Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ SIMON GOLDHILL, Ποιός χρειάζεται τοὺς Ἕλληνες; ὉΣάιμον Γκόλντχιλ εἶναι καθηγητὴς τῆς Ἑλληνικῆς Λογοτεχνίας καὶ Πολιτισμοῦ στὸ Πανεπιστήμι- ου τοῦ Καῖμπριτζ καὶ μέλος τοῦΒασιλικοῦ Κολλεγίου. Μελετώντας τὸ ἔργο του, διαπιστώσαμε τὸν μεθο- δικὸ τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο προβάλλει τὴν ἀξία τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, τῶν Ἑλληνικῶν, τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, τὴν Ἑλληνικότητα. Ξεκινᾷ μὲ τὴν πολιορκία τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸ 54 π.X., περιγράφει τὸ μῦθο τῆς πτώσης της καὶ τὴ φωνὴ τῶν Ἑβραίων. «Καταραμένος ὅποιος ἐκτρέφει γουρούνια· καταραμένος ὅποι- ος διδάσκει στὰ παιδιά του τὴν ἑλληνικὴ σοφία» (Βαβυλωνιακὸ Ταλμούδ:Σοτὰχ 49bσελὶς 13). Πρὸς τούτοις, τιμητικά, χάριν τῆς ἀγάπης του πρὸς τὰ Ἑλληνικά, σταχυολογοῦμε τὰ παρακάτω πα- ραθέματα-θέσεις του ἀπὸ τὸ ὅλο ἔργο του: •«Φαίνεται πὼς ὅ,τι εἶναι ἕνα γουρούνι γιὰ τὶς ἑβραϊκὲς ἱεροτελεστίες, εἶναι καὶ ἡ Ἑλληνικὴ σοφία γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωή»(σ. 13). •«Αὐτὸ ποὺ ἀναγνωρίζει τὸ παραπάνω ταλμουδικὸ ἐδάφιο εἶναι ὅτι τὰ ἑλληνικὰ εἶναι θεμελιώδη» (σ. 14). •«ἩἙλληνικὴ σοφία, ἡ ἐκμάθηση τῶν Ἑλληνικῶν, σημαίνει ἀφομοίωση ὄχι μόνο μιᾶς γλωσσολο- γικῆς πηγῆς, ἀλλὰ ἐπίσης καὶἑνὸς πολιτιστικοῦ προτύπου» (σ. 14). •«Μὲ [τὴν ἔννοια]“Ἑλληνικὰ” ἀναφέρομαι ὄχι μόνο στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἂν καὶ αὐτὴ εἶναι συ- νήθως τὸ σημαντικώτερο πεδίο τῆς μάχης, ἀλλὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν ἰδεολογικὴ καὶ συμβολικὴ ἀξία τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ – στὴν ἴδια τὴν Ἑλληνικότητα » (σ. 17). •«Ὁ θρίαμβος τῆς Κλασικῆς Παιδείας εἶναι φυσικὰ μιὰ καθοριστικὴ ἀφήγηση τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὸ με- σαιωνικὸ σκότος πρὸς τὸ μεγαλεῖο τῆς σύγχρονης Εὐρώπης (ἂν καὶ συνήθως οἱ λόγιοι τοῦ Μεσαίωνα δὲν τὸ ἐκφράζουν μὲ αὐτὴν τὴν ὁρολογία) καὶ προσφέρει ἕνα σαφὲς σημεῖο ἐκκίνησης:ἡ Ἀναγέννηση ἀρχί- ζει ὅταν (εἶπαν) ἐμφανίζεται στὴ Δύση ἡ ἀνάγκη γιὰ τὰ Ἑλληνικὰ» (σ. 18). •«Ἡμελέτη τῶν Ἑλληνικῶν εἶναι πρωταρχικὴ σὲ αὐτὴν τὴ θεμελιώδη ἱστορία μιᾶς νέας Εὐρώπης, μιᾶς νέας αἴσθησης τοῦ ἀτόμου» (σ. 40). ΑΝΗΦΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΤΑΩ°ΕΤΟ Ὁ καθαρὸς λογισμὸς τοῦ Δημ. Λιαντίνη «Λέγοντας “Ἥλιε χαῖρε” ὁ Κλεόμβροτος ὁ Ἀμβρακιώτης πήδηξε ἀπ’ τὸ ψηλὸ τεῖχος στὸν Ἅδη· ὄχι πὼς εἶδε κακὸν ἄξιον θανάτου, μὰ τοῦ Πλάτωνα ἕνα σύγγραμμα, ἐκεῖνο τὸ “περὶ ψυχῆς”, εἶχε διαβάσῃ». (Ἐπίγραμμα Καλλιμάχου). Πέρασαν ἕξι ἀκριβῶς χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ (Μάιος τοῦ 1998) ὁ Δημήτρης Λιαντίνης, αὐτὸς ὁ φωτισμένος Ἕλληνας δάσκαλος, ἀποφάσισε νὰ ἀνηφορίσῃ στὰ δύσβατα μονο- πάτια τοῦ Ταϋγέτου γιὰ τελευταία φορά. Κι ἐκεῖ ἴσως ἀνταμώσῃ τὴ μοῖρα τοῦ ἀρχαίου Κλεομβρότου, κι ἐκεῖ νὰ χαθῇ. Τὰ βιβλία του ἀποτελοῦν παρακαταθήκη ὀξύνοιας καὶ καθαροῦ λογισμοῦ. Στηρίγματα ἀλύγιστα γιὰ ὅσους θελήσουν νὰ δοῦν κατάματα τὴ ζωή, γιὰ ὅσους ψάχνουν καὶ ψάχνονται. Θὰ σταχυολογήσουμε ἐδῶ λίγα ἀποσπάσματα ἀπ’ τὰ βιβλία του, ἐκεῖνα ποὺ σηματοδοτοῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ μεγαλεῖο της. Καὶ τοὺς Ἕλληνες, τοὺς παλιοὺς καὶ τοὺς σημερινούς. Καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ φωτίζουν τὸ ἑλληνικὰ σκέπτεσθαι καὶ ζῆν, τὴν ἑλληνικότητα. «Νὰ ζῇς σὰν Ἕλληνας» Νὰ ὑπάρχῃς ἑλληνικὸς δηλώνει τέσσερις τρόπους συμπεριφορᾶς. Ὅτι δέχεσαι τὴν ἀλήθεια ποὺ ἔρχεται μέσα ἀπὸ τὴν φύση. Ὄχι τὴν ἀλήθεια ποὺ φτιάχνει τὸ μυαλὸ τῶν ἀνθρώπων. Ὅτι ζῇς σύμφωνα μὲ τὴν ἠθικὴ τῆς γνώ- σης. Ὄχι μὲ τὴν ἠθικὴ τῆς δεισιδαιμονίας καὶ τῶν προλήψεων. Ὅτι ἀποθεώνεις τὴν ἐμορφιά. Γιατὶ ἡ ἐμορφιὰ �