ΟΙ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ - ΥΙΟΙ ™τὴν Ἀμερικὴ ἀναζητοῦν σπασμωδικά, τυφλὰ τὴ διέξοδο ἀπὸ τὸν νάρθηκα τοῦ Ἱστορικοῦ Ἀγνώστου, μέσα στὸ ὁποῖο ἡ Πλανηταρχία ἔχει ἐγκλεισθῆ καὶ ἀγκυλωθῆ – Ἱστορικὸ Ἄγνωστο ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ πρω- τοφανὲς στὴν ἱστορία γεγονός,ὅτι τὸ κέντρο τῆς Ἰσχύος σήμερα εἶναι ἕνα καὶ ὄχι πολλὰ (κράτη ἢ συνασπισμοὶ) ἢ ἔστω δύο (Ἀνατολικὸ καὶ Δυτικὸ «μπλόκ»), ποὺ πολλὲς ἢ λίγες φορὲς διὰ μέσου τῶν αἰώνων ὑπῆρξαν ὡς ἱστορικὰ προηγού- μενα πρὸ τῆς σημερινῆς «Παγκοσμιοποίησης». Ἡ ἀγωνιώδης αὐτὴ ἀναζήτηση προκαλεῖ κωμικοτραγικὲς πολιτικὲς παρενέργειες, ὅπως ἡ μετατροπὴ τῆς ἰσχύ- ουσας ἕως τώρα στὴν Ἀμερικὴ παραδοσιακῆς προεκλογικῆς περιόδου γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῶν δύο ὑποψηφίων στὶς ἐκλογὲς τοῦ προσεχοῦς Νοεμβρίου σὲ μία «ἰμμι- τασιὸν» τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς «Ἀγορᾶς», ὅπως λένε, ἢ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δή- μου, ὅπου διάφοροι ἐκλογεῖς, ἐκλέκτορες καὶ ὑποψήφιοι μαγειρεύουν, παίζουν ὄργανα, ἀπαγγέλλουν στίχους κ.λπ., κ.λπ. – κάνοντας ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνάληψη οἱασδήποτε εὐθύνης (πρόγραμμα, δεσμεύσεις, πολιτικὸς λόγος) γιὰ τὴ διαχείριση τῶν κοινῶν (τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ Πλανήτη) κατὰ τὴν προσεχῆ τετρα- ετία. Κι ὅλα αὐτά, ὅταν ἡ «Ἀγορὰ» αὐτὴ λειτουργῇ μέσα στὸ δεδομένο πολιτικὸ πλαίσιο τῆς Pax(δῆθεν) Americana, θλιβεροῦ «καρμπὸν» τοῦ πάλαι ποτὲ Imperium Romanum, στὴν ὁποία οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται μὲ μεταφυσικὰ κριτήρια τύπου «ὉΓιαχβὲ εἶναι ἰσχυρότερος τοῦ Ἀλλάχ», «Ὁπρόεδρος Μποὺς εἶναι γνωστὸ ὅτι δὲν ἐξελέγη ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, ἀλλὰ τὸν ἔβαλε στὴν προεδρία ὁ Θεός, γιὰ νὰ πατάξῃ τὸνΣατανᾶ» κ.λπ., κ.λπ., ὅπως δηλώνουν ἐπισημότατα χείλη τῆς Πλανη- ταρχίας (βλ. «Δ», τ. 262, 263, 264 καὶ 265) – κάτι πού, ἄν θελήσουμε νὰ τὸ πάρου- με ἀπὸ τοὺς Οὐρανοὺς καὶ νὰ τὸ κατεβάσουμε στὴν ἄτυχη Γῆ μας, θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ σημαίνῃ ὅτι ὁ ἐπίγειος ἀντὶ τοῦ ἐπουράνιου Πατέρας Τζὼρτζ Μποὺς ὁ Πρε- σβύτερος ἔχρισε τὸν ἐπίγειο Υἱό του Τζὼρτζ Μποὺς τὸν Νεώτερο σωτῆρα τοῦ Κό- σμου. Στὴν Ἑλλάδα, πάλι στὴν τοπικὴ προεκλογικὴ περίοδο, δηλώνεται πανταχόθεν ὅτι τώρα «ἐκδημοκρατίζουμε τὴν ἰσχύουσα Δημοκρατία μας», περιφέρονται οἱ ὑποψήφιοι μὲ δίσκους κουραμπιέδων στὰ χέρια ἢ στὶς λαϊκὲς ἀγορὲς κρατώντας τὸ «καλάθι τῆς νοικοκυρᾶς», ἀσπάζονται καὶ στὰ δύο μάγουλα ἀνυποψίαστους δια- βάτες στὸν δρόμο κ.λπ., κ.λπ.– κι ὅλα αὐτά, ὅταν οἱ «πολιτικοὶ λειτουργοὶ» (ὑπουρ- γοὶ ἢ βουλευτὲς) ὑπογράφουν τροπολογίες χωρὶς νὰ τὶς διαβάσουν, γιατὶ τοὺς δια- τάσσει τὸ κόμμα («σὰν πρόβατα»,ὅπως κατὰ κόρον γράφτηκε καὶ ἀκούσθηκε ἀπὸ τὰ MME γιὰ τοὺς «ψηφίσαντες» τὴν ἐκχέρσωση τοῦ δάσους τῆς Σιθωνίας Χαλκι- δικῆς), οἱ ἀρχηγοὶ ἀναδεικνύονται προτοῦ ἐκλεγοῦν, ἕως ὅτου «ἐκλεγοῦν», χωρὶς ἔστω κι ἕνα ἀντίπαλο, ἢ χρίονται ἀπὸ ἐπουράνιους Πατέρες, Πάππους ἢ Θείους, ὅπως π.χ. οἱ ἐπίγειοι σωτῆρες μας Υἱοί, Ἐγγονοὶ ἢ Ἀνιψιοὶ Γεώργιος Παπαν- δρέου ὁ Νεώτερος καὶ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ Νεώτερος (ἐκτὸς ἂν οἱ «χρι- στοὶ» αὐτοὶ ἔλαβαν τὸ χρῖσμα τους ὄχι ἀπὸ ὑπερουράνιους ἀλλὰ ἀπὸ ὑπερατλα- ντικοὺς «Κυρίους τῶν Δυνάμεων» ὅπως ὁ κ. Πάουελ δημοσίᾳ καὶ ἄλλοι «ἐν κρυ- πτῷ καὶ παραβύστῳ»), γιὰ νὰ κάνουν τὴν προσεχῆ τετραετία εὐτυχισμένη τὴ χώ- ρα αὐτὴ ποὺ λέγεται Ἑλλάς. ***