ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἡμεγαλύτερη ἀνακάλυψη τῆς Ἱστορίας Ποιός τὸ περίμενε ὅτι ὁ Ἕλληνας πολίτης-ὁπλίτης, αὐτὸς ποὺ κάτποτε οὐ κατῄσχυνε ὅπλα τὰ ἱερά, θὰ καταντοῦσε νὰ φρουρῇ τρισάθλια χαμόσπιτα-ἐκκλησσάκια Σέρβων καὶ νὰ «τὰ μαζεύῃ» –ὀρθῶς!– μπροστὰ σὲ μουσουλμάνους Ἀλβανοὺς ἰδιῶτες, ποὺ τὸν μισοῦν, ἐπειδὴ τὸν κάνανε ἐδῶ καὶ αἰῶνες «ὀρθόδοξο», δηλαδὴ πιστὸ τοῦ «ἑλληνικοῦ» Γιαχβὲ καὶ ἐχθρὸ τοῦ «ἀλβανικοῦ» Ἀλλάχ; Ἔχ, αὐτὸ τὸ ἀσιατικὸ δίδυμο τῆς Θεοκρατίας τί ἐπεφύλασσε στοὺς πάλαι ποτὲ Πελασγοὺς καὶ στοὺς πάλαι ποτὲ ἀδελφούς τους Ἰλλυριούς! Ἴσως ἡ Ἱστορία, ποὺ θεωρεῖ ὅτι ἡ μεγαλύτερη «μηχανὴ» ποὺ ἀνακάλυ- ψε ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι ὁ τροχός, πρέπει νὰ ἀναθεωρηθῇ στὶς πονηρὲς μέρες μας καὶ νὰ παραδεχθῇ ὡς δεδομένο ὃτι ὁ ἐκρηκτικώτερος κοσμοϊστορικὸς σταθμὸς εἶναι ἡ ἐφεύρεση τοῦ ἀσιατικοῦ δυϊστικοῦ (με- ταφυσικοῦ)-παρανοϊκοῦ κατασκευάσματος Γιαχβὲ-Ἀλλάχ. Γ.Σ.Π. Ἡ ὁρολογία τῆς διαφθορᾶς Στὸν τύπο συνέχεια διαβάζουμε γιὰ σκάνδαλα οἰκονομικά, αὐθαιρεσίες, κλοπές, ρεμοῦλες, καταχρή- σεις, καταπατήσεις δημοσίων χώρων, ἀπάτες, σφετερισμοὺς ἀπὸ κάποιους πρὸς πλουτισμὸ τῶν ἰδίων εἰς βάρος τοῦ συνόλου. Ἂς δοῦμε ἐννοιολογικὰ ὅ,τι οἰκοδομεῖ τὰ σκάνδαλα: 1. ἀπάτη·πανουργία, ἡ διὰ ψευδῶν ἰδιοποίηση ξένου περιουσιακοῦ στοιχείου. 2. ρεμούλα·διαρπαγή, λεηλασία. 3. καταχραστής·κα- ταχρώμενος, ἰδιοποιούμενος ξένα χρήματα, ἐμπιστευμένα εἰς αὐτόν. 4. σφετεριστής·ἐκ τοῦ νοσφίζομαι, οἰκειοποῦμαι ἀλλότρια· ὁ οἰκειοποιούμενος ἀλλότριόν τι. 5. φαῦλος· κακός, δόλιος, εὐτελής, πονηρός, κοῦφος (δὲς λεξικά). Τὰ καὶ οἱ παραπάνω ἐξαχρειώνουν καὶ διαφθείρουν ἠθικὰ τὸ ἄτομο, τὸ καθιστοῦν ἐπιζήμιο καὶ ἐπι- κίνδυνο γιὰ τὴν ἁρμονία τῆς ζωῆς τοῦ συνόλου καὶ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει δια-φθείρουν καὶ ὁδηγοῦν σὲ ἀφανισμὸ καὶ καταστροφὴ τὶς πολιτεῖες, τὰ κράτη, τὰ ἔθνη. Σ.