Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ» ὉἙλληνισμὸς διέδραμε τὸ μέγιστο τμῆμα τῆς χρονικῆς περιόδου ποὺ τοῦ ἀναγνω- ρίζει ἡ ἐπίσημη Ἱστορία –δηλαδὴ μιὰ κάποια ἱστορικὴ ἐμφάνιση καὶ παρουσία του ἀπὸ τὴ 2η χιλιετία π.X.–, χωρὶς νὰ ἀποτελῇ ἑνιαῖο «κράτος», ἑνιαῖο «ἔθνος», ἑνιαία «ὀργάνωση» κοινωνική, οἰκονομική, θρησκευτική, τουλάχιστον μὲ τὶς ση- μασίες τῶν ὅρων αὐτῶν ὅπως τὶς ἐννοοῦμε σήμερα. Πράγματι ἐκτὸς τοῦ «Νεοελληνικοῦ Κράτους» παρόμοια πολιτικὴ κατάσταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ὑπῆρξε ποτέ: ἡ «πόλις»δὲν ἔχει σχεδὸν τίποτε κοινὸ ὡς πολιτικὸς ὀργανισμὸς μὲ τὸ κράτος ρωμαϊκῆς, βυζαντινῆς ἢ ἀστικῆς ἐμπνεύσεως (ἡ αὐτοκρατορία τοῦ M. Ἀλεξάνδρου ὑπῆρξε πολυεθνική, ὅπως καὶ τὰ βασίλεια τῶν διαδόχων του)· «ἔθνος», ὅπως προέκυψε ἀπὸ τὶς εὐρωπαϊκὲς ἀστικὲς ἐπανα- στάσεις, ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν ὑπῆρξε ἐπίσης ποτὲ πρὶν ἀπὸ τὸ 1821– ἔγινε τέτοιος τότε κατ’ ἀντι- γραφὴν καὶ κατ’ ἐκτροπὴν ἀπὸ τὸ πανάρχαιο δικό του «ἐθνικὸ» πολιτικὸ πρότυπο. Καὶ εἶναι τραγικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, μολονότι στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία εἶναι κανόνας χωρὶς ἐξαιρέσεις τὰ ἀνωτέρω, ἡ νεώτερη Ρωμιοσύνη μετὰ ἀπὸ 16 ½αἰῶνες ἱστορικοῦ κώματος καὶ πολιτι- σμικῆς ἀφασίας, ἐντελῶς ἀνιστόρητη, ἀνελλήνιστη καὶ ἀπολίτιστη, δὲν ὑποψιάζεται κὰν ὅτι σήμερα δὲν ἔχει καμμιὰ συνείδηση τῆς ἱστορικῆς, τῆς ἰδιαίτερης πολιτικῆς της προσω- πικότητας – καὶ βλέπει τὴν πολιτεία μὲ τὰ μάτια τῶν ἄλλων, τῶν τρίτων, τῶν «ἐθνῶν», τῶν «κρατῶν», μὲ μία φράση τῶν ὀργανωτικῶν σχηματισμῶν τοῦ νεώτερου θεοκρατικοῦ ἀρχικὰ καὶ ἀργότερα ἀστοκαπιταλομαρξιστικοῦ κόσμου. Ὁ δῆμος-πόλιςλοιπὸν τῆς Κλασικῆς Ἐποχῆς ἢ νωρίτερα τὸ βασίλειο-πόλιςτῆς Προ- κλασικῆς-Ὁμηρικῆς ἐποχῆς εἶναι τὸ μόνο ἑλληνικὸ αὐθεντικὸ πολιτικὸ «μοντέλλο», ποὺ μποροῦμε νὰ ἰχνηλατήσουμε μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἐπίσημης Ἱστορίας. *** Ὅμως