ΔΑΥΛΟΣ/269, Μάιος 2004 17641 δωρος Ζήσης ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιστολῆς μου, ἡ ὁποία δημο- σιεύτηκε στὸ τεῦχος 264 τοῦ «Δαυλοῦ», θεωρῶ ὑποχρέω- σή μου νὰ ἐξηγήσω τί ἦταν αὐτὸ τὸ ὁποῖο προκάλεσε τὸν ὀξὺ χαρακτηρισμὸ τὸν ὁποῖο χρησιμοποίησα γιὰ τὸν περὶ οὗ ὁ λόγος θεολόγος καὶ κληρικός. Πληροφορήθηκα τὰ ἀπαράδεκτα καὶ ἐξοργιστικὰ ἀνθελληνικὰ ἔργα τοῦ παπα-Ζήση ἀπὸ τὴν βιντεοκασέττα τὴν ὁποία προέβαλε ἕνα κανάλι, τὴν σχετικὴ μὲ τὸ ἀκατο- νόμαστο ἐκεῖνο «συνέδριο» Ὀρθοδόξων, τὸ ὁποῖο ὠργά- νωσαν οἱ δύο καθηγητὲς τῆς Θεολογίας καὶ ἄκουσα ἀπὸ στόματος παπα-Γεώργη Μεταλληνοῦ, σὲ συνέντευξή του μὲ τὸν κ. Σπῦρο Καρατζαφέρη, νὰ δηλώνῃ ἐπίσης ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἔγινε τὸ 1821 καὶ ὄχι τὸ 1453. Συνειδητοποιώντας ὅτι μέσα στοὺς ναοὺς τῆς γνώσης διδάσκουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τέτοιες ἀνθελληνικὲς δοξα- σίες, στὰ πανεπιστήμια τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τῶν Ἀθηνῶν, διερωτήθηκα ἀρχικὰ μήπως στὴν ἐπιστολή μου ἔπρεπε νὰ θίξω τὸν ἁρμόδιο ὑπουργό, ὁ ὁποῖος κάτω ἀπὸ πίεση τοῦ ἱερατείου ἀνέχεται νὰ διδάσκεται ἡ ἀνθελλη- νικὴ παλαιὰ Διαθήκη, ποὺ δὲν προσφέρει στὰ Ἑλληνό- πουλα οὔτε γνώση, οὔτε πολιτισμό, διότι οἱ ἐν λόγῳ κα- θηγητὲς τὸν μισθό τους δικαιολογοῦν μὲ αὐτὰ ποὺ διδά- σκουν, ποὺ ἴσως καὶ νὰ μὴ τὰ πιστεύουν. Ὅμως εἶδα ἐπί- σης τοὺς φανατισμένους ὁμόφρονές τους ἀκροατές καὶ γι’ αὐτὸ ἄλλαξα γνώμη. Στὸν ναὸ τῆς γνώσης, νομίζω, σπου- δάζουν οἱ νέοι γιὰ νὰ ἀποκτήσουν μόρφωση καὶ ἐφόδια γιὰ τὴν ζωὴ καὶ ὄχι γιὰ νὰ γίνουν μεσαιωνιστές, ἀκούγο- ντας ὅτι πρέπει τὸ 2003 νὰ διωχθῇ αὐτεπαγγέλτως ἕνα ἐρευ- νητικὸ περιοδικὸ σὰν τὸν «Δαυλό», καὶ ὅτι εἶναι προτιμό- τερο τὸ «τουρκικὸ φέσι» ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, καὶ ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶχαν συμφέρον νὰ μὴν ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τοῦ Σουλτάνου, ὁ ὁποῖος τοὺς πρόσφερε ἀσφάλεια καὶ εὐημερία, ὅπως διακήρυξε ὁ παπα-Θεόδωρος Ζήσης, ἀκολουθώντας τὴν γραμμὴ τοῦ σουλτανόφρονος πα- τριάρχη Ἱεροσολύμων Ἄνθιμου (βλ. «Πατρικὴ Διδασκα- λία»). Δὲν μένει ὅμως ἐκεῖ δυστυχῶς ἡ προσβολὴ ἐναντίον τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἔχουμε καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀναθεματισμούς, γιὰ τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ δώσουν ἐξηγήσεις οἱ ὑπεύθυνοι, οἱ ὁποῖοι παρευρίσκονται τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Μητρόπολη καὶ μὲ σταυρωμένα χέρια στὴν πρώτη σειρὰ ἀκοῦν κάθε χρόνο αὐτὲς τὶς χυδαῖες ὕβρεις ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, δίχως νὰ διαμαρτύρωνται. Μακάρι μὲ τὴν νέα κυβέρνηση νὰ ἀλλάξουν κάποια πράγματα καὶ νὰ πάψουν οἱ παπα-Γιώργηδες καὶ παπα-Θεόδωροι νὰ δι- χάζουν τὸν λαὸ μὲ τὶς ἀνθελληνικὲς μεσαιωνικὲς τοποθε- τήσεις τους. Μετὰ τιμῆς Γιάννης Γρηγορέας 106 81 Ἀθήνα Σκέψεις γιὰ πρωτοβουλίες ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Συμφωνῶ ἀπόλυτα μὲ τὶς σκέψεις καὶ θέσεις τοῦ ἐπιστο- λογράφου κ. K. Σπανοῦ, ἀπὸ τὰ Φιλιατρὰ Μεσσηνίας, ποὺ διατύπωσε στὴν ἐπιστολή του («Δ», 266/17393). Εἶναι γε- γονὸς ἀναμφισβήτητο ὅτι τὰ θέματα ποὺ ἐμπεριέχονται στὰ τεύχη τοῦ περιοδικοῦ σας εἶναι πρωτότυπα καὶ πρωτοπο- ριακὰ, ποικίλα, πλούσια σὲ περιεχόμενο, ἰσχυρῶς τεκμη- ριωμένα καὶ διακρίνονται γιὰ τὴν εἰς βάθος διερεύνησή τους. Καὶ εἶναι τοῖς πᾶσιν ἀντιληπτό, ὅτι ὅλα αὐτὰ προϋ- ποθέτουν ἐπίμονη καὶ μεθοδευμένη προσπάθεια τῶν συ- νεργατῶν καὶ τοῦ ἐκδότη, ἀλλὰ καὶ σεβασμὸ πρὸς τὸ ἀνα- γνωστικὸ κοινὸ στὸ ὁποῖο ἀπευθύνονται.Ἡ σπάνια αὐτὴ ἐκδοτικὴ ἐπιτυχία, ποὺ κατωρθώνει ἐπὶ 23 ἔτη νὰ παρα- μένῃ ἀναλλοίωτη, ἀξιοπρεπὴς καὶ διαφωτιστική, θὰ πρέ- πει νὰ γίνῃ κτῆμα κάθε σκεπτόμενου καὶ προβληματιζό- μενου ἀνθρώπου καὶ νὰ μπῇ σὲ κάθε σπίτι καὶ κάθε βι- βλιοθήκη. Ἐπικροτῶ τὴν πρόταση τοῦ κ. Σπανοῦ γιὰ τὴ σύσταση Καταπληκτικὴ εἶναι ἡ «μάχη δι’ ἀντιπροσώπων», ποὺ συνεχῶς βλέπουμε στὰ Βαλκάνια, ὅπου οἱ Μεγάλες Δυνάμεις δὲν πολεμοῦν φανερά, ἀλλὰ ὁπλίζουν τοὺς λαοὺς τῶν Βαλκανίων νὰ πολεμήσουν γιὰ λογαριασμό τους. Ὁ μεγάλος Εὐριπίδης κάνει συγκλονιστικὴ περιγραφὴ τοῦ φαινομένου στὴν «Ἠλέκτρα», ποὺ ἐκδικεῖται μέσῳ ἀντιπροσώπου, πείθοντας τὸν δυστυχισμένο ἀδελφό της Ὀρέστη νὰ σκοτώσῃ, τὸν ὁποῖο ἡ ἴδια μὲ τὸν δάσκαλό του ἔχουν φανατίσει καὶ ὁπλίσει. Ἡ Ἠλέκτρα «παγωμένη» μέσα στὸν χρόνο δὲν τόλησε νὰ ἐκδικηθῇ ἡ ἴδια, ἔπρεπε ἄλλος νὰ τὸ κάνῃ. Ἐδῶ περιγράφεται ἄριστα ὁ ἄθλιος τρόπος τῶν «συμβούλων», ποὺ εἶναι πά- ντοτε δειλοὶ καὶ μάχονται μέσῳ ἄλλων, ξεκινώντας τὸ μακελλειὸ μὲ τὶς συμβουλές τους. Ἄλλο στοιχεῖο εἶναι ὁ φόβος ποὺ διακατέχει τοὺς πρωταγωνιστές. Φοβᾶμαι λέει ἡ Κλυταιμνήστρα, φοβᾶμαι λέει ὁ Αἴγισθος, φοβᾶμαι λέει ἡ Ἠλέκτρα. Ἀξιοπρόσεκτο εἶναι τὸ ὅτι ὅλοι γιὰ τὶς πράξεις τους ἐπικαλοῦνται τοὺς θεούς, ὅπως καὶ οἱ Λάντεν καὶ Μπούς, ἀλλὰ μετὰ τὸ μακελλειὸ ὁ Ὀρέστης λέει θλιμμένος ὅτι «ὁ Φοῖβος τοῦ ἔδωσε σκοτεινὸ χρησμό...». Ἡ ἀδικία καὶ ἡ ἀπελπισία σκοτείνιασαν τὴν κρίση του, ὁ θεὸς εἶναι ἄσχετος μὲ τὶς ἀποφάσεις μας, καὶ καλὰ θὰ κάνουν ἀφέντες καὶ τρομοκράτες (τὸ ἴδιο εἶναι) νὰ ἀφήνουν ὁποιονδήπο- τεθεὸ λατρεύουν ἔξω ἀπὸ τὶς πράξεις τους.Διότι περὶ θεοῦ ἀποφαίνεται μεγαλόπρεπα, ρεαλιστικὰ καὶ ἄφο- �