ΤΖΕΡΡΥ ΜΠΡΑΟΥΝ: Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΗΣ– ¢ὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι οἱ φίλοι ποὺ δὲν μοῦ ἔκρυψαν τὴν ἀπογοήτευσή τους γιὰ τὸν ἀρνητικὸ ρόλο τοῦ Ἀμερικανοῦ ἑλληνιστῆ πανεπιστημιακοῦ Victor DavisΗansonὡς συμβούλου καὶ ἰδεολογικοῦ ἀπολογητῆ τῆς κυ- βερνήσεως Μπούς, γεγονὸς ποὺ ἀπεκάλυψε ὁ «Δαυλὸς» προσφάτως (τ. 263, Νοέμβριος 2003). Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐνώχλησε ἀρκετά, ἦταν πὼς οἱ ἴδιοι εἶχαν ἐνθουσιαστῆ προηγουμένως λόγῳ τῆς συγγραφικῆς συμμετοχῆς τοῦ Χάνσον στὸ πολυδιαφημισμένο βιβλίο «Ποιός σκότωσε τὸν Ὅμηρο;». Ὡς ἐκ τούτου νοι- ώθω τὴν ἀνάγκη νὰ ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, καὶ κυρίως λόγῳ τῆς μα- κρᾶς συνεργασίας ποὺ μὲ συνδέει μὲ τὸν «Δαυλό». Ἡπερίπτωση Χάνσον δὲν εἶναι οὔτε ἡ πρώτη οὔτε ἡ τελευταία, ποὺ ἕνας διανοούμενος ἀναλαμβάνει νὰ δικαιολογήσῃ ἢ νὰ ἐξάρῃ σὰν καθοδηγητὴς ἢ ἀπολογητὴς τὶς ὁλοκληρω- τικὲς μεθόδους μιᾶς ἐξουσίας. Ἐπίσης ἕνας μορφωμένος ἐπιστήμονας δὲν σημαίνει ἀπα- ραιτήτως ὅτι εἶναι κι ἕνας καλλιεργημένος ἄνθρωπος – δυστυχῶς. Ὅσοι συμμετέχουμε στὸν «Δαυλὸ» τάσσουμε πρῶτα ἀπ’ ὅλα τὴν κριτικὴ καὶ τὴν ἀμφισβήτηση καὶ δὲν ἀναζητοῦμε ἐχθροὺς καὶ φίλους παρασυρμένοι ἀπὸ τὶς ἰδεολογικὲς ζυμώσεις τῆς ἐπικαιρότητας. Ὅσον ἀφορᾷ στὸ θέμα τοῦ ἀναπτυσσόμενου στείρου ἀντι-αμερικανισμοῦ, ποὺ ἔχει ἀνο- δικὴ τάση ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιβληθείσας παγκοσμιοποίησης –ἡ ὁποία ἔρχεται σὲ ἀντίθε- ση μὲ τοὺς πόθους τῶν ἀνθρώπων γιὰ μιὰ εὐγενέστερη μορφὴ ζωῆς–, κρίνω ὡς λάθος τὸν φονταμενταλισμὸ ποὺ παρατηρεῖται. Πληροφορῶ λοιπὸν τοὺς ἀναγνῶστες ὅτι ἕνα σημαντικὸ μέτωπο ἀπάντησης στὴν ἐπιχειρούμενη ὁλοκληρωτικὴ κινητικότητα τῆς βο- ρειοαμερικανικῆς κυβερνήσως ἔχει συγκροτηθῆ καὶ ἐνεργοποιηθῆ μέσα στὶς ἴδιες τὶς H.Π. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ τῶν Μπούς, Κίσσινγκερ, Σβαντζενέγκερ, Ράμσφελντ, Χάνσον κ.ἄ. ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη Ἀμερική, αὐτὴ τῶν Ἰβὰν Ἴλλιτς, Νόρμαν Μέηλερ, Κὰρλ Σαγκάν, Τζαίημς Χίλλμαν, Βίνσεντ Κούκ, Ἔρικ Ἄντερσον, Τζὼν Ἄντερσον, Τὶμ Ρόμπινς, Γκὸρ Βιντάλ, Νόαμ Τσόμσκυ, Μάικλ Μούρ, Τζέρυ Μπράουν καὶ πολλῶν ἄλλων. Θὰ σταθῶ στὸν τελευταῖο. ὉΤζέρυ Μπράουν σπούδασε ἀρχαία ἑλληνικὴ φιλολογία καὶ λατινικὰ στὸ πανεπιστή- μιο τῆς Καλιφόρνιας Μπέρκλεϋ καὶ ἐν συνεχείᾳ νομικὰ στὸΓέηλ. Τὸ 1970 ἐξελέγη Γραμ- ματέας τῆς Πολιτείας τῆς Καλιφόρνιας καὶ τρία χρόνια μετὰ κυβερνήτης της, σὲ ἡλικία μό- λις 35 ἐτῶν. Τὸ ἔργο του διακρίθηκε γιὰ τὸν ἀνθρωπιστικό του χαρακτῆρα καὶ τὴν κοινω- νική του εὐαισθησία καὶ τὸ 1978 ἐπανεξελέγη κυβερνήτης μὲ τὴν μεγαλύτερη πλειοψηφία στὴν ἱστορία τῆς πολιτείας. Ἴσως νὰ ἀποτελῇ δυστύχημα ὅτι στὰ 1992 ἔχασε ἀπὸ τὸν Κλί- ντον τὸ χρῖσμα τῶν Δημοκρατικῶν. Τὸ 1997 ἐξελέγη δήμαρχος στὴν πόλη του, τὸ Ὤκλαντ. Ὡς δημοσιογράφος προσπάθησε νὰ δώσῃ βῆμα, ὥστε νὰ ἀκουστῇ ἡ φωνὴ ὅλων ἐκείνων τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ βροῦν πρόσβαση στὰ ἐλεγχόμενα μ.μ.ε. λόγῳ τῆς ἐντιμότητάς τους καὶ τῆς ἀποστροφῆς τους πρὸς τὸν μαζικὸ χειραγωγικὸ χαρακτῆρα τῶν μέσων αὐτῶν. Στὸ βιβλίο του «Ἡ ἄλλη Ἀμερική», ποὺ κυκλοφόρησε καὶ στὴν Ἑλλάδα, πα- ρουσιάζει κάποιες πολὺ ἐνδιαφέρουσες συζητήσεις του μὲ ἀνθρωπιστὲς-στοχαστὲς ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο. Πρόκειται γιὰ φιλοσόφους, περιβαλλοντολόγους, παιδαγωγούς, στρατιωτικούς, γεωπολιτικούς, δημοσιογράφους, οἱ ὁποῖοι μὲ τρόπο ἐμπεριστατωμένο καὶ μὲ λόγο ἁπλᾶ δια- τυπωμένο μᾶς δίνουν νὰ καταλάβουμε τί σημαίνει παγκοσμιοποίηση, θίγοντας θέματα πο- λιτικῆς, κοινωνίας, πολιτισμοῦ, παράδοσης, διατροφῆς, περιβάλλοντος, παιδείας, στρατη- γικῆς, ἐξουσίας κ.λπ. Τὸ σημαντικὸ εἶναι πὼς δὲν καταφεύγουν σὲ ὑπερβολές, παραδοξο- λογίες, συνθηματολογίες καὶ ἄλλες γραφικότητες –ἀπ’ τὸν βομβαρδισμὸ τῶν ὁποίων ἔχου-