εἶναι αὐτονόητο, ὅτι αὐτὸ τὸ «μοντέλλο» δὲν «φύτρωσε ἐκ τοῦ μηδενὸς», ἀλλὰ ὑπῆρξε προϊὸν μακρῶν διεργασιῶν, ποὺ διήρκεσαν ἐπὶ χιλιετίες, γιὰ νὰ ἐξελιχθῇ, νὰ ἀκμάσῃ καὶ νὰ γίνῃ καθολικῶς ἀποδεκτὸ ἀπὸ ὁλόκληρο τὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο. Δυστυχῶς ἡ ἐπίσημη Ἱστορία δὲν «ἀκουμπᾷ» αὐτὸ τὸ συγκεκριμένο πανάρχαιο ἱστορικοπολιτικὸ γίγνεσθαι (ποὺ διακόπηκε ὁριστικά, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐμφανίστηκε ὁ πο- λιτικὸς ἐξουσιασμὸς τῆς Ρώμης, μὲ τὶς ἀνεπανόρθωτες συνέπειες ποὺ προκάλεσε ἀκόμη καὶ στὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψη περὶ πολιτικῆς), ὑπάρχουν ὅμως πληθώρα μαρτυριῶν γιὰ τὴν «ἀνο- μολόγητη» ἀπὸ τὸ νεώτερο Ἐξουσιασμὸ γενεσιουργὸ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἀνθρωπό- τητα ἀποτελεῖτο ἀπὸ ἀν-εθνικὲς καὶ ἀ-κρατικὲς ὁμάδες, πολυπληθεῖς ἢ ὄχι, ἐγκατεσπαρμέ- νες σ’ ὅλη τὴν Ὑψήλιο – καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ τὸ ἀμφιλεγόμενο ζήτημα, ἂν οἱ ἄνθρω- ποι ἐμφανίστηκαν «ἐφ’ ἅπαξ» σ’ ἕνα σημεῖο ἢ σὲ διαφορετικὰ χρονικὰ καὶ χωρικὰ σημεῖα. Ἀπὸ τὶς ἄφθονες αὐτὲς μαρτυρίες μποροῦμε νὰ θεμελιώσουμε τὸ θεώρημα, ὅτι κάποιοι ποὺ ἔφεραν τὸ ὄνομα (ἢ ἀξίωμα) Ζεύς, Διόνυσος, Ἡρακλῆς, Περσεύς, Ὀδυσσεύς, Ἰάσων, Ἀργο- ναῦτες, Διόσκουροι, Ἑρμῆς κ.λπ. ἐξωρμοῦσαν ἀπὸ τὴν ἴδια πάντοτε κοιτίδα, ὅπου ζοῦσαν – καὶ μόνοι αὐτοὶ ὡς ὁμάδα ἐλλόγων (ἐχόντων δηλαδὴ γλῶσσα-λέξεις-ἔννοιες) περιερχόμε- νοι τὴν οἰκουμένην πᾶσαν μεταφύτευαν τὴν «δημοκρατίαν»(ὄχι βέβαια αὐτὴν ποὺ ὀνομά- ζουμε σήμερα ἔτσι), ὅπως γράφει π.χ. ὁ Διόδωρος ὁΣικελιώτης ἱστορώντας τὴ δράση τοῦ Διὸς-Ζηνὸς (ἢ Διῶν - Ζηνῶν). *** £ὰ μποροῦσε βέβαια νὰ θεωρήσῃ κανεὶς ἀποκύημα φαντασίας τὸ ἀνωτέρω θεώρημα, ἀλλὰ ὑπάρχει ἕνα ἀκέραιο λείψανο τῆς ἄγνωστης αὐτῆς καταστάσεως τῆς ἀνθρω- πότητας, τὸ ὁποῖο ταυτόχρονα εἶναι καὶ ἡ ἰσχυρότερη δυνατὴ ἀπόδειξη τῆς πάλαι ποτὲ ὑπάρξεώς της:ἡἙλληνικὴ Γλῶσσα, αὐτὴ σχετικῶς μὲ τὴν ὁποία εἶναι αὐτα-