Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἱερὲς εἰσπηδήσεις Καὶ τώρα ἐγώ, ὡς δοῦλος τοῦ Θεοῦ, τί πρέπει νὰ κά- νω; Ἐδῶ σαλτάρισαν οἱ ποιμένες καὶ διαρρηγνύουν τὰ ἄμφιά τους. Μαλλιοτραβιοῦνται καὶ ξεκατινιάζονται σὰν τὶς κυράτσες τῆς δεκαετίας τοῦ ’50, τότε ποὺ τὰ νερὰ τῆς μπουγάδας τῆς μιᾶς λέρωναν τὰ στεγνὰ τῆς ἄλλης. Ἔ! Δὲν εἶναι καὶ μικρὸ πρᾶγμα ἕνας πα- ναγιώτατος νὰ τὰ σέρνῃ σ’ ἕνα μακαριώτατο καὶ τοὔμπαλιν. Καὶ ἀνεξάρτη- τα τῶν ὅσων λέγονται δημόσια περὶ προσευχῆς «διὰ τὴν εἰρήνην τῆς Ἐκκλη- σίας», νὰ κυριαρχοῦν οἱ χριστιανικώτατες ἐνδόμυχες σκέψεις ποὺ προάγουν τὴν ἀγάπη: «Καριόλη, θὰ σὲ σκίσω» ἢ τὸ ἄλλο ἠθικοπλαστικὸ «Θὰ τοῦ φάω τὴν σπλήνα». Καὶ ἂν ὁ μὲν παναγιώτατος ὀρέγεται τὶς μητροπόλεις τῶν «νέ- ων χωρῶν» (καὶ τὶς προσόδους των, βεβαίως, βεβαίως) εἶναι, γιατὶ μετὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Βατικανὸ ἔπαθε ταράκουλο, μόλις ἔμαθε τὰ περὶ Τραπέζης τοῦ Πάπα. Κι ἀπὸ τότε τοῦ ἔγινε ἔμμονη ἰδέα νὰ φτιάξῃ κι αὐτὸς μίαν «ἱερὰν τράπεζαν». Ἄλλωστε γι’ αὐτὸ σουρομαδιέται καὶ μὲ τὸν σεβασμιώτατο Αὐστραλίας. Ἀλλὰ καὶ μὲ ἄλλους ἀπανταχοῦ τῆς Γῆς. Ἔ! Τώρα καὶ ὁ ἡμέτε- ρος μακαριώτατος δὲν εἶναι καὶ μαλάκας. Γατὶ σκέτο εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Σοῦ λέει «μὲ ποίμνιο τρεῖς κι ὁ κοῦκκος καὶ θὰ τὸν βάλω κεχαγιᾶ στὸ κεφάλι μου; Σιγά, τώρα, ποὺ θὰ χάσω τὴν ἐξουσία καὶ τὶς προσόδους τῶν νέων χωρῶν, ἐπειδὴ αὐτὸς θυμήθηκε ἕνα κωλόχαρτο τοῦ 1928». Καὶ μὲ τὸ δεδομένο ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας σκέπτεται νὰ κάνῃ ἕνα δυναμικὸ μπάσιμο στὴν οἰκονομία, δὲν εἶναι καιρὸς γιὰ φιλοφρονήσεις καὶ σεβασμούς. Καὶ σὰν νὰ μὴ ἔφταναν ὅλα αὐτά, ἔχει διαιρεθῆ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος σὲ φίλους τοῦ Πατριάρχου καὶ σὲ ὑποστηρικτὰς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ὅπως δηλαδὴ οἱ θε- ατὲς ἑνὸς πυγμαχικοῦ ἀγῶνα. Σὲ κάθε δήλωση-ντιρὲκτ ἢ ἀπάντηση-κροσσὲ ἐπευφημοῦν τὸν ἐκλεκτό τους, πετᾶνε τὶς μίτρες τους στὸν ἀέρα καὶ ὑποβλέ- πουν ἀλλήλους. Ἕτοιμοι, ἂν χρειαστῇ, νὰ χρησιμοποιήσουν καὶ τὶς ποιμα- ντορικές τους ράβδους. Ὅταν ὁ διάλογος καὶ τὰ ἐπιχειρήματα δὲν τελεσφο- ρήσουν. Κι ἀπὸ κοντὰ ὁ νομάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ διάφοροι Ἕλλη- νες πολιτικοὶ νὰ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν ἔκβαση τοῦ ἀγῶνα. Δὲν ξέρω ἂν αὐτὸ ποὺ κάνῃ τὸ Πατριαρχεῖο λέγεται «εἰσπήδηση» στὰ ἐσωτερικὰ τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ξέρω ὅμως κάποιους «ἁγίους», ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ τοὺς «εἰσπη- δήσουν». Ἕνας τοὐλάχιστον ἐξ αὐτῶν τραγουδᾷ: Τοῦρκοι, ἀγάντα! Ψάχνουμε γιὰ ἄντρα... Γιῶργος Πετρόπουλος