ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ Διαβάζουμε στὴν ἱστορία τῆς Κύπρου: “ Μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸν σουλτᾶνο τῆς Αἰγύπτου Σαλαντὶν τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1187 καὶ τὸν περιορισμὸ τῶν Φράγκων στὴ στενὴ λωρίδα τῆς δυτικῆς Παλαι- στίνης μιὰ νέα Σταυροφορία, ἡ Τρίτη, ὑπῆρξε μοιραία γιὰ τὴν Κύπρο. Τὴν ἡγεσία της ἀνέ- λαβαν οἱ βασιλιᾶδες τῆς Γερμανίας Φρειδερῖκος Βαρβαρόσσας (1152-1189), τῆς Γαλλίας Φί- λιππος B´ Αὔγουστος (1180-1223) καὶ τῆς Ἀγγλίας Ριχάρδος A´ ὁ Λεοντόκαρδος (1189-1199). ὉΦρειδερῖκος ἀκολούθησε τὸν χερσαῖο δρόμο, ἐνῷ οἱ Φίλιππος B´ καὶ Ριχάρδος A´ μὲ σταθ- μὸ τὴ Σικελία καὶ μὲ βοήθεια νορμανδικῶν πλοίων κατευθύνθηκαν πρὸς τὴν Παλαιστίνη. Ὁ Ριχάρδος τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1191 στάθμευσε στὴΡόδο, γιὰ νὰ ἀποφύγῃ ξαφνικὴ τρικυμία καὶ στὶς 6 Μαΐου ὑπὸ δυσμενέστατες καιρικὲς συνθῆκες ἔφθασε στὸ λιμάνι τῆς Λεμεσοῦ. Ὁ Ἰσα- άκιος Δούκας Κομνηνὸς, ὁ ὁποῖος εἶχε αὐτοανακηρυχθῆ ἀνεξάρτητος ἡγεμόνας τοῦ νησιοῦ μὲ τὸν τίτλο τοῦ δεσπότη (1184-1191), ἔσπευσε στὴ Λεμεσό, γιὰ νὰ ἐμποδίσῃ τὴν ἀπόβαση τῶν σταυροφορικῶν στρατευμάτων, ὅταν ὅμως διαπίστωσε ὅτι κάθε ἀντίσταση θὰ ἦταν μάταιη ἐγκατέλειψε τὸ σχέδιό του καὶ ἀποχώρησε στὸ Κολόσσι. Ὁ Ἰσαάκιος συνέχισε τὴν ἀντίστα- ση ἀπὸ τὰ κάστρα τοῦΠενταδακτύλου, πολιορκήθηκε ὅμως στὸ φρούριο τῆς Καντάρας καὶ ἀναγκάστηκε νὰ παραδοθῇ. Οἱ Ἄγγλοι τοῦ Ριχάρδου ἔγιναν κύριοι τῆς Κύπρου. »Στὶς ἀρχὲς Ἰουνίου ὁ Ἄγγλος βασιλιὰς ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Κύπρο, ἀφοῦ διώρισε το- ποτηρητές του τὸν Ριχάρδο Καμβὶλ καὶ τὸνΡοβέρτο Τούνχαμ. ὉΡιχάρδος, ποὺ πῆγε στὴν Ἄκρα τῆς Συρίας, μετὰ τὴν καταστολὴ τῆς ἐξέγερσης ἀποφάσισε νὰ πουλήσῃ τὸ νησὶ καὶ πρόθυμοι ἀγοραστὲς ἦταν οἱ Ναΐτες ἢ Τεμπλάροι, μοναχικὸ καὶ στρατιωτικὸ τάγμα ποὺ εἶχε ἱδρυθῆ τὸ 1118 μὲ σκοπὸ τὴν προστασία τοῦ ναοῦ τοῦ Παναγίου Τάφου. »Οἱ Ναΐτες ὅμως διαπίστωναν ὅτι ἡ κατοχὴ τοῦ νησιοῦ δὲν θὰ ἦταν εὔκολη ὑπόθεση. Γι’ αὐτὸ ζήτησαν ἀπὸ τὸν Ριχάρδο τὴν ἀκύρωση τῆς συμφωνίας. Οἱ Ναΐτες ἀποχώρησαν καὶ ὁ βασιλιὰς τῆς Ἀγγλίας ἔδωσε τὸ νησὶ στὸν Γκὺ ντὲ Λουζινιάν, ἀντιβασιλιὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, μὲ τὸν ὁποῖο συνδεόταν. Ὁ Γκὺ ντὲ Λουζινιὰν ἔθεσε τὰ θεμέλια τοῦ μεσαιωνικοῦ βασιλεί- ου, τοῦ ρηγάτου τῆς Κύπρου, ποὺ ἀποτελοῦσε οὐσιαστικὰ συνέχεια τοῦ βασιλείου τῆς Ἱε- ρουσαλὴμ καὶ διατηρήθηκε ὣς τὸ 1489, ὅταν τὸ νησὶ κατέλαβαν οἱΒενετοί. Οἱ Βενετοὶ κρά- τησαν τὴν Κύπρο ἕως τὸ 1571, ὁπότε τὴν κατέλαβαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἔτσι ἔληξε ἡ κατοχή της ἀπὸ τοὺ Εὐρωπαίους, ποὺ κράτησε 380 χρόνια ἀκριβῶς. Ἂν ἀντικαταστήσουμε τὸν τότε ἰσλαμιστὴ Σαλαντὶν ἀπὸ τὸν νῦν κ. Μπὶν Λά- ντεν, τὸν τότε Γερμανὸ Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα ἀπὸ τὸν νῦν κ. Σραῖντερ, τὸν τότε Γάλλο Φίλιππο B´ ἀπὸ τὸν νῦν κ. Σιράκ, τὸν τότε Ἄγγλο Ριχάρ- δο ἀπὸ τὸν νῦν κ. Μπλαὶρ καὶ τοὺς συμπληρώσουμε μὲ τὸν νῦν Ἀμερι- κανὸ (τότε ὁΓιαχβὲ δὲν εἶχε ἐξαπλωθῆ ἀκόμη στὴν Ἀμερικὴ) κ. Μπούς καὶ τέλος τὸν τότε (ἄτυχο) Ἰσαάκιο μὲ τὸν νῦν (ἄτυχο) κ. Τάσσο Παπαδόπουλο καὶ τὴν τότε (πολιτικὰ παράλυτη) βυζαντινὴ Ρωμιοσύνη μὲ τὴν (ὁμοίως) νῦν ἑλλαδικὴ Ρωμιο- σύνη, οἱ ὑπόλοιποι πρωταγωνιστὲς τῶν περιπετειῶν τῆς Κύπρου εἶναι οἱ ἴδιοι καὶ τότε καὶ νῦν: Σταυροφόροι ἐναντίον μαρτύρων τοῦ Ἰσλὰμ μὲ ἀρχιστράτηγους τοὺς δύο μεγάλους Ἀσιάτες θεοὺς Γιαχβὲ καὶ Ἀλλάχ. Καὶ μετὰ σοῦ λένε ὅτι τὰ σήμε- ρα συμβαίνοντα στὴ Μέση Ἀνατολὴ δὲν ἔχουν μεταφυσικὰ αἴτια, ἀλλὰ πολιτικο- οικονομικοὺς λόγους. “ Γ.Σ.Π.