Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἀνιδιοτελεῖς ἑλληνοδιῶκτες Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ μὴ θαυμάσῃ τὴν ἄνθηση τῆς νεοελληνικῆς λογοτεχνίας. Μυθιστοριογράφοι, ποὺ σὲ πεντακόσιες σελίδες βιβλίο καταφέρνουν νὰ γράψουν τὸ ἀπόλυτο τίποτε καὶ ποιητές, ποὺ πληρώνουν γιὰ νὰ τοὺς δημοσιεύσουν τὰ ἀριστουργήματά τους. Κι ἐνῷ σὲ λίγο θὰ συνταχθῇ ἐπετηρίδα γιὰ τὸ ποιός καὶ πότε θὰ πάρῃ τὸ κρατικὸ βραβεῖο, μᾶς προέκυψε καὶ θέμα κριτικῆς. Τουτέστιν κάποιοι πανεπιστημιακοὶ φωστῆρες, ποὺ ἡ προοδευτικότητά τους τρέχει ἀπ’ τὰ μπατζάκια τους, ἀποτιμοῦν τοὺς ποιητές μας μὲ κριτήριο ὄχι ἂν εἶναι καλὸ ἢ κακὸ τὸ ἔργο τους, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πόσον εἶναι «ἑλληνοκεντρικὸ» ἢ ὄχι. Ἔ! Τώρα δὲν χρειάζεται νὰ εἶστε μάντεις ἢ φιλόσοφοι, γιὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ποι- ούς ἀπορρίπτουν. Ὅποιος κατὰ τὴν κρίσιν τῶν περινουστάτων αὐτῶν πα- νεπιστημιακῶν θεωρηθῇ «ἑλληνοκεντρικὸς» ποιητὴς ἀπορρίπτεται μετὰ βδελυγμίας καὶ ρίπτεται εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον.Δηλαδὴ περίπου τὸ σύ- νολον τῶν ποιητῶν μας. Κι ἐνῷ ἡ παρανάγνωσις αὐτὴ ἄρχισε μὲ τὸν Γιῶργο Σεφέρη, οἱ διεθνι- στὲς αὐτοὶ χειρόνακτες ἔβαλαν στὴν προκρούστεια κριτική τους κλίνη τὸν Καρυωτάκη, ὁλόκληρη τὴν γενιὰ του ’30, τὸν Ἐγγονόπουλο. Καὶ ὅποιον πάρῃ ὁ Χάρος.Βγάλαν τὶς μεζοῦρες κι ἄρχισαν νὰ μετρᾶνε στίχο-στίχο τὴν ἑλληνοκεντρικότητά τους. Ὅμως τὸ πιὸ ἀστεῖο δὲν εἶναι αὐτό. Εἶναι ὅτι οἱ σύγχρονοι αὐτοὶ κριτικοὶ καλοπαιδαράδες καταλήγουν καὶ σὲ βα- θυστόχαστα συμπεράσματα (διαβάζοντες τὴν νεοελληνικὴ ποίηση ὅπως τοὺς βολεύει). Τώρα δὲν πιστεύω νὰ πιστεύετε ὅτι οἱ κριτικὲς αὐτὲς αὐθεντίες δὲν κο- πιάζουν νὰ μᾶς διαφωτίσουν, νὰ μᾶς ἀνοίξουν τὰ μάτια, βρὲ ἀδελφέ, ἀπο- λύτως ἀνιδιοτελῶς. Θυσιάζονται οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν πα- γκοσμιοποίηση. Ἡ νεοαριστερή τους συνείδηση δὲν ἀντέχει τὴν φασιστικὴ ἑλληνοκεντρικότητα, ποὺ ὁδηγεῖ, ξέρετε σεῖς, σὲ ρατσισμούς, ἐθνικισμοὺς καὶ μεγαλοϊδεατισμούς. Καὶ βεβαίως οὐδόλως κουβαλοῦν νερὸ στὸν μύλο τῆς νέας τάξης πραγμάτων. Παρακολουθῶ τὴν σχετικὴ καταγγελτικὴ ἐπιφυλλιδογραφία τόσον τοῦ καθηγητοῦ Νάσου Βαγενᾶ εἰς «TO BHMA», ὅσον καὶ τοῦ Κώστα Γεωρ- γουσόπουλου εἰς «TA NEA». Καλὰ τὰ γράφουν. Μὲ μιὰ διαφορά: Δὲν ἀποκαλύπτουν ὀνόματα. Γιατί τάχα; Γιὰ νὰ τὰ ἔχουν καλὰ καὶ μὲ τοὺς κα- ταγγελλομένους; Πάντως μὲ τὴν ἀοριστία καὶ τὴν ἀσάφεια δὲν λύνεται τὸ θέμα. Τὰ ὀνόματα, κύριοι. Καὶ μὲ τὶς πρῶτες βελουτέλλες οἱ φερέλπιδες αὐτοὶ κριτικοὶ θὰ σιωπήσουν. Γιῶργος Πετρόπουλος