ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ: Η ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ «•ΕΦΕΥΓΕΙ» ΤΗΣ Ε•ΟΥΣΙΑΣ Κατὰτὸ διήμερο 22-23 Νοεμβρίου τοῦ παρελθόντος ἔτους πραγμα- τοποιήθηκε στὴ Νέα Ὑόρκη ὁμογενειακὸ συμπόσιο μὲ θέμα «Τὸ μέλλον τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας στὶς H.Π.A.». Τὸ συμπόσιο διωρ- γανώθηκε μὲ πρωτοβουλία τοῦ Ἑλληνο-Ἀμερικανικοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου, πρόεδρος τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ Θεόδωρος Σπυρόπουλος. Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ὁμογένειας ποὺ παρευρέθησαν ἐκεῖ, ὅπως καὶ οἱ ἐκπρό- σωποι τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς ποὺ παρίσταντο, ἀποφάσισαν τὴ δημιουργία «Ταμείου γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῶν ὑπαρχόντων ἑλληνικῶν σχολείων» ἀλλὰ καὶ τὴν περαιτέρω προώθηση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ Παιδείας. Ἡ πρωτοβουλία αὐτὴ εἶναι ἄξια λόγου, καθὼς φαίνεται νὰ διαθέτῃ τὰ ἐχέγγυα γιὰ ἕνα οὐσιαστικὸ καὶ πρωτοποριακὸ ἔργο γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Πρῶτον, εἶναι μία κίνηση τῆς Ὁμογένειας, τὰ ἡνία τῆς ὁποίας δὲν κρατοῦν οὔτε τὸ ἑλλαδικὸ κράτος οὔτε ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλὰ μετέχουν δευτερευόντως. Δεύτερον,προτάσσει τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ὡς πρωτεῦον καὶ καταλυτικὸ μέγεθος τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας, χωρὶς νὰ συγχρωτίζεται μὲ διάφορες ἠθικές, χριστιανικὲς ἢ «ἐθνικὲς» ἀρχές, ποὺ πάντοτε προετάσσοντο σὲ ἀνάλογες προηγηθεῖσες κινήσεις. Τρίτον,ἔρχεται σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ ἰδέα Ἑλλάδα καὶ τὰ μεγέθη τοῦ Πολιτισμοῦ της ἀρχίζουν νὰ συνειδητοποιοῦνται σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ ἀπ’ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἱστο- ρικὴ στιγμή, τόσο ἐντὸς τοῦ Ἑλλαδικοῦ κράτους ὅσο καὶ ἐντὸς τῆς Ὁμογένειας. Τὴ διαπίστωσή μας αὐτὴ ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσῃ καὶ ἡ ὁμογενειακὴ ἐφημερίδα τῆς Νέ- ας Ὑόρκης «Ἐθνικὸς Κήρυκας», ἡ ὁποία ἀναφερόμενη στὸ ἐν λόγῳ συμπόσιο τονί- ζει στὸ ἐκδοτικό της σημείωμα τὴν 25/11/2003: «Ὅταν ἀναγνωρίζεται πὼς ἀντὶ νέων μεγαλύτερων ναῶν χρειάζεται ἡ Ὁμογέ- νεια περισσότερα σχολεῖα, τότε τὸ θέμα “παίρνει φωτιά”, τότε ἀναδεικνύεται καὶ καταλαμβάνει τὴ θέση ποὺ τοῦ ἀξίζει ἀνάμεσα στὶς ἀγωνίες καὶ τὰ ὁράματα τῆς Ὁμογένειας». Ὣς σήμερα βλέπαμε τὶς προσδοκίες τῶν ὁμογενῶν μας, ὅπου γῆς, νὰ ἐξαρτῶνται ἀπ’ τὶς πράξεις ἢ τὶς ἐντολὲς τῆς Ἐκκλησίας ἢ τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους καὶ σημειώναμε τὸ πόσο ἄδικος ἦταν ὁ κόπος τους νὰ ἀσχολοῦνται μ’ αὐτά. Σημειώναμε πῶς ἐκεῖνο ποὺ προέχει εἶναι νὰ πιστέψουν οἱ ἴδιοι οἱ ὁμογενεῖς –ὄχι ἀπὸ πατρικὴ νοσταλγία ἢ ἐξάρ- τηση ψυχικὴ ἀπ’ τὴν παράδοση– πὼς ἡ γλῶσσα τους, ἡ γλῶσσα τῶν προγόνων τους, εἶναι ὅ,τι πολύτιμο ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ σήμερα ὁ παγκόσμιος πολιτισμός. Κι ἐπειδὴ ὅλα τὰ πρωτοποριακὰ ἔργα συλλαμβάνονται καὶ πραγματώνονται ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ ξεχωριστοὺς ἀνθρώπους κι ὄχι ἀπὸ ὁμάδες ἢ ὀργανώσεις, θὰ πρέ- πει τὸν κύριο Θ.Σπυρόπουλο νὰ συναγωνιστοῦν μὲ ἀνάλογους στόχους καὶ ἔργα κι ἄλλοι ἄξιοι ὁμογενεῖς μας. Παν. Κουβαλάκης