ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
271ΙΟΥΛΙΟΣ 2004
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- "Φοβερή συγκίνηση μπροστά στο φως". Η δημιουργός της Τελετής Αφής Μαρία Χόρς αυτοψυχογραφείται. — ΚΟΥΒΑΛΑΚΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Ἡ δημιουργὸς τῆς Τελετῆς Ἀφῆς
Μαρία Χὸρς αὐτοψυχογραφεῖται
Μπορεῖ νὰ εἰπωθῇ πὼς ἡ τελετὴ ἀφῆς τῆς Ὀλυμπιακῆς Φλόγας ἀπο-
τελεῖ λαμπρὴ ἔκφραση τῆς ἀνθρώπινης συνείδησης, καθὼς μὲ αὐτὴν
ἀναγνωρίζονται καὶ διατρανώνονται δύο ὕψιστες ἀξίες τῆς ζωῆς: Ἡ
ἀπόλυτη δύναμη τοῦ φωτός, ποὺ ζῳοποιεῖ καὶ ἡ δύναμη τῆς Γνώσης,
ποὺ κατευθύνει τὴ ζωὴ στὴν ἀλήθεια. Ἡ πρόσληψη τοῦ ἀπολλωνείου φωτὸς
στὴν Ὀλυμπία καὶ ἡ παγκόσμια διάχυσή του διὰ τῆς περιφορᾶς του στὶς πέ-
ντε ἠπείρους συμβολίζει τὴν ἀνάγκη καὶ τὴ θέληση οἱ δύο ὕψιστες αὐτὲς ἀξίες,
ποὺ προσέλαβε ὁ Ἕλλην ἄνθρωπος, νὰ γίνουν κτῆμα πανανθρώπινο. Ἡ
αἴσθηση καὶ σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις ἡ ἐπίγνωση τῆς σημασίας αὐτῆς εἶναι
οἱ αἰτίες ποὺ προκαλοῦν μία πρωτόγνωρη συγκίνηση σ’ ὅλους τοὺς λαούς,
ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς γῆς.
Ἐτούτη ἡ συμπαντικῶν διαστάσεων πράξη, ἁπλῆ καὶ βαθύτατα βιωματικὴ στὴν τέλετή της,
φέρει τὴ σφραγῖδα μιᾶς γνήσιας Ἑλληνίδας, τῆς Μαρίας Χόρς. Ἀπὸ τὸ 1964, γιὰ τὴν Ὀλυ-
μπιάδα τοῦ Τόκυο καὶ ἀνελλιπῶς ὣς σήμερα γιὰ τὴν Ὀλυμπιάδα τῆς Ἀθήνας, ἡ χορογράφος
καὶ δασκάλα τοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου χορογραφεῖ καὶ ὀργανώνει μὲ μοναδικὴ ποιότητα καὶ
ὀμορφιὰ τὴν ἐναρκτήρια τελετὴ τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων.
Γνωρίζοντας κανεὶς ἀπὸ κοντὰ τὴ M. Χὸρς εἶναι σὰν νὰ παρευρίσκεται σὲ μία τελετὴ ἁφῆς
στὸν ἱερὸ τόπο τῆς Ὀλυμπίας, βιώνει ἀκριβῶς τὰ ἴδια συναισθήματα. Ὁ δημιουργὸς καὶ τὸ ἔργο
του ἀποπνέουν τὴν ἴδια χάρη καὶ ἁπλότητα. Το ἴδιο θὰ διαπιστώσῃ κανεὶς διαβάζοντας τὴ συ-
νέντευξη ποὺ ἡ κ. M. Χὸρς παραχώρησε στὸ «Δαυλό».
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥ•Η ΤΗΣ Î. Μ. ΧΟΡΣ ΣΤΟ «¢»
EP.: Κυρία Χόρς, πῶς ἤρθατε γιὰ πρώτη φορὰ σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν Ὀλυμπία καὶ τὰ Ὀλυμπιακὰ
δρώμενα σ’ αὐτήν;
M.X.: Τὸ 1936, μικρὸ παιδὶ τότε, πῆγα μὲ τὴν Κούλα Πράτσικα στὴν Ὀλυμπία, στὴν πρώτη
τελετὴ τῆς ἁφῆς. Ἀπό τότε ἔνιωσα δέος. Ἕνα παιδὶ βέβαια δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβῃ ἀκριβῶς
τί συμβαίνει. Μὲ τὰ χρόνια, καθὼς μεγάλωνα, εἶδα ὅτι αὐτὸς ὁ τόπος εἶναι κάτι ἄλλο ἀπὸ ἕνα
συνηθισμένο πεδίο. Ὑπάρχει κάποια δύναμη, κάποια ἔνταση ἀνεξήγητη. Ἴσως ἡ ἱστορία ἐπεμ-
βαίνῃ. Ἴσως ὁ περίγυρος, οἱ ἀρχαιότητες, ὅλα αὐτὰ ἐπεμβαίνουν καὶ δημιουργοῦν μίαν ἀτμό-
σφαιρα αὐθεντική. Πάνω σ’ αὐτὰ ἐργαζόμαστε, αὐτὰ προσπαθοῦμε νὰ ἀναδείξουμε.