ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Τὸ Φανάρι στὴν Ἀμερική Πέρσι ψηφίσθηκε νέο Καταστατικὸ Σύνταγμα στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς, τὸ ὁποῖο προβλέπει ὅπως ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἐπιλέγεται ἀπὸ τρεῖς ὑποψηφίους ποὺ θὰ προτείνῃ ἡ ἐπαρχιακὴΣύνοδος ΗΠΑ στὸ Φανάρι, ἐνῷ οἱ ἐπίσκοποι θὰ ἐπιλέγωνται ἀπὸ τὴν ἐπαρχιακὴ Σύ- νοδο. Ὡς γνωστόν, ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία Ἀμερικῆς ἀπὸ τὸ 1908 ἕως τὸ 1922 ὑπαγόταν στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ὁτελευταῖος ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος στὸ ρόλο ἐπισκόπου Ἀμερικῆς ἦτο ὁ μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης. Ὁμοιραῖος αὐτὸς ἱεράρχης ἄλλαξε τὸ ἰσχῦον καθεστῶς τὸ 1922, ὅταν ἔγινε Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ὑπήγαγε τὴν Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία Ἀμερικῆς στὸΦανάρι, γιὰ α) νὰ ἐλέγχουν οἱ ΗΠΑ –μέσῳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου– τὸ σύνολο τῆς Ὀρθοδοξίας, β) νὰ βάλουν φραγμὸ στὶς ἐπεκτατικὲς βλέψεις τοῦ Πατριαρχείου Μό- σχας καὶ γ) νὰ καρποῦται τὸΦανάρι τοὺς πακτωλοὺς χρημάτων τῆς Ὁμογένειας καὶ τὴν τερά- στια περιουσία τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς. Τὸ 1996 ἀρχιεπίσκοπος ἀναδείχθηκε ὁ Σπυρίδων, ποὺ πονοῦσε γιὰ τὸν Ἑλληνισμό.Τὸ Φα- νάρι, γιὰ νὰ ἐλέγξῃ καλύτερα τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Βορείου καὶ Νοτίου Ἀμερικῆς, τὴν χώρισε σὲ 4 περιοχές: 1) Κεντρικῆς Ἀμερικῆς, 2) Λατινικῆς Ἀμερικῆς, 3) Καναδᾶ καὶ 4) Ἡνωμένων Πο- λιτειῶν. Τὶς ΗΠΑ τὶς διαίρεσε σὲ 5 μητροπόλεις καὶ 3 ἐπισκοπές. Τὸ 1999 ἀνθελληνικοὶ κύκλοι (Greek Orthodox American Leaders/Orthodox Christian Laity) ἐξανάγκασαν τὸν Ἕλληνα ἱεράρχη Σπυρίδωνα σὲ παραίτηση. ὉΣπυρίδων πολεμήθηκε ἀγρίως διότι ἤθελε: α) νὰ διδάσκεται στὰ Ὁμογενειακὰ Σχολεῖα ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ποὺ ἔχει πλήρως παραμεληθῆ. β) Νὰ περιορίσῃ τὴν ἀλαζονεία τῶν νεόπλουτων κληρικολαϊκῶν καὶ νὰ συντονίσῃ τὶς ὁμογενειακὲς ὀργανώσεις, γιὰ νὰ στηρίξῃ τὰ ἐθνικὰ δίκαια στὴν Οὐάσιγκτον (ἡἙλληνικὴ Κυβέρνηση ἐνωχλήθηκε, διό- τι προτιμᾷ τὸ βουβὸ ΣΑΕ στὸ ρόλο τοῦ Ἑλληνικοῦ λόμπυ).Τὸν Σπυρίδωνα διεδέχθη ὁΔημή- τριος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀποδυναμωμένος καὶ ἀντιμετωπίζει σοβαρώτατα προβλήματα. Ὑποστράτηγος K.X.K. Μιὰ Ρωμαίικη μέθοδος: «Τὸ ἐγκαταλείπω, γιὰ νὰ τὸ λεηλατήσω»! Σὲ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (263) εἴχαμε στηλιτεύσει τὴν ἀπαράδεκτη κατάστα- ση, ποὺ ἐπικρατεῖ στὸ Ἄλσος Συγγροῦ, αὐτὸ τὸ γενναιόδωρο κληροδότημα τοῦ Ἀνδρέα καὶ τῆς Ἰφιγένειας Συγγροῦ στοὺς κατοίκους τῶν Ἀθηνῶν. Τὴν εὐθύνη τῆς διαχείρισης τοῦ κτήματος ἔχει τὸ Ἰνστιτοῦτο Γεωπονικῶν Ἐρευνῶν, φορεῖς τοῦ ὁποίου μᾶς εἶχαν διαβεβαιώσει τότε, ὅτι ἡ ἐπιθυμία τοῦ Ἀνδρέα καὶ τῆς Ἰφιγένειας Συγ- γροῦ εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ σεβαστή, τὸ Κτῆμα δηλαδὴ θὰ λειτουργῇ ἐσαεί ὡς πνεύμονας ὀξυγόνου γιὰ τὴν περιοχὴ καὶ ὡς χῶρος, ὅπου θὰ φιλοξενῆται ἡΓεωπονικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν. Ὁποιαδήποτε ἀλλαγή, ἀκόμη καὶ ἡ παραμικρότερη, δήλωσαν, εἶναι ἀδιανόητη. (Σημειωτέον, ὅτι στὴν ἐρώτησή μου, ἄν στὰ σχέδια τοῦ ΙΓΕ προβλέπεται καὶ κάποια μετατροπὴ τοῦ Ἄλσους, οἱ ἁρμόδιοι ἀπέκλεισαν «μετὰ βδελυγμίας» ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο.Τὸν ἴδιο ἀποτροπιασμὸ εἶχε δείξει ἀπὸ τὴν μεριά του καὶ ὁ Δῆμος Ἀμαρουσίου.) Σήμερα, λίγους μῆνες μετὰ δηλαδή, τὸ μὲν ΙΓΕ ζητᾶ μὲ ἔγγραφό του τὸν ἀποχαρακτηρισμὸ μιᾶς ἐκτάσεως ἄνω τῶν 20 στρεμμάτων, ὁ δὲ Δῆμος Ἀμαρουσίου προσανατολίζεται στὴ δημι- ουργία ἀναψυκτηρίου, κινηματογράφου καὶ ἄλλων προσοδοφόρων ἐγκαταστάσεων στὸ Ἄλσος, καὶ μάλιστα ἔχει ἤδη ζητήσει τὴν κατάρτιση σχετικῆς ἀρχιτεκτονικῆς μελέτης. Καταλήγω, ἐπισημαίνοντας ὅτι αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ πραγματικὸς λόγος ἐγκατάλειψης τοῦ Ἄλσους. Πάνω σ’ αὐτὴν θεμελιώνεται ἡ ἐπερχόμενη λεηλάτησή του. Ἡ ἀπαγόρευση τῆς «συνωμοσιολογίας» Ὑπάρχουν ἔντιμοι καὶ θαρραλέοι ἄνθρωποι, ποὺ ὀρθώνουν τὸ ἀνάστημά τους στὸ σύστημα καὶ πηδοῦν στὸ ἀντίθετο στρατόπεδο. (Αὐτὸ π.χ. ἔκανε ὁ διευθυντὴς τῆς Ἀντικατασκοπίας τῆς CIA James Jesus Angleton, ἔτσι κάνουν καὶ πάμπολλοι εὐσυνείδητοι ἄνθρωποι,ὅταν διαφορο- Σ.