεπλάκη σὲ ψευδοδιλήμματα τύπου «Γιαχβὲ ἢ Δίας», γνωρίζοντας καλὰ ὅτι δὲν ὁδηγοῦν παρὰ μόνο στὴν ἀναβίωση τῆς Θεοκρατίας σκοτεινῶν ἐποχῶν. Τὸ ζητούμενό μας εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῶν συμβαινόντων, συνεπῶς ἡ δημιουργία μιᾶς ἀσφαλοῦς ἀφετηρίας γιὰ τὴν πορεία πρὸς τὸ αὔριο, δηλαδὴ γιὰ τὴν πρόοδο –καὶ μόνο– τοῦ Πολιτισμοῦ. Αὐτὴ ἡ ἐπιλογή μας ξεφεύγει ἀπὸ τὸν φαῦλο κύκλο τῶν ψευδοδιλημμάτων καὶ ἀφαιρεῖ τὸ ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τῶν κρυ- πτοεξουσιαστῶν οἱασδήποτε ἀποχρώσεως, ποὺ μὲ τὸν τρόπο του ὁ καθένας κουβαλάει νερὸ στὸ μύ- λο τοῦ Σκότους, τῆς ὀπισθοδρόμησης καὶ ἐν τέλει τῆς κακοδαιμονίας τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ τὰ πιό- νια τοῦ Ἐξουσιασμοῦ δὲν συζητοῦν –δὲν μποροῦν νὰ συζητήσουν– πάνω σ’ αὐτὴ τὴ βάση καὶ ἀνα- γκάζονται νὰ ζητοῦν τὴ βοήθεια τοῦ εἰσαγγελέα, γιὰ νὰ ἐξουδετερώσουν τὸν λόγο ποὺ ἀρθρώνει ὁ «Δ». Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ζήτησαν τὴ δίωξη οὐδενὸς ἄλλου. Δ.I.Λ. «Νὰ μάθουν» Ὑπογραμμίζουμε τὴν προτροπὴν - δήλωσιν τοῦ προέδρου τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς τῆς E.E. κ. Ζισκὰρ ντ’ Ἐσταὶν σὲ δημοσιογράφο, ὅστις ἐξέφρασε ἀντίρρησιν ὡς πρὸς τὸ νὰ ἀρχίζῃ τὸ Σύνταγμα τῆς E.E. μὲ ἀναφορὰν εἰς τὸν Θουκυδίδην καὶ μάλιστα στὰ Ἑλληνικὰ (ἐδῶ βλέπω τὸν Κίσσινγκερ νὰ «βγάζῃ καντῆλες»), διότι «δὲν τὰ γνωρίζουν οἱ Εὐρωπαῖοι», ὁ ὁποῖος ἀπάντησε ξερά: «νὰ μάθουν». Καὶ οἱ μὲν Εὐρωπαῖοι καὶ γνωρίζουν καὶ μαθαίνουν καὶ θὰ μαθαίνουν Ἑλληνικά· ἀλίμονο σὲ μᾶς, ποὺ σὲ λίγα χρόνια, προκειμένου νὰ μάθωμε καλὰ τὴν γλῶσσα μας, θὰ καταφεύγουμε στοὺς Βά- σκους, στοὺς Γάλλους, στοὺς Γερμανοὺς καὶ ποιός γνωρίζει σὲ ποιούς ἄλλους. Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ «δόξα» στὸν μέγα πολιτικὸ τῆς χώρας μας κ. Ράλλη καὶ τοὺς ἀκολουθήσαντες αὐτὸν ὑπουργοὺς Ἀ-παιδείας, οἵτινες ἐξαφάνισαν τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευσιν καὶ ἐπέβαλαν διὰ νό- μου γλωσσικὴν ἄγλωσσον συμπεριφοράν. Συνακόλουθο τῶν ἀνωτέρω ἐνεργειῶν των ἦταν νὰ ἐμφα- νισθῇ ἡ περίφημος Ἄννα (προσπαθῶ ἐδῶ καὶ καιρὸ νὰ ἀνακαλύψω ἂν ἔχῃ συγγένεια μὲ τὸν Καϊ- άφα) μὲ τὴν περίφημον πρότασίν της, τῆς καθιερώσεως τῆς Ἀγγλικῆς γλώσσης ὡς ἐπισήμου καὶ αὐτῆς εἰς τὴν χώραν μας. Καὶ οὐδεὶς ἐντράπη. (Γιὰ τὴν ἀκρίβεια γνωρίζω κάποιον ὁ ὁποῖος δὲν ἔνοιωσε ἄνετα καὶ κάτι ἔκανε, ἀλλὰ «στοῦ κωφοῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα»). Τελειώνοντας θέ- λω νὰ εὐχαριστήσω τὸν φιλέλληνα Γάλλο εὐπατρίδη ἐκ μέρους τοῦ ἁπλοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τοῦ ὁποίου πιστεύω ὅτι ἐκφράζω κατ’ ἐλάχιστον τὰ αἰσθήματα ἀπείρου ἐκτιμήσεως καὶ ἀγάπης πρὸς τὸ πρόσωπόν του, μιὰ ποὺ τὰ «καθ’ ὕλην ἁρμόδια» πρόσωπα τῆς πατρίδος μου δὲν τὸ ἔκαναν. Δ.Τσ. Ἐπίθεση κατὰ τοῦ Ὀλυμπισμοῦ Ἡ ἐφημερὶς «Ὀρθόδοξος Τύπος» στὸ τεῦχος τῆς 16/05/2003 στὸ ἄρθρο «Ἡ στάσις τῶν ὄντως μο- ναχῶν ἔναντι τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων» παρουσιάζει τὸ πρότυπο κάποιου ὁσίου Ὑπατίου τοῦ