Οὐδεὶς δημόσιος λειτουργὸς ἀμειβόταν ™τὰ λεξικὰ σὰν «ἐπάγγελμα» ὁρίζεται ἡ «βιοποριστικὴ ἐργασία τινὸς» καὶ σὰν «ἐπαγγελματίας» ὁ ἀσκῶν βιοποριστικὴν ἐργα- σίαν». Ἑπομένως, ὅταν ἀσκῶ ἐπάγγελμα, σκοπός μου εἶναι νὰ ἐξασφαλίζω τὰ πρὸς τὸ ζῆν, καὶ κατὰ λογικὴν ἀναγκαιότητα ἡ ψυχολογικὴ ἀφετηρία καὶ τὸ λογικὸ κίνητρό μου ὡς ἐπαγγελματία εἶναι τὸ ἀτομικὸ καὶ οἰκογενειακό μου συμφέρον. Δὲν νοεῖται ἐπαγ- γελματίας ποὺ σκοπεύει στὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἀτομικοῦ ἢ οἰκογε- νειακοῦ συμφέροντος ἄλλου ἀτόμου.Τὸ συμφέρον τοῦ δεύτερου ἀτό- μου ἱκανοποιεῖται ἀπὸ τὴν ἄσκηση ἐπαγγέλματος ἐκ μέρους αὐτοῦ τοῦ ἴδιου καὶ ὄχι ἐκ μέρους τοῦ πρώτου. Ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα πρὸς τὴν ἀφετηρία, τὰ κίνητρα καὶ τοὺς σκοποὺς τοῦ ἐπαγ- γέλματος καὶ τοῦ ἐπαγγελματία εἶναι ἡ ἀφετηρία, τὰ κίνητρα καὶ οἱ σκοποὶ τοῦ λειτουρ- ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΠΑΡΛΑΜΕΝΤΟΥ Τί εἶναι καὶ τί δὲν εἶναι Δημοκρατία; Ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀνεκάλυψαν μόνο τὴ δημοκρατία ἀλλὰ ὅλα τὰ πολιτεύματα, καὶ τὰ ἐφάρμοσαν οἱ ἴδιοι –καὶ εἶναι γνωστὸν ὅτι, ἀπὸ τοὺς ἐκπρο- σώπους τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως, ἀπὸ τὸν Ἡράκλειτο καὶ τὸν Πλάτωνα μέχρι τὸν Ἀρι- στοτέλη, κανεὶς δὲν καταφάσκει πρὸς τὴ Δημοκρατία, ἀλλὰ τὴν ἀπορρίπτουν προβάλ- λοντας σὰν πρότυπα ἄλλα συστήματα, τιμοκρατικὰ καὶ ἀριστοκρατικά, ὅπως ὡρισμένες πολιτεῖες τῆς Κρήτης, τὴ Σπάρτη κ.ἄ.– ἂς ἐξετάσουμε τὴν ἑλληνικότητα τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ἂς δοῦμε δηλαδὴ ἂν τὸ σύστημα αὐτὸ εἶναι πολίτευμα μὲ ἰδεολογικὸ χαρακτῆρα ἴδιον ἢ παρόμοιο πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Δημοκρατία, καὶ δὴ τὴν Ἀθηναίων Πολιτεία, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἀπολογητές του. Πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα πρέπει μὲ δυὸ λόγια νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἱστορικὰ ὁ Κοινοβουλευτισμὸς ἐμφα- νίζεται στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη σὰν πολιτικὸ προϊὸν τῶν ἑβραιογενῶν «ἀστικῶν» ἐπαναστάσεων στὴν Ἀγγλία καὶ τὴΓαλλία καὶ ὁλοκληρώνεται σὰν σύστημα ἀναπτύσσοντας θεσμοὺς καὶ τύπους ποὺ �