Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Nous sommes tous bandites... ...Ἤ, ἐπὶ τὸ ἑλληνικώτερον: «εἴμαστε ὅλοι ἐγκληματίες».Τί δήλωση αὐτογνωσίας ἦταν αὐτή, καλέ μου, ξενόφερτε ἀόρατε ὑπερ-ὑπουργὲ Πολιτισμοῦ τοῦ Ρωμαίικου; Μοῦ θύμισε ἐκεῖνο τὸ περιβόητο «Εἴμαστε ὅλοιΓερμανο-εβραῖοι», ποὺ φώναζε τὸ πλῆθος τὸ Μάη τοῦ ’68 ἔξω ἀπὸ τὰ γραφεῖα τῆς «Οὑμανιτὲ» στὸ Παρίσι, προεξάρχοντος τοῦ πρώην ἐπαναστάτη καὶ νῦν «βολεμένου» ὅπως πολλοὶ ἄλλοι Ντανιὲλ Κὸν Μπεντίτ. Ἐσὺ βέβαια Γερμανὸς δὲν εἶσαι, ὅσο γιὰ τὸ ἄλλο... ἔχω γνώση, γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ἐπέλεξα εἰδικὰ γιὰ τὴ νευραλγικὴ θέ- ση τοῦ «προστάτη» τοῦ μιαροῦ ἀρχαιοελληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὡστόσο θὰ σὲ μαλώσω. Ἔπρεπε νὰ κάνῃς λίγο «τὸ Γερμανάκι» καὶ νὰ προσέξῃς κά- πως τὶς δηλώσεις σου γιὰ τὸ Νέο Μουσεῖο Ἀκροπόλεως. Δὲν τὸ ἔπραξες, καὶ πάρα λίγο νὰ ἀποκαλυφθοῦμε, νὰ ξεβρακωθοῦμε καὶ νὰ βροῦμε τὸ διάτανό μας στὰ καλὰ καθούμενα. Μουσεῖο χτίζουμε, ἀγαπητέ, δὲν «γυρίζουμε» τὸ «Τὸπ Καπί», γιὰ νὰ κάνῃς σκηνοθετικὲς τσιριτζάντζουλες! Τὸ πρᾶγμα σοβαρεύει δὲ τώρα, ποὺ ἡ κατάσταση ἄλλαξε ἐλαφρῶς, ὁ δικός μας ἔφυγε καὶ τὸ «κακὸ ἄντρωπο κύγιο Τατούλη» ἔβαλε τὸν εἰσαγγελέα στὴ μέση γιὰ τὸ θεάρεστο αὐτὸ ἔργο μας στοῦ Μακρυγιάννη. Ἡ ὑπόθεση πλέον ἀπαιτεῖ προσε- κτικοὺς χειρισμούς, γιὰ νὰ μὴν μετατραπῇ σὲ «ἁλυσιδωτὴ ἀντίδραση», ποὺ θὰ φέρῃ στὸ φῶς καὶ ἄλλες –θεάρεστες– λοβιτοῦρες μας. Τὸ νοῦ σου λοιπόν, ὥστε νὰ μὴν πάῃ χαμέ- νος ὁ κατὰ τὴν τελευταῖα εἰκοσαετία ἱερὸς ἀγῶνας μας κατὰ τῶν παγανῶν. Σκέψου τὴν ἀείμνηστη «δικιά σου», ἡ ὁποία ἀκολουθώντας τυφλὰ τὶς ὁδηγίες σου «εἶχε σώσει τὸ Σπήλαιο Πετραλώνων ἀπὸ τὸν Πουλιανό», εἶχε θάψει μὲ μπετὸν τὴ βυθισμένη προϊστο- ρικὴ πόλη στὸν Ἀστακὸ γιὰ λόγους «ὑψίστης ἐθνικῆς σημασίας» καὶ ἄλλα πολλά. Θυ- μήσου τὸν χαριτόβρυτο «Χοντρούτσικο» ποὺ τὴ διαδέχτηκε καὶ πιστὸς στὰ κελεύσματά σου ἀπαγόρευσε διὰ ροπάλου τὴ χρονολόγηση τῶν προϊστορικῶν μνημείων, καὶ τὸν διά- δοχό του «Χοντρέλλο», ποὺ ρήμαξε τὸν προϊστορικὸ οἰκισμὸ στὸ Ζάγανι παρὰ τὴν πα- γκόσμια κατακραυγή. Ὅσο γιὰ τὴν Ἀκρόπολη καὶ τὸ Μετρό, ἂς μὴ μιλήσω, τὰ ξέρεις ἄλλωστε. Ὅλα φέρουν τὴ σφραγίδα σου καὶ ἔχουν φυσικὰ τὴν εὐλογία μου. Δὲν φαντά- ζομαι νὰ θέλῃς νὰ πᾶνε στὸ βρόντο τόσα κατορθώματα; Γι’ αὐτὸ μία συμβουλὴ ἔχω νὰ σοῦ δώσω:Συνέχισε τὸ «Λάθε βιώσας», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι τρισκατάρατοι. Τουτέστιν συνέχισε αὐτὸ ποὺ ἔκανες ἕως τώρα:Νὰ ζῇς (ὑπό- σκαψε, τσιμέντωσε, ἐξαφάνισε) καὶ νὰ μὴ φαίνεσαι. Ἄσε τὶς προβολὲς καὶ τὶς σαρκα- στικὲς βερμπαλιστικὲς κορῶνες. Διότι μπορεῖ νὰ σπάσῃ ὁ διάβολος τὸ ποδάρι του, νὰ βγῇ ἀπ’ τὸ λήθαργο ἡ κοινὴ γνώμη καὶ νὰ ἀρχίσῃ εὔλογα νὰ ρωτάῃ: «Καλά, αὐτὸς τί ρό- λο παίζει;». Καὶ τότε ἄντε νὰ τὰ μπαλώσουμε. Πάντως δὲν ἀνησυχῶ γιὰ τὴ συνέχιση τῆς θεάρεστης πολιτισμικῆς πολιτικῆς μας. Θὰ βροῦμε τρόπο νὰ περάσουμε τὶς ντιρεκτίβες μας καὶ μὲ τὴ νέα κατάσταση. Ὑπομονὴ χρειάζεται ἁπλῶς. Ἄσε δὲ ποὺ πολλὰ ἀπὸ τὰ δί- ποδα θηλαστικὰ ποὺ κατοικοεδρεύουν ἐδῶ νομίζουν ὅτι τώρα θὰ τοὺς ἔρθῃ ἡ ἑλληνικό- τητα οὐρανοκατέβατη! (Ὡραῖο ἀνέκδοτο! Τὸ ἄλλο μὲ τὸν Τοτὸ τὸ ξέρετε!..). Ἐσὺ πά- ντως μεῖνε στὸ ἡμίφως ἤ, ἀκόμη καλύτερα, στὸ σκότος. Μόνον ἐκεῖ λειτουργοῦν ὅπως πρέπει τὰ μυαλά μας. Πρόσεχε δὲ μὴν τυχὸν ἀπὸ κεκτημένη ταχύτητα –καὶ λόγῳ ἐπαγ- γέλματος– φωνάξῃς «φῶτα, παρακαλῶ»! Διότι ἂν ἀνάψουν, δὲν θὰ προλάβῃς νὰ πῇς οὔτε «ἥμαρτον», ἀφοῦ τὸ πρῶτο καὶ τελευταῖο πρᾶγμα ποὺ θὰ δῇς νὰ σοῦ ἔρχεται μὲ φό- ρα κατακέφαλα θὰ εἶναι τὸ Σάρωθρον