17882 ΔΑΥΛΟΣ/272-273, Αὔγ. - Σεπτ. 2004 κληρικοῦ στὸν «Δ» (τ. Ἰανουαρίου 2003). Τοῦτος ὁ ἱεροκήρυκας, ὅπως μαρτυρεῖ τὸ γράμμα του πρὸς ἐμένα, ἔχει ἀδυναμία μὲ τήν… ψυχανάλυση ὅσων δὲν εἶναι Παυλόπιστοι καὶ «πρόβατα τοῦ ποιμνί- ου» του. Βλέπετε ὅτι ἡ ἐπιστολή του ποὺ δημοσίευ- σε ὁ «Δαυλὸς» εἶναι σὲ περιεχόμενο ἴδια μὲ αὐτὴ ποὺ ἔστειλε καὶ σὲ ἐμένα. Θὰ ἤθελα ἡ καθηγήτρια κ. Μαρία Τζάνη νὰ πληροφορηθῇ γύρω ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μοῦ γράφει καὶ αὐτὰ ποὺ τοῦ ἀπάντησα, διότι ἐκτιμῶ τὴν θέση ποὺ πῆρε στὴν συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὸν «Δαυ- λό». Ἡ δική μου θέση εἶναι φανερὴ στὶς 24 σελίδες ποὺ τοῦ ταχυδρόμησα. Ἐπιμένω ὅτι δὲν εἶναι πρέ- πον νὰ ἀφήνουμε ἀναπάντητες τὶς πράξεις τέτοιων κληρικῶν, ποὺ προσβάλλουν τὴν γῆ τῶν προγόνων μας καθὼς καὶ τοὺς νέους μας. Ἐὰν ξεφύγαμε ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα, ἐπιβάλλεται γιὰ λόγους ἐθνικῆς ἀξιοπρέ- πειας νὰ μὴν ἀφήνουμε ἀσύδοτους τοὺς σημερινοὺς φορεῖς καὶ μεταδότες τοῦ μεσαιωνικοῦ θεοκρατικοῦ σκοταδισμοῦ. Εὐχαριστῶ Μίνως Κουρνιανός Νέα Ὑόρκη Ἀλίμονο = Hélas τὸ ὄνομά σου… Κύριε διευθυντά, Γράφεται hélas, γιὰ νὰ ξεχωρίζῃ στοιχειωδῶς ὀπτικὰ ἀπὸ τὸ Hellas. Ὅμως ἀκουστικὰ δὲν ὑπάρχει καμμία διαφορά. Αὐτὴ ἡ λέξη hélas εἶναι τὸ μοναδικὸ ἐπιφώνημα στὴ Γαλλικὴ γλῶσσα ποὺ μεταφράζεται «ἀλίμονο», «δυστυχῶς», «συμφορά μας». Ὁλόκληρο τὸ Larousse κι ἂν ξεσηκώσῃ κα- νείς, δὲν θὰ βρῇ μία συνώνυμη λέξη ποὺ νὰ ἐκφράζῃ ὅλα τὰ ἀρνητικὰ συναισθήματα τῆς πικρίας, τῆς λύ- πης, τῆς συμφορᾶς, τῆς δυστυχίας, τῆς κακοτυχίας, τῆς ἀπόγνωσης στὴ Γαλλικὴ Γλῶσσα. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ H στὸ Hélas αὐτό. Σημαί- νει δυστυχῶς τὴν ἐσκεμμένη ἀναφορὰ καὶ τὴν ἐτυμολογικὴ προέλευσή του ἀπὸ τὸ ὄνομα τῆς χώ- ρας μας (γιατί ἆραγε;), ὅπως ὅλες οἱ λέξεις ποὺ δα- σώνονται στὴν Ἑλληνικὴ καὶ τὶς δανείζεται ἡ Γαλ- λική: π.χ. hermes = Ἑρμῆς, hermetique = ἑρμητικός, hexagon = ἑξάγωνο κ.λπ. Ἂν ἔλειπε λοιπὸν αὐτὸ τὸ H θὰ λέγαμε «τί στὴν εὐχή, τυχαῖο εἶναι, τί δουλειὰ ἔχουμε στὰ ξένα ἀμπέλια…». Ζώντας ὅμως σὲ μία ξέ- νη γαλλόφωνη χώρα πληγωνόμαστε διπλᾶ: Μία γιατὶ ἡ Ἑλλάδα «ὅπου κι ἂν πᾶμε μᾶς πληγώνει» (Σεφέ- ρης) καὶ ἄλλη μία γιατὶ τὸ θλιβερὸ αὐτὸ ἐπιφώνημα, ἠχητικὰ ταυτόσημο μὲ τὸ ὄνομα τῆς χώρας μας, τὸ ἀκοῦμε-ὑποφέρουμε καθημερινά. Π.