ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ καθηγητὴς Κωνοφάγος γιὰ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ τσιμέντο Κύριε, Σχετικῶς πρὸς τὸ ἄρθρο «Τὸ Τσιμέντο στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα» («Δ», τ. 258, σελὶς 16823) σᾶς πληροφορῶ ὅτι καὶ ὁ καθηγητὴς ΕΜΠ Κωνο- φάγος εἶχε προβῆ σὲ σχετικὲς ἔρευνες ἐπὶ τῶν ἐπιχρισμάτων τῶν ἀρχαίων δεξαμενῶν πλύσεως μεταλλεύματος μολύβδου - ἀργύρου στὸ Λαύ- ριο. Οἱ δημοσιεύσεις αὐτὲς τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Κων. Κωνοφάγου εἶναι καταχωρισμένες στὰ πρακτικὰ τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν καὶ ὑπάρχουν στὴν βιβλιοθήκη τοῦ ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος. Μετὰ τιμῆς Ἀργύρης Σπυρίδωνος Ἀθήνα Ποιοί ἁγιοποιοῦνται καὶ ποιοί «ἀποκαθηλώνονται» Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Στὸ τεῦχος Μαΐου, ἐπιστολὴ τῆς ἀναγνώ- στριάς σας κ. Σίσσης Ἀρτσίτα ἀναφέρει περιθω- ριοποίηση τῶν ἀγαλμάτων τοῦ Θησέα καὶ τοῦ Κ. Παλαιολόγου. Εἰδικὰ γιὰ τὸν Κ. Παλαιολό- γο, τὸν ρομαντικὸ καὶ μοιραῖο αὐτοκράτορα, ποὺ κατ’ ἀντίθεση μὲ προηγούμενους αὐτοκράτορες εἶχε τὸ θάρρος νὰ εἶναι καὶ νὰ συμπεριφερθῇ σὰν Ἕλληνας πέφτοντας σὰν ἄλλος Λεωνίδας στὴν πύλη τοῦ Ρωμανοῦ, γνωρίζουμε ὅτι δὲν ἔγινε, οὔτε πρόκειται νὰ γίνῃ ποτὲ ἅγιος. Ἀντίθετα ἀγροῖκοι ὅπως ὁ Θεοδόσιος ἢ κοινοὶ ἐγκλημα- τίες ὅπως ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Χλωρὸς ἔγιναν «Με- γάλοι» καὶ ἁγιοποιήθηκαν. Ἀκόμη καὶ ἱερωμέ- νος σχετιζόμενος ἔμμεσα μὲ τὴν προδοσία τοῦ Ρήγα Φερραίου ἁγιοποιήθηκε τελευταῖα. Θὰ πρέπει κάποτε τὰ Ἑλληνόπουλα νὰ ἀρχί- σουν νὰ μαθαίνουν τοὺς πραγματικοὺς ἥρωες τοῦ Ἑλληνικοῦ πανθέου καὶ ὄχι τοὺς πλαστο- γραφημένους. Εἶναι λυπηρὸ ἀλλὰ ἐπικίνδυνο, ἂν κινήσεις ὅπως αὐτὲς προέρχωνται ἀπὸ Νεο- έλληνες, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι καὶ Ἱστορία γνωρί- ζουν καὶ τὸ μέλλον αὐτοῦ τοῦ τόπου διαχειρί- ζονται. Μὲ πατριωτικοὺς χαιρετισμοὺς Γιάννης Γιαννικόπουλος Ἐπίκουρος Καθηγητὴς Ἰατρικῆς Los Angeles, California, USA ∏ «ΨΥΧ√º£√ƒ∞»(!) °∂¡π∫∏ ∫ƒπΔπ∫∏ Δ√À «¢» ∫∞π ∏ «æÀÃπ∫∏ ∫√¶ø™∏» ∫∞¶√πø¡... Ἀγαπητὲ κ. διευθυντά, Λίγες μέρες πρὶν ἀποφάσισα νὰ ἀγοράσω τὸ τρέχον τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (260-261), ὕστερα ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ ποὺ σταμάτησα νὰ τὸν διαβάζω. Ὁμο- λογῶ πὼς ἡ διακοπὴ αὐτὴ ὠφειλόταν στὴν ψυχική μου κόπωση ἀπὸ τὴν ἀνά- γνωση ἄρθρων μὲ κριτικὴ γιὰ τὸ ποιὸν διαφόρων ἀνθρώπων. Σημειώνω ἐδῶ, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ παραπάνω, ὅτι ὁ «Δαυλὸς» ἦταν ἡ ἀφορμὴ γιὰ τὴν πιὸ ἐνδελεχῆ ἐνασχόλησή μου μὲ τὸν πολιτισμὸ τῶν προγόνων μας. Στὸ ἐν λόγῳ τεῦχος λοιπὸν (ὅπως ἄλλωστε περίμενα) συνεχίζει νὰ γίνεται περὶ τῶν πάντων κριτικὴ σὲ διάφορα ἄρθρα του. Θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ σὲ δύο ἀπὸ αὐτά. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ εἰσαγωγικὸ ἐκδοτικὸ σημείωμά σας, ποὺ μὲ μιὰ πρώτη ἀνάγνωση μοῦ φάνηκε ἄκρως πρωτοποριακὸ στὴν συλλογιστική του. Εἶχα �