ΤΟ ΑΠΛΟ «ΠΕΙΡΑΜΑ ΑΘΗΝΑ 2004»: Á̓̀ς σημασιοδοτήσουμε τὸ γεγονὸς τῆς Ὀλυμπιάδας τῆς Ἀθήνας, προσδίδοντας σ’ αὐτὴν τὸ ἱστορικό, πολιτισμικὸ καὶ ἰδεολογικὸ νόημα, ποὺ ἀρθρώθηκε καὶ ἀπέκτησε «πρόσωπο» μὲ ὑλικὸ τὰ γεγονότα ποὺ τὸ συνώδευσαν. Σὲ ἱστορικὲς συνθῆκες ὅπως αὐτὲς ποὺ ἐπικρατοῦν σήμερα, δηλαδὴ τὸν πανανθρώπινο προβληματισμὸ γιὰ μία παγκοσμιότητα, ποὺ φαίνεται γιὰ πρώτη φορὰ ἐφικτὴ λόγῳ τῆς πρωτοφανοῦς ἀνάπτυξης τοῦ τρίπτυχου Ἐπιστήμη-Τεχνολογία-Ἠλεκτρονικὴ Λογική, ἡ Ἑλληνικότητα (γνήσια τέκνα τῆς ὁποίας ἀποτελοῦν οἱ τρεῖς αὐτὲς ἐπιτεύξεις τοῦ Πολιτισμοῦ) πῆρε μία «πολὺ ἀναμφισβήτητη» μορφή: Στὴν κοι- τίδα της («Ἀθήνα 2004») παγκοσμιοποίησε (μὲ τὴ συμμετοχὴ ὅλων σχεδὸν τῶν κρατῶν, ἐθνῶν, θρησκειῶν, πολιτισμῶν, φυλῶν κ.λπ.) μὲ ἐργαλεῖο της ἕναν ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀδιαμφισβήτητα δικούς της θεσμοὺς (Ὀλυμπιάδα) πολιτι- κά, ἰδεολογικὰ καὶ πρακτικὰ τὸ ἀνθρώπινο εἶδος, ἔδωσε δηλαδὴ αὐτόβουλα, αὐθόρμητα, εἰρηνικά, χωρὶς πιέσεις ἢ βία, ἔμμεση ἢ ἄμεση, τὴ ζητούμενη ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ καὶ λύση τοῦ προβλήματος «Παγκοσμιότητα» – λύση ποὺ δὲν εἶχε ἐπιτευχθῆ ἀπὸ καμμία ἄλλη συνταγὴ «οἰκουμενικότητας» (π.χ. χριστιανικὴ ἢ μαρξιστικὴ) ἢ «παγκοσμιο-ποίησης» (π.χ. ρωμαϊκή, ἀγγλική, ἀμερικανικὴ) σὲ καμμία ἄλλη ἐποχή. [Ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἐδῶ μιὰ μικρὴ πα- ρέκβαση: Ὑπῆρξε καὶ ἄλλοτε ἐποχὴ παγκοσμιότητας, ἡ Προκατακλυσμιαία, γιὰ τὴν ὁποία ὁ «Δ» ἔχει προσκομίσει πολλὰ πειστήρια καὶ τεκμήρια, κυρί- ως ὅσα ἀποδεικνύουν τὴν παγκόσμια ἐξάπλωση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας πρὸ ἀμνημονεύτων χιλιετιῶν, ἀλλὰ ἡ παγκοσμιότητα αὐτή, ποὺ θάφτηκε κάτω ἀπὸ τὴ λάσπη τοῦ Κατακλυσμοῦ, ἔχει λησμονηθῆ ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα.] Ἡ πρώτη αὐτή, αὐτόματη θὰ λέγαμε, λύση τοῦ προβλήματος «Παγκοσμιότη- τα», ἡ Ὀλυμπιάδα τῆς Ἀθήνας, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὡς κάτι πρόσκαιρο, βραχύ- βιο, ἀβέβαιο, δὲν παύει νὰ εἶναι μία «πειραματικὴ ἀνακάλυψη ἐργαστηρίου», τῆς ὁποίας ἕπονται μύριες ἐφαρμογές, ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε μεγάλη ἀνακάλυψη. Μετὰ τὴν «Ἀθήνα 2004» ἡ ἀναζήτηση, ἡ ἔρευνα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸ μέλλον του παίρνει ἄλλη κατεύθυνση, τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἕως τώρα ἀκολουθήθηκε. Πόλεμος, συγκρούσεις ἰδεολογιῶν, θρησκειῶν, ἰσχύος, συνασπισμῶν, ὀργανωτικῶν σχημάτων πάσης μορφῆς, συνταγὲς δηλαδὴ μὲ τὶς ὁποῖες ἐπιδιώχθηκε ὣς τώρα ἡ μία καὶ ἑνιαία ἀνθρωπότητα (μιὰ ἐπιδίωξη ρεαλιστική, ὄχι φαντασιακὴ ἢ οὐτοπική, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖ ἕνα ἑνιαῖο εἶδος τοῦ ζωικοῦ βασιλείου), φαντάζουν πιὰ παμπάλαι- ες καὶ ἀπολύτως ἀτελέσφορες «τεχνικὲς» ἢ «μέθοδοι». Μία κοσμοϊστορικὴ ἀνατροπὴ σημειώνεται ὄχι μόνο στὶς ἀνθρώπινες πρακτικὲς ἀλλὰ στὶς ἴδιες τὶς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων, στὸν ἴδιο τὸν τρόπο σκέπτεσθαι καὶ ζῆν. Ἂς μᾶς ἐπιτραπῇ ἐδῶ νὰ ἐπαναλάβουμε τὴν ἄποψή μας ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ,