Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Σμυρνιοὶ Ποιητές Ἕνας ὄμορφος εἰρηνικὸς κόσμος, ἑλληνικός, ἁπλωνόταν στὶς ἰωνικὲς ἀκτὲς ὣς τὶς ἀρχὲς τοῦ πα- ρελθόντος αἰῶνος. Μιὰ ἄλληἙλλάδα (ἔξω ἀπ’ τὸ πλιάτσικο, τὸν ἐπαρχιωτισμὸ καὶ τοὺς μεγαλοϊ- δεατισμοὺς τοῦ ρωμέικου κρατιδίου), ποὺ παρὰ τὸν ὀθωμανικὸ καὶ ὕστερα τουρκικὸ ζυγὸ βρῆκε διέξοδο στὴν οἰκονομικὴ πρόοδο καὶ τὴν πνευματικὴ ἄνθηση. Κέντρο τοῦ ἰωνικοῦ ἑλληνισμοῦ ἦταν ἡ ἀγαπημένη καὶ ἑλληνικώτατη Σμύρνη, μιὰ πόλη ποὺ τίποτε δὲν εἶχε νὰ ζηλέψῃ ἀπ’ τὶς μεγάλες εὐρωπαϊκὲς πόλεις τῆς ἐποχῆς της. Πρὶν τὴν καταστροφὴ τοῦ 1922 οἱ τέχνες καὶ τὰ γράμματα ἔφτα- σαν στὸ ἀπόγειό τους καὶ τίποτε δὲν προμήνυε τὸν ἐπερχόμενο ὄλεθρο. Κι ὕστερα ὅλα ἔγιναν μα- τωμένο κῦμα, χαμένες πατρίδες... Αὐτὸ τὸ νέο ἔργο τοῦ συνεργάτη μας Γιώργου Πετρόπουλου ἔρχεται νὰ συγκεντρώσῃ καὶ ἔτσι νὰ διασώσῃ τὸ ἔργο τῶν ξεχασμένων καὶ ἀγνώστων, πλὴν ὅμως σπουδαίων Σμυρνιῶν ποιητῶν. Ποι- ήματα ποὺ ἐξυμνοῦν τὴ ζωή, τὸν ἔρωτα, τὴν Ἑλλάδα. Ἡἔκφρασή τους δὲ φανερώνει τὴν εὐγένεια καὶ τὸ ἦθος τῶν δημιουργῶν τους. Κι αὐτὸ τὸ πόνημα τοῦΓ. Πετρόπουλου, ὅπως καὶ ὅλες οἱ προη- γηθεῖσες μελέτες του, ἀξίζουν ἐπαίνων, διότι φωτίζουν πραγματικὰ ἄγνωστες πλευρὲς τῆς νεοελ- ληνικῆς πνευματικῆς δημιουργίας. Παν. Λ. Κουβαλάκης ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΙΑΤΣΑ, Τὰ ψέματα γιὰ τὴν Ἑλλάδα •Γιατί τὸ σύμπλεγμα ποὺ ὠθεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ αἱμομιξία φέρει τὸ ὄνομα τοῦ Οἰδίποδος, τοῦ τρα- γικοῦ ἥρωος ποὺ ξεκάθαρα δηλώνει πὼς δὲν εἶχε ποτὲ καμμιὰ τέτοια πρόθεση; •Γιατί τὰ νοσήματα ποὺ μεταδίδονται μὲ τὴν συνουσία φέρουν τὸ ὄνομα τῆς μεγάλης Ὀλύμπιας Θεᾶς Ἀφροδίτης; •Γιατί ἐνῷ οἱ Ἕλληνες ἦταν οἱ μόνοι στὴν Ἱστορία ποὺ προσπάθησαν νὰ ἐλαφρύνουν τὸν ἀπάν- θρωπο διεθνῆ θεσμὸ τῆς δουλείας καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις τὸ κατώρθωσαν ἔμπρακτα, ὡστόσο εἶναι οἱ μόνοι ποὺ ἐπικρίνονται πὼς διατηροῦσαν δούλους; √π ΧΡ√¡√§√°∏™∂π™ ª∂ ∞™Δƒ√¡√ªπ∫∞ ™Δ√πÃ∂π∞ Στὸ τ. 266, Φεβρ. 2004, σελ. 17436 ὁ κ. Δημ. Π. Δημόπουλος σχολιάζει δύο ἄρθρα μας δημοσιευμένα στὸν «Δ», ποὺ ἀναφέρονται σὲ χρονολογήσεις μας βάσει ἀστρονομικῶν στοιχείων ἀρχαίων γραπτῶν. Λέγει ὅτι σ’ αὐτὰ ἔχουν παρεισφρύσει μικρὰ λάθη μας, ποὺ προκάλεσαν μεγάλες ἀποκλίσεις στὰ συμπεράσματά μας. Τὰ σφάλματα ποὺ λέγει ὅτι ἐκάναμε τὰ αἰτιολογεῖ μὲ τὴν δική του ἐκδοχή, ὅτι ἀνατολὴ (ἀπλανοῦς) ἀστέ- ρος σὲ ἀρχαῖα γραπτὰ εἶναι ἡ ἑσπερινὴ καὶ ὄχι ἡ κατὰ τὸ λυκαυγές, ὅπως γράφομε ἐμεῖς. Τὴν ἐκδοχή του ὅμως αὐτὴ ὁ κ. Δ.Π.Δ. δὲν τὴν τεκμηριώνει· δὲν ἀναφέρει ἀπὸ ποιά ἀρχαῖα γραπτὰ προκύπτει τοῦτο. Ἀντι- θέτως ὁ Ἡσίοδος («Ἔργα καὶ Ἡμέραι», στίχ. 387) γράφει ὅτι οἱ Πλειάδες μετὰ τὴν 40ήμερη ἀπόκρυψή τους «φαίνονται τὰ πρῶτα [...] («πρωτοεμφανίζονται [...]»)· ἡ πρώτη ἐμφάνιση τῶν Πλειάδων στὸν ἐτήσιο κύκλο μετὰ τὴν ἀπόκρυψή τους, δηλαδὴ ἡ ἀνατολή τους, παρουσιάζεται τώρα στὴν Ἀθήνα τὸ λυκαυγὲς τῆς 23ης Μαΐου καὶ ὄχι τὴν 7η Νοεμβρίου ποὺ γράφει ὁ σχολιαστής μας στὴν 1η παράγραφο τῶν σχολίων του. Ἐπίσης ὁ Ὅμηρος (Ἰλιάς, Χ27) λέγει γιὰ τὸν Σείριο «ὃς ῥά τ’ ὀπώρης εἶσιν [...]», καὶ προφανῶς ἐννο- εῖ ὅτι μετὰ τὴν μακρὰν ἀπουσία του ἀπὸ τὸν οὐρανὸ (ἀπόκρυψή του), «ἔρχεται τὸ φθινόπωρο». Αὐτὸ τώ- ρα συμβαίνει στὴν Ἀθήνα τὸ λυκαυγὲς περὶ τὰ μέσα Αὐγούστου. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα παραδείγματα ἀρχαί- ων γραπτῶν, τὰ ὁποῖα παραλείπομε χάριν συντομίας. Ἀλλὰ καὶ βάσει τῆς ἀνωτέρω δικῆς του ἐκδοχῆς ἂς μᾶς ἐπιτρέψῃ ὁ κ. Δ.Π.Δ. νὰ τοῦ ἐπισημάνωμε τὰ �