Φ. «Ἕλληνες εἴμαστε, ὀρέ!» Ὑπὸ τὰ ἐχθρικὰ ὄμματα τοῦ ἐγχώριου ἀσιατικοῦ κλήρου ἔγινε στὶς 25 Μαρτίου στὴν Ὀλυμπία ἡ ἁφὴ τῆς Ὀλυμπιακῆς Φλόγας. Ἄλλωστε ἀπὸ τὸ πρωῒ τῆς ἡμέρας σχεδὸν ὅλοι οἱ τηλεοπτικοὶ σταθμοὶ καὶ αὐτὴ ἡ κρατικὴ EPT, παρὰ τὴ θρησκευτικὴ ἑορτὴ τοῦ εὐαγγελισμοῦ, ἄφησαν τὶς ἐκκλησίες καὶ προ- έβαλαν ἱστορικὰ ντοκυμανταὶρ σχετικὰ μὲ τὴν ἀρχαία Ὀλυμπία, τὴν ἁφὴ τῆς Φλόγας καὶ ἔκαναν ἀπ’ εὐθείας συνδέσεις μὲ τὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ὀλυμπίας. Τὸ αἴσθημα τῆς «ἱερῆς» ἀντιπάθειας διεδέχθη ἀργό- τερα ὁ πανικός, ὅταν ἀντίκρυσαν τὸν ὑπέρμετρο ἐνθουσιασμὸ τῶν κατοίκων τῆς Πελοποννήσου μπρο- στὰ στὴ θέαση τῆς διερχομένης φλόγας.Βεβαίως δὲν τόλμησαν νὰ μιλήσουν γιὰ «εἰδωλολατρία», γιατὶ ὁ διασυρμός τους ἦταν προφανής. Προτίμησαν ἔτσι τὴ σιωπή. Τί νόμιζαν δηλαδή; Πῶς ἐπειδὴ ἐπικά- θησαν στὸ σβέρκο τῶν Ἑλλήνων ἐδῶ καὶ δεκαεπτὰ αἰῶνες, ὅλα θὰ εἶχαν λησμονηθῆ; «Ἕλληνες εἴμαστε, ὀρέ!», ὅπως θά ’λεγε κι ὁ Κολοκοτρώνης. Π.Λ.K. Βυζαντινὰ πηλίκια Κάθε φορὰ ποὺ βλέπω ἔνστολους ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτες τῶν ἐνόπλων δυνάμεων –τῆς ἀστυνομίας, τοῦ λιμενικοῦ, τοῦ πολ. ναυτικοῦ κ.λπ.–, ποὺ φέρουν στὸ πηλίκιο τὸ ἔμβλημα τοῦ σταυροῦ, θυμᾶμαι τοὺς σταυροφόρους τοῦ μεσαίωνα, ποὺ πῆγαν νὰ ἐλευθερώσουν τοὺς «ἅγιους τόπους». Γενικὰ ἡ κορώνα αὐτὴ τοῦ σταυροῦ εἶναι ἀντιαισθητικὰ μεγάλη καὶ μοιάζει νὰ ὑποδηλώνῃ ὅτι εἴμεθα μία χώρα ποὺ διατηρεῖ τὴν παράδοση τοῦ «Ἐν τούτῳ νίκα» τοῦ Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ «Μεγάλου». Τῆς σημερινῆς Δημοκρατίας μας τὸ ἔμβλημα θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸν σταυρό, ποὺ μόνο δημοκρατία δὲν συμβολίζει ἀλλὰ ἕνα κρυφο-θεοκρατικὸ πολίτευμα – καὶ τὸ γνωρίζουν καλὰ αὐτοὶ ποὺ ἀποφάσισαν νὰ κάνουν τοὺς στρατιωτικούς μας σταυροφόρους. Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων ὅμως εἶχαν κάθε δικαίωμα νὰ ἀντιδράσουν στὰ καμώματα τῆς βυζαντινολατρίας, ἐφ’ ὅσον εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ γνώμη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅτι ἡ ἔννοια «πατρὶς» εἶναι ἀπαράδεκτη «αἵρεση» καὶ δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν οὐσία καὶ τὰ διδάγματα τοῦ διεθνιστικοῦ χριστιανισμοῦ. Ὅσο γιὰ τὴν ὁρκωμοσία κάθε νέας κυβέρνησης, ἡ ἀνώτατη δικαστικὴ ἀρχὴ τῆς χώρας εἶναι ἡ πλέον