ΔΑΥΛΟΣ/268, Ἀπρίλιος 2004 17553 δοσής τους. Κάποιοι ἐδῶ στὸ ἐξωτερικὸ ἔκαναν δη- λώσεις, στὶς ὁποῖες ὑπονοοῦσαν ὅτι μεταξὺ τῶν ντο- παρισμένων ἀθλητῶν εἶναι καὶ κάποιοι Ἕλληνες ὀλυμπιονίκες. Δὲν νομίζω ὅτι πέρασε παραπάνω ἀπὸ μία ὥρα καὶ ὑπῆρξε θύελλα ἀντιδράσεων ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα (μὲ τὶς ὁποῖες συμφωνῶ ἀπόλυτα) – ἐδίδε- το δὲ ἡ κατάλληλη ἀπάντηση. Θὰ μοῦ ἄρεσε ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ ἀντέδρασαν ἀμέ- σως γιὰ νὰ προστατεύσουν τοὺς Ἕλληνες ὀλυμπιο- νίκες καὶ τὰ μετάλλιά τους, ἐννοῶ δημοσιογράφους, κανάλια κ.τ.λ., νὰ ἔδειχναν τὸν ἴδιο ζῆλο, ὅταν θί- γωνται θέματα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ ὄχι μόνο. Μετὰ τιμῆς Ἐλευθέριος Διαμαντίδης Σουηδία Ἡἐντολὴ πρὸς αὐτοευνουχισμὸν στὰ Εὐαγγέλια Κύριε διευθυντά, Κατ’ ἀρχὰς συγχαρητήρια γιὰ τὸ τεῦχος τοῦ Ἰα- νουαρίου 2004 (265), ἕνα ἀπὸ τὰ ἀπολαυστικώτερα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ». Εἰδικὰ τὸ «ρὸζ» ἀφιέρωμα στὶς ἀσωτίες καὶ τὶς διαστροφὲς τῶν χριστιανῶν «ἱερω- μένων» ὑπῆρξε πραγματικὸς καταπέλτης. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ σταθῶ στὸ ἄρθρο τοῦ Γ. Μου- στάκη μὲ τὸν τίτλο «Οἱ Ἱεροευνουχιζόμενοι». Στὸ ἀπόσπασμα ποὺ χρησιμοποιεῖ στὸ ἄρθρο του ὁ κ. Γ. M. (Κατὰ Ματθαῖον ιθ´ 11-12), ἔχουν μόλις προη- γηθῆ οἱ γνωστὲς προτροπὲς τοῦ Ναζωραίου νὰ κό- ψουμε τὸ χέρι μας, τὸ πόδι μας ἢ νὰ βγάλουμε τὸ μά- τι μας ἐὰν αὐτὰ μᾶς «σκανδαλίζουν» (ιη´ 8-9) καὶ μετὰ ἀπὸ μία συζήτηση ποὺ εἶχε ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητές του, ἐκεῖνοι ἀποφαίνονται ὅτι «...οὐ συμφέ- ρει γαμῆσαι» (Κατὰ Ματθαῖον ιθ´ 10), δὲν συμφέρει δηλαδὴ νὰ ἔρθῃ κανεὶς σὲ γάμο. Ὁ Ἰησοῦς τότε (ὅπως γράφει καὶ ὁ κ. Μουστάκης) κάνει ἕναν δια- χωρισμὸ ἀνάμεσα στοὺς ἐκ γενετῆς εὐνούχους, αὐτοὺς ποὺ ἔγιναν εὐνοῦχοι ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους καὶ αὐτοὺς ποὺ αὐτοευνουχίστηκαν. Μάλιστα γιὰ τοὺς τελευταίους μιλάει μᾶλλον ἐπαινετικά, ὅπως μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε ἀπὸ τὰ συμφραζόμενά του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ φράσεις τοῦ τύπου «Δὲν εἶναι ὅλοι εἰς θέσιν νὰ δεχθοῦν τὸν λόγον αὐτὸν ἀλλὰ ἐκεῖνοι εἰς τοὺς ὁποίους ἔχει δοθῆ» (ιθ´ 11) καὶ «Ὅποιος μπορεῖ νὰ τὸ δεχθῇ, ἂς τὸ δεχθῇ» (ιθ´ 12).Ὁἑκού- σιος αὐτοευνουχισμὸς δηλαδὴ δὲν εἶναι γιὰ τὸν κα- θένα, ἀλλὰ γιὰ λίγους ἐκλεκτούς, ποὺ μποροῦν νὰ τὸν δεχθοῦν! Ἄξιοι! Ὁ κ. Μουστάκης ὅμως ἐξάγει τὸ συμπέρασμα ὅτι «ἡ τελευταία κατηγορία ἑρμη- νεύεται μεταφορικῶς», ἐννοώντας ὄχι τοὺς κυριολε- κτικὰ εὐνούχους, ἀλλὰ αὐτοὺς ποὺ θυσίασαν τὴν σε- ξουαλική τους ζωὴ καὶ τὸν γάμο ἀποβλέποντας σὲ μεγαλύτερες ἀνταμοιβὲς μετὰ θάνατον. Ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ἔτσι κι ἀλλιῶς δὲν γίνεται κα- νεὶς νὰ ἀποφασίσῃ ἀποχὴ ἀπὸ τὸν γάμο καὶ τὸ σέξ, ἐνῷ εἶναι ἀκόμα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του! Ἔτσι ὁ κ. Μουστάκης, ἂν καὶ –ὅπως εἶναι αὐτονόητο– δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκλάβῃ τὶς δύο πρῶτες κατηγορίες «μεταφορικῶς», τὸ κάνει γιὰ τὴν τρίτη κατηγορία εὐνούχων. Δηλαδὴ τὰ δύο τρίτα τῆς πρότασης τοῦ Ἰησοῦ ἐκλαμβάνονται κυριολεκτικά, ἐνῷ τὸ ὑπό- λοιπο ἕνα τρίτο ἑρμηνεύεται μεταφορικά; Ἀκόμα ὅμως καὶ ἂν δεχθοῦμε τὴν παραπάνω δικαιολογία τοῦ κ. Μουστάκη σχετικὰ μὲ τὸν «εὐνουχισμό», πά- λι δὲν εἶναι καθόλου ἐλαφρυντικὸ γιὰ τὸν Χριστια- νισμό, ὅσον ἀφορᾷ στὴν ἀφύσικη καὶ ἀρνησίζωη κο- σμοθέασή του. Σὲ καμμία περίπτωση ἡ ἑκούσια ἰσό- βια ἀποχὴ ἀπὸ τὸν ἔρωτα δὲν ἀποτελεῖ ὑγιῆ πρα- κτικὴ, οὔτε καὶ πρέπει νὰ ἐπικροτῆται. Ἀλλὰ μᾶλλον εἶναι πάγια τακτικὴ τῶν χριστιανῶν τὸ νὰ ἀνάγουν τὶς ἀνικανότητές τους σὲ «ἁγιοσύνη»! Φιλικά Γιάννης Φώτης Ἀθήνα ται πρὸς τὸν Πατριάρχη, ποὺ θὰ βάλῃ κι αὐτὴν τὴ φορὰ στὴ θέση της τὴν Ἐκκλησία, ὅπως τότε μὲ τὸ θέμα τῶν πολιτικῶν ταυτοτήτων. Τὸ Ἔθνος μας δὲν πρέπει σὲ καμμιὰ περίπτωση νὰ διχάζεται γιὰ ὁποιοδήποτε θρησκευτικὸ θέμα, ὅσο καὶ νὰ τὸ θέλουν καὶ νὰ τὸ ἐπιδιώκουν αὐτὸ κάποιοι ἱεράρχες, μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θρησκεία ἀποτελεῖ τὴν ἐπίσημη θρησκεία τῆς Ἑλλάδας καὶ πὼς τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα καλύ- πτει δῆθεν καὶ τὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν στὴ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ θὰ ἐκφράσω τὴν ἀπορία μου, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνέχεται καὶ παρευρισκόμενος ὁ Πρό- εδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ Μητρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, νὰ ἀκούῃ νὰ διαβάζωνται ἐκκλησιαστικοὶ ἀφορισμοὶ ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων; Πῶς ἀνέχεται τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει καταφέρει, ὥστε οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες νὰ ἔχουν στὴν πλειοψηφία τους ρωμαϊκὰ ἢ ἑβραϊκὰ ὀνόματα (Κων- σταντῖνος, Ἀντώνιος, Ἰωάννης, Ἠλίας, Θωμᾶς, Μαρία, Ἄννα κ.λπ.) καὶ νὰ ὑμνοῦνται ὡς δῆθεν «Πατέρες» μας οἱ Ἀβραάμ, Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, ἐνῶ δὲν ἔχουν ποτὲ ἀνακληθῆ οἱ ἀναθεματισμοὶ ἐναντίον τῶν «μωρῶν» ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων; Γιατί ἐπὶ τέλους δὲν τολμᾷ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας νὰ συστήσῃ στὴν κυβέρνηση, στὰ κόμματα καὶ �