ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΜΕΝΩΝ [4] λοι θυμόμαστε τὴν ἔντονη ἀντιπαράθεση ποὺ ἐνέσκηψε πρὶν ἀπὸ μεριχὰ χρόνια γιὰ τὸ «παγχάρι» τῆς ᾿Αγίας Παρασκευῆς στὰ Τέμπη καὶ τὴν διά- σταση ποὺ πῆρε τὸ ὅλο θέμα στὰ τηλεοπτιχὰ κανάλια, ὅπου οἱ δύο ἀντι- μαχόμενες παρατάξεις διασταύρωναν τὰ ξίφη τους. Θυμόμαστε καὶ τοὺς ἱε- ρωμένους νὰ ἀνασηχώνουν τὰ ράσα τους καὶ νὰ ἐφορμοῦν κατ᾽ ἀλλήλων μὲ γροθιὲς καὶ δωμολοχίες. Ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ τραγελαφικὸ ἐκεῖνο περιστατιχὸ ποὺ δεόντως κάλυψαν τὰ κανάλια, ὅπου δύο ρασοφόροι διαπληκτίζονται μπροστὰ στὸν τηλεοπτικὸ φαχὸ χαὶ τὸν ἕνα νὰ ἀπευθύνεται στὸν ἄλλο μὲ τὴν προσφώνηση «ἄει στὸ διάολο, Οἱ παλαιότεροι θυμοῦνται τὸν φοδερὸ σάλο ποὺ πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια προχάλεσε στὸ πα- νελλήνιο ἡ ἐχλογὴ ὡς Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος τοῦ Μητροπολίτη Ἰα- χώδου, ὁ ὁποῖος 40 ἡμέρες μετὰ τὴν ἐκλογή του ἐπαύθη συνεπείᾳ τῆς ἐναντίον του γενικῆς χαταχραυγῆς λόγῳ τῆς χωρὶς προσχήματα ἀνοιχτῆς ὁμοφυλοφιλίας του. Θυμόμαστε ἀκό- μα καὶ τὸν σάλο ποὺ προκάλεσε ἕνα ρεπορτὰζ σὲ κάποιο τηλεοπτικὸ κανάλι, ὅπου προε- ὀλήθη ἕνα φιλμάχι κρυφῆς κάµερας στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστοῦσαν κάποιοι μοναχοὶ τοῦ “Αγίου ὄρους αὐτὴν τὴν φορά, ἐπιδιδόμενοι σὲ κάθε εἴδους περιπτύξεις, γλεντοκοπώντας ὑπὸ τοὺς ἤχους λαϊκῶν ἀσμάτων. τοῦ Καζαντζίδη, ἂν θυμᾶμαι καλά, λικνιζόμενοι σὰν χο- ρεύτριες, χειρονομώντας καὶ ἐπιδεικνύοντας τὰ γυμνὰ ὀπίσθιά τους. Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἀνάλογες ἀποκαλύψεις ἦρθαν στὸ φῶς, γιὰ νὰ ἐπιδεδαιώσουν αὐτὸ ποὺ ὁ λαὸς γνωρίζει ἐδῶ καὶ πάρα πολλὰ χρόνια. “Οτι δηλαδὴ στὶς τάξεις τῶν δε- σποτάδων καὶ τῶν μοναχῶν τὰ πράγματα δὲν εἶναι καὶ τόσο... καθαγιασμένα. ᾿Αντιθέ- τως, θὰ λέγαμε, αὐτὲς οἱ ἱερατικὲς «ἐπιδόσεις» ἀποτελοῦν μᾶλλον τὸν χανόνα παρὰ χά- Ἡ ἐπίσημη χριστιανικὴ θέση γιὰ τὸ «σκεῦος - γυναῖκα» 1. Ὁ Απόστολος τῶν «᾿Ανδρῶν» 3 μφιδάλλω ἂν κάποια ἀπὸ τὶς «θεοσεθούμενες»΄ Ελληνίδες ἔχει ρίξει ἔστω καὶ μία ματιὰ στὶς ἐπιστολὲς τοῦ) Απόστολου τῶν Εθνῶν Παύ- λου. Ὃ οὐσιαστικὸς ἱδρυτὴς τῆς θρησκείας τοῦ Χριστιανισμοῦ διεκ- δικεῖ ἐπάξια τὸν τίτλο τοῦ μεγαλύτερου μισογύνη ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ὅλη του ἡ στάση ἀπέναντι στὶς γυναῖκες θὰ μποροῦσε νὰ συμπτυχθῇ σὲ µία του φράση: «᾿Αναφορικῶς πρὸς ἐκεῖνα ποὺ μοῦ ἐγράψατε, καλὸν εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπο νὰ μὴν ἐγγίζῃ γυναῖκα»! (Πρὸς Κορινθίους Α΄, 7/1-2.) ᾿Εντύπωση προκαλεῖ καὶ ἡ συγκεχριμένη φράση, «...εἰς τὸν ἄνθρωπο», ὅπου εἶναι δεκά- θαρο ὅτι τὴν, γυναῖκαι δὲν τὴν θεωρεῖ κἂν ἄνθρωπο! Εὐτυχῶς, ἀμέσως. μετὰ κά- νει μία μικρὴ παραχώρηση: «᾿Αλλὰ πρὸς ἀποφυγὴν τῆς πορνείας, ὁ καθένας