Ο «ΦΤΕΡΟΠΟΔΑΡΟΣ» ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ: Μετὰ τὴν ἀνάθεση τῆς Ὀλυμπιάδος τοῦ 2004 στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν, ζοῦμε μία ἀρκετὰ ἰδιόμορφη κατάσταση. Ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς ἀντιμετωπίζει τοὺς Ὀλυμπιακοὺς μὲ τὸν δικό του τρόπο. Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ περισσότεροι ἀναμένουμε μὲ λαχτάρα αὐτὴν τὴν ἀθλητικὴ ἐκδήλωση. Ὑπάρχουν καὶ κάποιοι, λίγοι εὐτυχῶς, ποὺ δὲν ἐπι- θυμοῦν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων στὴν κοιτίδα τους. Ἆρα- γε τί εἶναι αὐτὸ ποὺ δὲν ἐπιθυμοῦν, τί εἶναι αὐτὸ ποὺ κτυποῦν καὶ πολε- μοῦν; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ κάποιοι χλευάζουν; Ἕνα εἶναι βέβαιο, ὅτι ὅλοι πε- ριμένουμε τοὺς Ὀλυμπιακοὺς τοῦ 2004 μὲ ἀνυπομονησία καὶ ταυτόχρονα μὲ ἀγωνία. Ἀγωνία ὅμως γιατί; Μήπως δὲν εὐοδωθοῦν οἱ προσδοκίες μας; Καὶ ποιές εἶναι αὐτὲς οἱ προσδοκίες; Μὲ τί εἴδους ὄνειρα καὶ ἐλπίδες ἔχουμε «ντύσει» τοὺς Ὀλυμπιακοὺς καὶ τὴν διοργάνωσή τους στὸν τόπο μας; Ἀφορμὴ γιὰ τὸν ἀνωτέρω προβληματισμὸ στάθηκε ἕνα βιβλίο, ποὺ ἐξεδόθη πρό- σφατα καὶ ἔχει τίτλο «ὉΦτεροπόδαρος, μία δόξα ποὺ χάθηκε», τοῦ Ἀντώνη Γιαννό- πουλου. (Ποιά «δόξα» χάθηκε γιὰ τὸν κ. A. Γιαννόπουλο καὶ ἄρχισε τὴν «ἀναζήτηση» της;) Σ’ αὐτὸ περιγράφεται ἡ ζωὴ τοῦ ἀθλητῆ ἀπὸ τὴν Ἀνδρίτσαινα Χαράλαμπου Γιαννόπουλου. Ὁ Χαράλαμπος Γιαννόπουλος γεννήθηκε τὸ 1870 στὸ χωριὸ Σκληροῦ, στοὺς πρόποδες τοῦ Λυκαίου ὄρους καὶ πέθανε στὰ Φιλιατρὰ τῆς Μεσσηνίας.Ἡ ζωή του ἐκφράζει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὰ ὄνειρα καὶ τὶς προσδοκίες μιᾶς γενιᾶς Ἑλλήνων. Ἀπόγονος κλεφταρματολῶν, γνώρισε τὴν μετανάστευση, τὸν πόνο της καὶ βίωσε στὸ ἔπακρο τὴν νοσταλγία καὶ τὸν πόθο τῆς πατρίδας. Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα χωρὶς ἀμφιβολία γεγονότα τῆς ζωῆς του στάθηκε ἡ συμμετοχή του στοὺς Πανελλήνιους Ἀγῶνες Μαραθωνίου Δρόμου, ποὺ διωργάνωσε ὁ γυμναστικὸς σύλλογος «Ὀλυμπία» στὴν ἱστορικὴ πόλη τῆς Ἀνδρίτσαινας –ἡ ὁποία, σημειωτέον, βρίσκεται κοντὰ στὴν ἀφετηρία τῆς Ἀρχαίας Ὀλυμπίας– μὲ ἐλεύθερη συμμετοχὴ κάθε Ἕλληνα. Αὐτὸ ποὺ προκαλεῖ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον στὸ ἐν λόγῳ βιβλίο καὶ ἀξίζει νὰ γίνῃ εὐρύτερα γνω- στό, εἶναι ἡ φλογερὴ ἐπιθυμία ἀναβίωσης τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ποὺ διακατεῖχε τοὺς Ἕλληνες μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Σ’ αὐτοὺς τοὺς Ἀγῶνες (1886 περ.), οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν παγκόσμιο χαρακτῆρα, ὅμως ἦταν οἱ πρῶτοι ἐπίσημοι ἀγῶνες μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, ὁ ἡλικίας 16 ἐτῶν Χαράλαμπος Γιαννόπου- λος ἐστέφθη νικητὴς τοῦ Μαραθωνίου δρόμου, προκαλώντας ρίγη συγκινήσεως στοὺς συμπατριῶτες του, οἱ ὁποῖοι γιόρτασαν τὴν νίκη του σὰν νίκη ἐπί... τῶν Τούρκων. [Εἰκάζεται ὅτι ἡ ἰδέα τῆς διοργάνωσης τῶν συγκεκριμένων ἀγώνων ἀνήκει στὸν Χρ. Χριστόπουλο, Ἕλληνα γιατρό, ποὺ διέπρεπε ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὸ Παρίσι καὶ ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶχε ξεναγήσει τὸν Κλεμανσὼ στὸν ναὸ τοῦ Ἐπικουρείου Ἀπόλλωνος. Ἄλλος συμπατριώτης μας, ὁ ὁποῖος εἰσηγήθηκε τὴν ἀναβίωση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ἦταν ὡς γνωστὸν (βλ. : «Τὸ ἱστορικὸ τῶν προσπαθειῶν ἀναβιώσεως τῶν νεωτέρων Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων. – Πραγματικὸς ἀναβιωτὴς ὁ Εὐάγγελος Ζάππας»,«Δαυλός», τ. 159, Μάρτιος 1995), ὁ ἐπίσης κάτοικος Παρισίων Δημήτριος Βικέλας. Ἐπιστρέφοντας στὸ βιβλίο του κ. Α. Γιανόπουλου ὁμολογῶ ὅτι ἐντυπωσιάσθηκα