χ. «Πᾶμε νὰ πιοῦμε ἕνα κρασί;». «Hélas! Ἀλίμονο, ὁ γιατρὸς μοῦ τὸ ἀπαγόρευσε». Hélas! Ἀλίμονο, προσφιλέστατε συ- νέλληνα (πνευματικά), ὅπως ὁ ἴδιος ὡμολογήσατε, Γάλλε εὐπατρίδη Giscard d’ Estaing, δὲν ἔχουμε ἄλλη ἐπιλογή; Γιὰ σκεφτῆτε μόνο μιὰ στιγμή, ἂν αὐτὸ τὸ ἐπιφώνημα τύχαινε νὰ ἔχῃ περάσει στὸ γαλλικὸ λεξιλόγιο, ἂς ποῦμε, Izrael!.. Ποὺ φυσικὰ διαφέρει ὀπτικὰ ἀπὸ τὸ Israel, ἀλλὰ ἠχητικὰ καθό- λου. Δὲν θὰ ξεσηκώνονταν οἱ ἀνὰ τὴν πλανηταρχία ἀφέντες τῆς Σιὼν νὰ ἀπαιτήσουν τὴν ἄμεση διαγρα- φή του; Τί λέτε, δὲν θὰ τὸ πετύχαιναν αὐθωρεὶ καὶ παραχρῆμα; Δειλὰ-δειλὰ ἡ χώρα μας ἀντικατέστησε τὸ Republique Grecque μὲ τὸ Hellenique στὰ διαβα- ἑλληνικές; Ἰατρική, Πολιτική, Δημοκρατία, Ἀθλητισμὸς (Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες), Φιλοσοφία, Ρητορική, Ἀστρονομία, Γυμναστική, Στρατηγικὴ κ.λπ. Τὸ «κερασάκι στὴν τούρτα» ὅμως ἔρχεται τώρα: «… γύρω στὸ 2.000 π.Χ. κατεβαίνουν τὰ φῦλα τῆς Ἰνδοευρωπαϊκῆς ὁμοεθνίας (Ἴωνες, Ἀχαιοί), ποὺ ἐγκαθίστανται εἰρηνικὰ ἢ βίαια…». Ἐν πρώτοις οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς δὲν λένε τίποτα γιὰ καμμία κάθοδο κανενὸς στὴν Ἑλλάδα. Δεύτερον, ὅταν ἤμουν μαθητὴς στὸ σχολεῖο μᾶς δίδασκαν ὅτι κατῆλθαν μόνον οἱ Δωριεῖς γύρω στὸ 1.100 π.Χ. καὶ κυριάρχησαν στοὺς Ἀχαιούς. Τώρα τί ἔγινε; Κατέρχονται ὅλοι; Πόθεν; Ποῦ καὶ ποιός ἀνακάλυψε ἔστω μία Ἰνδοευρωπαϊκὴ πόλη; Στὴ σελίδα 1, διαβάζοντας τὰ παρακάτω, μοῦ ἀνέβηκε τὸ αἷμα στὸ κεφάλι: «… Ἡ Ἀθήνα μεταβάλ- λεται σὲ μικρὴ ἐπαρχιακὴ πόλη, μετὰ τὸ κλείσιμο τῆς εἰδωλολατρικῆς φιλοσοφικῆς σχολῆς τὸ 529 μ.Χ.». Κατ’ ἀρχὴν ἡ σχολὴ περὶ ἧς ὁ λόγος εἶναι ἡ πλατωνικὴ Ἀκαδημία. Ἔπειτα ἡ σχολὴ δὲν ἔκλεισε ἀλλὰ τὴν κατήργησε ὁ Ἰουστινιανὸς μὲ διάταγμα. Τρίτον, εἰδωλολάτρες εἶναι αὐτοὶ ποὺ συρρέουν σὲ γνωστὸ ἀθηναϊκὸ χριστιανικὸ ναό, γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὴ Μαριὰμ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα σὲ συσκευα- σία νοβοπάν, ἀφήνοντας 40 ἑκατομμύρια δραχμὲς στοὺς δεσποτᾶδες. Περνώντας στὴν βυζαντινὴ ἱστορία τὸ ἡμερολόγιο μηδὲ γρὺ ἀναφέρει γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν ἑλληνικῶν ναῶν ἀπὸ χριστιανοὺς ἢ τὸ «ἐς ἔδαφος φέρειν» τοῦ Θεοδοσίου. Λέγει μόνο: «Ὁ χριστιανισμὸς ἐπικρατεῖ καὶ γίνεται ἡ ἐπίσημη θρη- σκεία τοῦ Κράτους»… (σελ. 14). Πιὸ κάτω, σελίδα 23, «… οἱ πρῶτες ἐνδείξεις πολιτισμοῦ στὸ Αἰγαῖο χρο- νολογοῦνται στὴ Νεολιθικὴ Ἐποχὴ (6.000-3.000 π.Χ.)…». Τί νὰ πῇ κανεὶς ἐδῶ; Ὁ ὀψιδιανὸς λίθος τῆς Λέσβου, ποὺ τεκμηριώνει ναυσιπλοϊκὲς μετακινήσεις στὸ Αἰγαῖο στὸ 200.000 ἕως 100.000 π.Χ. («Δαυ- λός», Ἰούνιος 2003), εἶναι ἄγνωστος στοὺς στρατιωτικοὺς κύκλους; Τελειώνοντας θέλω νὰ πῶ τὰ ἑξῆς: Ἡ δουλειὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ δὲν εἶναι νὰ διδάσκῃ ἱστορικὰ γεγονότα, ἀλλὰ νὰ φυλάττῃ τὴν πατρίδα. Πόσο μᾶλλον ὅταν διδάσκῃ «Ἱστορία» τέτοιου εἴδους. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Σαρρῆς Στεφανιὰ Λακωνίας